II SA/Rz 10/14

z dnia 7 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego - p o s t a n a w i a - umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 7 stycznia 2014 r. wpłynęła do tut. Sądu skarga U. G. na opisaną w sentencji decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] odmawiającą stronie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką W. T. W piśmie z 30 czerwca 2014 r., uzupełnionym w piśmie z dnia 19 lipca 2014 r., skarżąca zawarła oświadczenie o cofnięciu skargi. Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz.270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Analiza akt sprawy, w tym skarżonej decyzji, prowadzi do wniosku, że w sprawie brak podstaw do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Zawarte w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) wady powodujące nieważność decyzji nie występują. Brak jest także wiadomości, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa. To zaś powoduje związanie Sądu cofnięciem skargi i koniecznością umorzenia postępowania stosownie do art. 161 §1 pkt 1 Ppsa.