II SA/Rz 1001/12

25 lutego 2013 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Przewodniczący referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2012 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku S. J., o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego, w sprawie ze skargi wyżej wymienionego na decyzję, Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] sierpnia 2012 r. sygn. [...], wydaną w przedmiocie ustalenia miesięcznej opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, - postanawia – ustanowić na rzecz skarżącego adwokata. Skarżący w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1001/12, S. J. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Wniosek ten złożono do sprawy o sygn. II SA/Rz 1001/12, dotyczącej skargi wyżej wymienionego na decyzję SKO. Sprawa o podanej sygnaturze została zakończona przed WSA na mocy wyroku z dnia 12 grudnia 2012 r. o sygn. akt II SA/Rz 1001/12 o oddaleniu skargi na decyzję SKO w przedmiocie opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej. Stwierdzono co, następuje : Skarżący S. J. ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie fachowego pełnomocnika. Jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy albowiem sprawy dotyczące kosztów pobytu dziecka w rodzinie zastępczej zostały zwolnione od kosztów sądowych na mocy art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Przytoczony przepis zwalnia skarżących w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej od wszelkich od opłat i kosztów sądowych. Wobec tego, skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych. Z pewnością nie jest bezprzedmiotowy wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata z urzędu. Dlatego jego żądanie procesowe zostanie odniesione do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Należy wyjaśnić, że według treści tej regulacji przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie utrzymania koniecznego. Skarżący w treści swego wniosku o prawo pomocy przedstawił następujące okoliczności osobiste i dotyczące majątku: wnioskujący wraz z żoną żyje w dwuosobowym gospodarstwie domowym. Osoby te nie posiadają wartościowych składników majątkowych w postaci mieszkania, domu, zasobów pieniężnych. Wnioskodawca pozostaje pod stałą opieką lekarską. Jedyny uzyskiwany przez rodzinę dochód, stanowi świadczenie rentowe w kwocie 1190 zł netto. Żona skarżącego W. J. jest osobą bezrobotną; bez prawa do świadczeń z systemu zabezpieczenia społecznego. Z opisu okoliczności rodzinnych i majątkowych wynika ponad wszelką wątpliwość, że Skarżący S. J. nie uzyskuje dochodów i nie posiada majątku zdatnego do poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w tym kosztów wynagrodzenia pobieranego przez fachowego pełnomocnika. Uzyskiwane dochody nie przekraczają poziomu minimalnego wynagrodzenia. To twierdzenie podkreśla także zdanie wnioskującego, że gdyby nie pomoc jego córki, to nie byłby w stanie pokryć jakichkolwiek wydatków koniecznych. Ponieważ wnioskujący udowodnił, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania w postaci wynagrodzenia dla adwokata, jego wniosek o przyznanie prawa pomocy należy uwzględnić. Sytuacja majątkowa skarżącego powoduje, że aby mógł on dochodzić ochrony swych praw podmiotowych przed sądem drugiej instancji, należy na jego rzecz ustanowić adwokata, którego wynagrodzenie zostanie pokryte z budżetu państwa. W aktualnym stanie prawnym, przesłanki przyznania adwokata czy radcy prawnego zostały wyłącznie uzależnione od tego czy strona wnioskująca posiada możliwości pokrycia własnym staraniem kosztów postępowania przed Sądem. Poucza się wnioskodawcę, iż niniejsze postanowienie jest równoznaczne z udzieleniem adwokatowi pełnomocnictwa (art. 244 § 2 p.p.s.a.). Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu art. 239 pkt 1 lit. a, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.