II SA/Rz 1/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - skargę oddala - Przedmiotem skargi S. W. (dalej w skrócie: "skarżący"), jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej w skrócie: "GITD") z dnia [...] października 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] (dalej w skrócie: "WITD") z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] WITD działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.t.d.") nałożył na skarżącego łączną karę pieniężną w kwocie 4.000 zł w związku ze stwierdzonymi naruszeniami: - art. 92a ust. 1, 7 i 11 u.t.d. oraz l.p. 6.1.6. załącznika nr 3 do u.t.d. - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w nieprawidłowo działający tachograf, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w Ip. 6.1.1-6.1.5, za które wymierzył karę 1.000 zł, - art. 92a ust. 1, 7 i 11 u.t.d. oraz l.p. 6.3.6. załącznika nr 3 do u.t.d. - używanie wykresówki lub karty kierowcy przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona, skutkujące utratą danych zapisanych na wykresówce lub na karcie kierowcy, bądź uniemożliwiające odczyt aktywności zapisanych na wykresówce, za które wymierzył karę 3.000 zł. W uzasadnieniu decyzji WITD podał, że w dniu 4 grudnia 2020 r. w miejscowości W. pracownicy inspektoratu przeprowadzili kontrolę samochodu ciężarowego marki MAN o numerze rej. [...], którym kierował M. W. Kontrolowanym pojazdem przedsiębiorcy S. W. i D. W. prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "[...]" S. W., D. W. w [....] wykonywali przewóz drogowy na trasie [....] – [....]. W trakcie kontroli stwierdzono, że urządzenie rejestrujące Manneesmann Kienzle GmbH typ [...] o nr [...] nie rejestruje wszystkich wymaganych danych dotyczących aktywności kierowcy. Na okazanej przez kierowcę wykresówce zarejestrowana była prędkość pojazdu, natomiast brakowało wykresu przebytej drogi oraz zapisu aktywności kierowcy (jazda, inne prace, dyspozycyjność, odpoczynek). Ponadto okazana przez kierowcę wykresówka zawierała jego imię i nazwisko, numer rejestracyjny pojazdu, miejsce rozpoczęcia wykonywania przewozu, stan licznika przy rozpoczęciu wykonywania przewozu oraz datę rozpoczęcia wykonywania przewozu w dniu 17 listopada 2020 r. Kierowca nie okazał żadnej innej wykresówki z dnia 4 grudnia 2020 r. ani z okresu od 17 listopada 2020 r. do 4 grudnia 2020 r. Kierowca oświadczył, że od dnia 17 listopada 2020 r. używa tylko tej jednej wykresówki, gdyż otrzymał od swojego ojca (skarżącego) informację, że nie musi rejestrować czasu pracy na wykresówce ponieważ przedmiotowy pojazd jest pojazdem specjalnym. Ponieważ od dnia 17 listopada 2020 r. kierowca podczas wykonywania przewozów drogowych kontrolowanym pojazdem używał jednej wykresówki, zapisy prędkości nałożyły się na siebie wielokrotnie i brak było możliwości odczytania okresów aktywności kierowcy. W toku postępowania, skarżący w piśmie z dnia 23 grudnia 2020 r. złożył wyjaśnienia, w których podniósł, że wykonując przedmiotowy przewóz nie miał obowiązku stosować się do przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, ponieważ przewóz był związany bezpośrednio z ochroną przeciwpowodziową oraz kontrolą i utrzymaniem dróg. WITD stwierdził jednak, że dokument przewozowy podpisany przez nadawcę ładunku nie zawiera żadnych informacji mogących świadczyć o tym, że przewożony materiał miał być przeznaczony do innych celów niż składowanie na miejscu prowadzenia działalności gospodarczej. WITD nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie art. 92b bądź art. 92c u.t.d. Organ podkreślił, że art. 92c u.t.d. dotyczy tylko sytuacji wyjątkowych, trudnych do przewidzenia, tj. sytuacji, których nie można przewidzieć podczas planowania zadania transportowego nawet pomimo zachowania należytej staranności. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby takie okoliczności zaistniały w sprawie. Zastosowania nie może mieć również art. 92b u.t.d., ponieważ skarżący nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu wskazującego na zapewnienie właściwej organizacji pracy. WITD podkreślił, że konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec przedsiębiorców wykonujących transport drogowy bez dopełnienia stosownych obowiązków, które nakładają na nich przepisy wspólnotowe oraz przepisy u.t.d., jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Organy inspekcji transportu drogowego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji, określonych w załączniku nr 3 do u.t.d. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, GITD decyzją z dnia [...] października 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji GITD streścił przebieg postępowania, przytoczył treść przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie oraz dokonał omówienia stwierdzonych naruszeń lp. 6.1.6 i lp. 6.3.6 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD uznał za zasadne utrzymanie w mocy kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD uznał za bezzasadne twierdzenia skarżącego, że przewóz zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyłączony był z zakresu stosowania tego rozporządzenia. Skarżący nie przedłożył bowiem żadnych dowodów, z których wynikałoby, że wykonuje jakiekolwiek prace w zakresie usuwania skutków powodzi oraz ochrony przeciwpożarowej. GITD podkreślił przy tym, że samodzielna decyzja przedsiębiorcy o konieczności utrzymania czy też remontu drogi, nie stanowi podstawy do wyłączenia wykonywanego przez stronę przewozu spod przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006. GITD nie dopatrzył się naruszenia przez organ I instancji art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U z 2021 r., poz. 735 – dalej w skrócie: " k.p.a."), jak również stwierdził, że WITD prawidłowo nie znalazł podstaw doza stosowania art. 92b bądź art. 92c u.t.d. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję GITD, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, co polegało na niewykazaniu w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez stronę naruszeń; 2) art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., umowy międzynarodowej AETR, rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz rozporządzenia (UE) nr 165/2014 przez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych, firma wykonywała bowiem przewozy drogowe, które zostały przez ustawodawcę wyłączone z obowiązku rejestrowania aktywności kierowcy przy pomocy tachografu; 3) art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Wnioski wysnute przez organ nie zostały poparte odpowiednimi dowodami zebranymi w postępowaniu, a są jedynie swobodną ich interpretacją. Ponadto zaskarżona decyzja nie powołuje podstawy prawnej – materialnej; 4) art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ich zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji WITD, pomimo, że przewozy drogowe były realizowane na zasadach wyłączenia, organy obu instancji pominęły istotne fakty i informacje przekazane przez stronę w wyjaśnieniach potwierdzające wykonywanie przewozów wyłączonych z zakresu rozporządzeń (WE) nr 561/2006 oraz (UE) nr 165/2014. Organ I instancji nie uwzględnił przesłanych w wyjaśnieniach dokumentów związanych z organizacją pracy oraz nadzorem nad pracą kierowców; 5) zignorowanie przez organy obu instancji wniosku o przeprowadzenie przesłuchania właściciela firmy oraz kierowcy w zakresie stwierdzonego naruszenia oraz ustalenia faktycznych okoliczności wykonywania przewozów wyłączonych z zakresu stosowania rozporządzeń (WE) nr 561/2006 oraz (UE) nr 165/2014, pominięcie zastrzeżeń strony określonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; 6) art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organy obu instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego mogącego dać podstawy do uznania braku odpowiedzialności skarżącego za nieprawidłowości stwierdzone w protokole kontroli, oraz oparcie wydanego rozstrzygnięcia w głównej mierze na domysłach i poszlakach, a nie na udowodnionych okolicznościach (brak dowodów z przesłuchania właściciela oraz kierowców); 7) art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ustalenie i dokonanie oceny stanu faktycznego dotyczącego stwierdzonych w zaskarżonej decyzji naruszeń, na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego; 8) art. 32, art. 35 § 1, 2, 3 oraz art. 40 § 1 i 2 k.p.a. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organy pomimo przedstawienia szeregu dokumentów potwierdzających fakt wykonywania przewozu na zasadach wyłączenia, nie przeprowadziły dodatkowych czynności w postaci przesłuchania właściciela na w/w okoliczności. Skarżący zwrócił uwagę, że jego firma w większości wykonuje przewozy wyłączone z zakresu obowiązywania rozporządzeń (WE) nr 561/2006 oraz (UE) nr 165/2014. Skarżący jest bowiem właścicielem składowiska odpadów komunalnych, na którego terenie w wyniku powodzi i nagłych gwałtownych opadów deszczu doszło do obsunięcia korony wału niecki do składowania. Z tego powodu skarżący podjął działania w zakresie usuwania skutków powodzi oraz ochrony przeciwpowodziowej terenu składowiska odpadów, czego dowodem są zgłoszenia do Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz z dnia [...] maja 2015 r. W odpowiedzi na skargę, GITD podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuj: Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu – art. 151 P.p.s.a. Organy prawidłowo zebrały i rozważyły materiał dowodowy w sprawie, czyniąc na jego podstawie właściwe ustalenia faktyczne. Również w warstwie materialnoprawnej kwestionowana skargą decyzja nie wykazuje uchybień. Podstawa prawna decyzji, tak w ujęciu walidacyjnym - prawidłowości zastosowania przepisów – jak i w ujęciu derywacyjnym – prawidłowości wykładni stosowanych przepisów, nie budzi zastrzeżeń. W sprawie jest bezsporne, że w toku kontroli w dniu 4 grudnia 2020 roku pracownicy inspektoratu ustalili, iż S. W. i D. W. prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "[...]" w [...] wykonywali przewóz drogowy na trasie [....] – [....] Przewóz realizowano samochodem ciężarowym marki MAN o numerze rej. [...], którym kierował M. W. Ustalono, że urządzenie rejestrujące Manneesmann Kienzle GmbH typ [...] o nr [...] nie rejestruje wszystkich wymaganych danych dotyczących aktywności kierowcy – na wykresówce zarejestrowana była prędkość pojazdu, natomiast brakowało wykresu przebytej drogi oraz zapisu aktywności kierowcy (jazda, inne prace, dyspozycyjność, odpoczynek). Organy prawidłowo zakwalifikowały przedmiotowe działanie jako naruszenie art. 92a ust. 1, 7 i 11 u.t.d. oraz l.p. 6.1.6. załącznika nr 3 do u.t.d. - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w nieprawidłowo działający tachograf, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w Ip. 6.1.1-6.1.5, za które przewidziano karę 1.000 zł. Ponadto kontrolujący stwierdzili, że wykresówka zawierała imię i nazwisko kierowcy, numer rejestracyjny pojazdu, miejsce rozpoczęcia wykonywania przewozu, stan licznika przy rozpoczęciu wykonywania przewozu oraz datę rozpoczęcia wykonywania przewozu w dniu 17 listopada 2020 r. Kierowca nie okazał żadnej innej wykresówki z dnia 4 grudnia 2020 r. ani z okresu od 17 listopada 2020 r. do 4 grudnia 2020 r. Kierowca podczas wykonywania przewozów drogowych kontrolowanym pojazdem używał jednej wykresówki, w związku z czym zapisy prędkości nałożyły się na siebie wielokrotnie i brak było możliwości odczytania okresów aktywności kierowcy. Organy prawidłowo zakwalifikowała przedmiotowe działanie jako naruszenie art. 92a ust. 1, 7 i 11 u.t.d. oraz l.p. 6.3.6. załącznika nr 3 do u.t.d. - używanie wykresówki lub karty kierowcy przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona, skutkujące utratą danych zapisanych na wykresówce lub na karcie kierowcy, bądź uniemożliwiające odczyt aktywności zapisanych na wykresówce, za które przewidziano karę 3.000 zł. W toku postępowania skarżący właściwie nie zakwestionował ustalonych przez organy okoliczności, dotyczących wytkniętych uchybień. Konsekwentnie wskazywał natomiast, że nie miał obowiązku używania tachografu oraz wykresówek, albowiem był z niego zwolniony na mocy art. 13 ust. 1 lit. h Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1 z dnia 2006.04.11). Na mocy powołanego art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 561/2006, o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde państwo członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi państwami, na terytorium innego państwa członkowskiego, mające zastosowanie między innymi do przewozów wykonywanych pojazdami używanymi w związku z odprowadzaniem ścieków, ochroną przeciwpowodziową, konserwacją urządzeń zaopatrujących w wodę, gaz i elektryczność, utrzymaniem i kontrolą dróg, zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem, usługami telegraficznymi i telefonicznymi, nadawaniem programów radiowych i telewizyjnych oraz wykrywaniem nadajników lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych. Korzystając z tej możliwości polski ustawodawca w art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców przyjął, że na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, wyłącza się ze stosowania art. 5-9 tego rozporządzenia, jak również z zakresu stosowania rozporządzenia nr 3821/85. Wykładnia art. 13 rozporządzenia musi uwzględniać ogólny cel rozporządzenia. Niedopuszczalne jest doprowadzenie do sytuacji, w której zniweczone zostałoby osiągnięcie zakładanych przez ustawodawcę unijnego celów regulacji socjalnej w transporcie drogowym. Te zaś zmierzają do osiągnięcia optymalnej skuteczności nadzorowania i egzekwowania przepisów socjalnych w transporcie drogowym (pkt 36 preambuły i art. 1 rozporządzenia nr 561/2006); poprawy warunków socjalnych pracowników objętych jego zakresem i bezpieczeństwa drogowego oraz wspierania postępu społecznego (pkt 17 i pkt 22 preambuły rozporządzenia nr 561/2006); oraz ujednolicenia warunków konkurencji pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora transportu drogowego (art. 1 rozporządzenia nr 561/2006). Realizacji tych celów służą przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób (pkt 17 preambuły i art. 1 rozporządzenia nr 561/2006), uprawnienia państw do przyjęcia stosownych środków (pkt 22), stanowienia przepisów dotyczących kar stosowanych w przypadku naruszeń przepisów rozporządzenia oraz ich wykonania, które to kary muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (pkt 26). Zważywszy na powyższe, przepis art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 561/2006 należy interpretować w sposób ścisły. Na wymóg ścisłej wykładni wskazuje również zawarty w tym przepisie zwrot "o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1", nakazujący uwzględnić przy stosowaniu tego odstępstwa cele rozporządzenia, jakimi są zapewnienie bezpieczeństwa drogowego, poprawy warunków pracy kierowców oraz konkurencyjności różnych rodzajów transportu lądowego. Wszelkie odstępstwa od reguł zmierzających do realizacji tych wartości są zatem dopuszczalne, o ile nie niweczą tych nadrzędnych celów ustawodawcy unijnego. Z treści art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 561/2006 wynika nadto, iż wykonywany danym pojazdem przewóz, aby mógł być zaliczony do wykonywanego w warunkach analizowanego wyłączenia, powinien realizować konkretną wskazaną w przepisie funkcję, w związku z którą przewóz ten jest dokonywany. Związek ten musi być przy tym bezpośredni i wiązać się ze szczególnymi cechami przejazdu, usprawiedliwiającymi stosowanie mniej korzystnych zasad pracy dla kierowców oraz obniżenie wymagań mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego - por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2011 r., II GSK 1363/10 oraz z dnia 2 grudnia 2016 r., II GSK 1276/15. Należy odnotować, iż to na przewoźniku ciąży obowiązek wykazania okoliczności, że w sprawie miał zastosowanie art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia, czego na gruncie niniejszej sprawy nie uczyniono. Z listu przewozowego z dnia 4 grudnia 2020 roku wynika, że przewożony tłuczeń miał zostać dostarczony do siedziby firmy [...]. W złożonych w toku postępowania wyjaśnieniach skarżący twierdził, że od dłuższego czasu wykonuje przewozy materiału sypkiego w celu odbudowy i umocnienia wałów przeciwpowodziowych oraz drogi dojazdowej w ramach ochrony przeciwpowodziowej składowiska odpadów komunalnych zlokalizowanych w [....]. Przewoźnik jest właścicielem składowiska od 2013 roku. W odwołaniu skarżący stwierdził, że firma "w większości wykonuje przewozy wyłączone z zakresu Rozporządzenia WE 561/2006". Skarżący podał, że w wyniku nagłych gwałtownych opadów do szło do powodzi i zniszczenia korony wału niecki do składowania, na co dowodem miała być decyzja PINB z 2007 roku nakazująca usunięcie nieodpowiedniego stanu technicznego niecki. Twierdzi, że prace w tym zakresie wykonuje od 2014 roku. Sąd zauważa za organami, iż skarżący w toku postępowania, a w szczególności w odwołaniu powoływał się na szereg dokumentów, które miały potwierdzać, iż realizuje działalność objętą wyłączeniem przewidzianym w art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia, jednakże ani jednego z tych dokumentów nie przedstawił. Rację ma organ twierdząc, że wyłączenie od odpowiedzialności regulowana powołanym przepisem ma charakter wyjątkowy i nie może obejmować okresu od 2014 roku. Skarżący, aby móc skorzystać ze zwolnienia z art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia musiałby wykazać, że ten konkretny transport, jaki wykonywał w dniu kontroli – 4 grudnia 2020 roku - odbywał się "w związku z ochroną przeciwpowodziową" lub "w związku z utrzymaniem i kontrolą dróg". Skarżący tego nie zrobił. Ogólne twierdzenia skarżącego, iż od 2014 roku "w większości" realizuje przewozy objęte zakresem stosowania art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia jest deficytowe. Pomiędzy wykonywanym transportem a kategoriami działalności wymienionymi w tym przepisie musi istnieć bezpośredni i jednoznacznie wykazany związek. Trudno zgodzić się z zupełnie niewykazanym twierdzeniem, że skarżący od 8 lat usuwa skutki powodzi w prowadzonym przez siebie składowisku odpadów i w dniu kontroli wykonywał transport na te właśnie potrzeby. Zasadnie organy zauważyły, że transport tłucznia odbywał się do siedziby firmy w [...], która znajduje się [....], a składowisko odpadów komunalnych, na którym miało dojść do zniszczenia korony wału niecki do składowania, znajduje się w [...] Skarżący więc nie wykazał okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia. W tym stanie rzeczy kwestionowaną skargą decyzję Sąd ocenia jako zgodną z prawem. Sąd nie znajduje podstaw do uwzględnienia podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania regulujących zakres i tryb gromadzenia i oceny dowodów. Organy ustaliły okoliczności istotne z perspektywy hipotez norm kształtujących podstawę skarżonej decyzji. To na skarżącym spoczywał ciężar wykazania okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia, czego nie uczynił. Skarżący zarzuca, że organy nie dopuściły wnioskowanych przez niego dowodów, jednakże nie wskazuje jakie konkretnie okoliczności chciałby wykazać i przy pomocy jakich dowodów. Organy umożliwiły skarżącemu czynny udział w postępowaniu, skarżący miał możliwość złożenia wszelkich dokumentów na potwierdzenie swoich twierdzeń z czego nie skorzystał; nie załączył ich do wyjaśnień, odwołania, jak również do skargi. Skarżący jako podmiot profesjonalnie prowadzący działalność gospodarczą w zakresie przewozów musi być zorientowany co do zakresu ciążących na nim obowiązków. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie decyzji jest kompletne i tym samym realizuje rygory kodeksowe. Organy przedstawiły pełną argumentacje odnośnie do braku podstaw zastosowania art. 92b i art. 92c u.t.d., stąd brak uzasadnienia do jej kwestionowania. Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił – art. 151 P.p.s.a.