II SA/Rz 1001/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku S. J. o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 1001/12 w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej - postanawia - odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej. Odpis powyższego orzeczenia wraz z jego uzasadnieniem doręczony został skarżącemu dnia 14 stycznia 2013 r. W dniu 14 lutego 2013 r. S. J. zwrócił się do tut. Sądu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2013 r. Referendarz sądowy w tut. Sądzie ustanowił na rzecz S. J. adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała Sąd o wyznaczeniu pełnomocnikiem skarżącego adwokat A. C. pismem z dnia 2 kwietnia 2013 r., które doręczone zostało skarżącemu w dniu 9 kwietnia 2013 r. W dniu 15 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie skargę kasacyjną od powołanego na wstępie wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Podała w nim, że o wyznaczeniu pełnomocnikiem S. J. dowiedziała się w dniu 8 kwietnia 2013 r., zaś 10 kwietnia 2013 r. zapoznała się w Sądzie z aktami przedmiotowej sprawy. Wskazała, że przyczyną opóźnienia w złożeniu skargi kasacyjnej była przedłużająca się procedura ustanowienia i wyznaczenia pełnomocnika z urzędu, koniecznego do dokonania tej czynności procesowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uchybienie przez stronę terminowi do podjęcia określonej czynności w postępowaniu sądowym powoduje bezskuteczność takiej czynności, co wynika z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Zgodnie jednak z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeśli strona nie dokonała czynności procesowej bez swojej winy, wówczas sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem uwzględnienia takiego wniosku jest jego złożenie w ciągu siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne dokonanie czynności, której nie dokonano w terminie oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak zawinienia strony – art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a. Mając na uwadze powołane unormowania prawne, jak też okoliczności faktyczne niniejszej sprawy Sąd wskazuje, że wniosek S. J. nie zasługuje na uwzględnienie. Został on złożony w siedmiodniowym terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., jako że pełnomocnik wyżej wymienionego w ciągu siedmiu dni od daty uzyskania wiedzy o wyznaczeniu takim pełnomocnikiem wystąpiła do tut. Sądu z przedmiotowym wnioskiem. Nie zostało w nim jednak uprawdopodobnione, że skarżący nie ponosi winy w nieterminowym zaskarżeniu powołanego na wstępie wyroku. Jak bowiem wskazała pełnomocnik skarżącego, przyczyną, dla której skarga kasacyjna została złożona z opóźnieniem była przedłużająca się procedura związana z ustanowieniem i wyznaczeniem jej na pełnomocnika strony. Należy jednak zaznaczyć, że – wbrew twierdzeniom wyżej wymienionej– S. J. zainicjował postępowanie w przedmiocie przyznania mu prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata bądź radcy prawnego już po upływie terminu do zakwestionowania powołanego wyżej wyroku skargą kasacyjną. Jak już wskazano, orzeczenie to wraz z jego uzasadnieniem doręczone zostało skarżącemu w dniu 14 stycznia 2013 r., czego dowód stanowi zwrotne potwierdzenie jego odbioru, na którym widnieje podpis wyżej wymienionego. Wobec powyższego, w myśl art. 177 § 1 P.p.s.a., trzydziestodniowy termin na złożenie środka zaskarżenia, o którym mowa w tym przepisie, upłynął względem S. J. z dniem 13 lutego 2013 r. Natomiast wspomniany wniosek o prawo pomocy skarżący złożył następnego dnia tj. 14 lutego 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym w K.), a więc w dniu prawomocności wyroku. W takiej zaś sytuacji brak jest, zdaniem Sądu, podstaw do przyjęcia, że S. J. nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Przesłankę tę należy bowiem oceniać przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, której można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy procesowe. Nawet więc lekkie niedbalstwo strony wyklucza przyjęcie braku jej winy. W ocenie Sądu, składając wniosek o prawo pomocy w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika - niezbędnego do sporządzenia skargi kasacyjnej z uwagi na brzmienie art. 175 § 1 P.p.s.a. – już po upływie terminu do złożenia takiego środka zaskarżenia, skarżący dopuścił się niedbalstwa. Powyższe wyklucza zaś uwzględnienie jego wniosku. Z podanych wyżej względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.