II SA/Rz 1002/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi G. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem skargi MS i GS jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] (dalej: SKO w [.] lub Kolegium) z dnia [.] maja 2015 r. nr [.] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, którą wydano w następującym stanie sprawy; Podaniem z dnia 2 stycznia 2015 r. I. i WB zwrócili się do Wójta Gminy [.] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji mającej polegać na zmianie sposobu użytkowania części budynku gospodarczego z garażem na warsztat rzemieślniczy: stolarstwo artystyczne i rzemieślniczy wyrób mebli drewnianych, na działce nr ewid. 89/4 w [.]. Decyzją z dnia [.] marca 2015 r. nr [.], Wójt Gminy [.] ustalił dla wnioskodawców warunki zabudowy dla planowanej inwestycji uznając, że spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 199) dalej: "Upzp". Ustalono, że teren ma dostęp do drogi publicznej przez istniejący zjazd, wskaźniki powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej nie ulegną zmianie, podobnie jak gabaryty budynku. Działka posiada niezbędną infrastrukturę techniczną. Planowana zmiana zagospodarowania istniejącego budynku jest dopuszczalna, gdyż stanowić będzie uzupełnienie istniejących w obszarze analizowanym funkcji. W odwołaniu MS i GS zarzucili, że inwestorzy już raz ubiegali się o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, tyle że poprzednie postępowanie zostało umorzone. Obecnie w nieznaczny sposób zmodyfikowali wniosek. Dlatego też poprzednio zgromadzony materiał dowodowy winien w ich ocenie być wykorzystany w niniejszym postępowaniu. Decyzję uznali za przedwczesną, gdyż nie przeanalizowano dokładnie charakteru działalności, która ma być prowadzona w obiekcie, w tym używanych maszyn i materiałów. W postępowaniu nie brały udziału również wszystkie strony, gdyż ich nieruchomość obciążona jest jeszcze prawem dożywocia na rzecz JG i BG, a ci nie brali udziału w postępowaniu. Opisaną na wstępie decyzją SKO w [.] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uznano, że planowana inwestycja stanowi uzupełnienie istniejącej funkcji terenu i możliwe jest pogodzenie funkcji mieszkaniowej i usługowej. W obszarze analizowanym występuje zabudowa zagrodowa, związana z działalnością rolniczą i okołorolniczą. Rzemieślnicze warsztaty usługowe stanowią jej uzupełnienie. Planowana zmiana sposobu użytkowania budynku nie wymagała uprzedniego ubiegania się o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W kwestii statusu stron osób, którym przysługuje prawo dożywocia uznano, że nie mają oni interesu prawnego w tym postępowaniu. Z kolei okoliczność, że wcześniej ubiegano się o warunki zabudowy na tym samym terenie nie ma znaczenia dla postępowania, gdyż możliwe jest wydanie wielu takich decyzji dla tego samego terenu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie MS i GS przedstawili argumentację i zarzuty zbieżne do treści odwołania. Podkreślili, że Kolegium nie odniosło się do wszystkich podniesionych przez nich zarzutów. Decyzję wydano bez wizji lokalnej, a w budynku inwestorów stoją już maszyny gotowe do przemysłowego ich wykorzystania. Pominięto także fakt, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] nakazał inwestorom przywrócenie stanu poprzedniego budynku w związku z samowolną próbą zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu. Podtrzymali stanowisko, że planowana inwestycja wymaga odniesienia się do zagadnień związanych z ochroną środowiska m.in. w zakresie hałasu, zapylenia, zagrożenia substancjami chemicznymi wykorzystywanymi do malowania i konserwacji. Stwierdzili też, że ani na należącej do nich działce ani na innych sąsiednich działkach nie ma żadnego warsztatu. Skarżący wnieśli o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wójtowi Gminy [.]. W odpowiedzi na skargę SKO w [.] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko i wskazując, że podnoszone przez skarżących argumenty nie mogły odnieść zamierzonego przez nich skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie po części z powodu, który został w niej podniesiony. Zgodnie z art. 54 Upzp mającym w myśl art. 64 ust. 1 odpowiednie zastosowanie, decyzja o warunkach zabudowy określa: 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, d) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 (dotyczącym inwestycji liniowych). Decyzja o warunkach zabudowy przede wszystkim ma rozstrzygnąć o dopuszczalności realizacji określonej inwestycji na terenie objętym wnioskiem inwestora, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla której nie został uchwalony miejscowy plan, jest dopuszczalna (wyrok NSA z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II OSK 813/2012, Lexis.pl nr 8120146). Warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby można było wydać pozytywną decyzję o warunkach zabudowy, określa art. 61 Upzp, który stanowi: "1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi". W związku z tym, że zachowanie ładu przestrzennego stanowi zasadę planowania i zagospodarowania przestrzennego (art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1) w pierwszej kolejności ustawodawca wydanie decyzji uzależnił w art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp od spełnienia warunku polegającego na tym, aby co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy wykorzystania terenu. Warunek ten musi zostać spełniony łącznie z pozostałymi warunkami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5. Niespełnienie jednego ze wskazanych warunków (przesłanek) czyni wydanie pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji o warunkach zabudowy niedopuszczalnym. Natomiast, wówczas gdy planowana inwestycja czyni zadość wszystkim przesłankom i brak jest przepisów "sprzeciwiających się" realizacji danej inwestycji, organ jest obowiązany do ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Jak się podkreśla w doktrynie i orzecznictwie (zob. A. Despot – Mładanowicz [w:] A. Plucińska – Filipowicz i inni "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. LexisNexis 2014) przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp statuuje tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, zwaną także zasadą podobieństwa lub kontynuacji. Przystępując do ustalenia, czy możliwe jest ustalenie dla danego zamierzenia warunków zabudowy, należy dokonać analizy i ustalić, czy zabudowa na terenie sąsiadującym z terenem, na którym inwestor zamierza zrealizować nową zabudowę, jest taka, że pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. W konsekwencji, aby można było ustalić warunki dla nowej zabudowy, a więc rozważyć, czy zachodzą wymagane prawem przesłanki, na terenie sąsiadującym musi znajdować się co najmniej jeden obiekt, gdyż tylko wówczas będzie możliwe ustalenie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektu budowlanego, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Brak na określonym obszarze obiektu o podobnych parametrach skutkuje odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast w sytuacji, gdy istnieje co najmniej jeden podobny obiekt, organ ma obowiązek rozważyć pozostałe przesłanki, określone w ustawie oraz aktach wykonawczych do ustawy, determinujące możliwość wydania warunków zabudowy (zob. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 838/2012, Lexis.pl nr 8120148). Jednocześnie obiekt znajdujący się na terenie sąsiadującym musi być zrealizowany w taki sposób, aby możliwe było ustalenie tych funkcji, parametrów, cech i wskaźników. Zabudowa istniejąca stosownie do komentowanego przepisu musi znajdować się na działce sąsiedniej. Nie oznacza to jednak, że teren, na którym planowana jest inwestycja, musi bezpośrednio graniczyć z działką zabudowaną. Jeśli działka, na której planowana jest inwestycja, nie ma wspólnej granicy z żadną działką zabudowaną, niemniej jednak znajduje się w dość bliskiej (pod względem urbanistycznym) odległości od takiej zabudowy, nie ma przeciwwskazań do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Należy mieć na względzie, że tzw. sąsiedztwo urbanistyczne przedstawiać się będzie różnorodnie na terenach zwartej zabudowy miejskiej, na terenach wiejskich czy terenach rozproszonej zabudowy letniskowej (zob. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 646/2007, Lexis.pl nr 2118199). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2007 r. (sygn. akt II OSK 172/2006, Lexis.pl nr 4305581) przez pojęcie "działka sąsiednia" należy rozumieć nieruchomość znajdującą się w pewnym obszarze wokół działki, na której ma powstać planowana inwestycja, tworzącym pewną urbanistyczną całość. W wyroku z dnia 20 marca 2012 r. (sygn. akt II OSK 10/2011, Lexis.pl nr 5143167) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ustawa nie definiuje pojęcia działki sąsiedniej, a w orzecznictwie sądów administracyjnych szeroko interpretuje się pojęcie działki sąsiedniej, wskazując na konieczność wykładni funkcjonalnej. Podkreśla się, że pojęcia działki sąsiedniej nie można ograniczać do działki przyległej do działki inwestora, lecz odnieść je należy do pewnego obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającą organowi na dokonanie oceny możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 Upzp. Zasada dobrego sąsiedztwa powinna być interpretowana urbanistycznie, gdyż jej celem jest zachowanie ładu urbanistycznego. Dlatego też pojęcie "działki sąsiedniej" należy interpretować szeroko, jako nieruchomość lub część nieruchomości położoną w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, którą należy określić dla każdego przypadku oddzielnie (wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., II OSK 984/2011, Lexis.pl nr 5143167). Zwracając uwagę na cel, któremu służy zasada dobrego sąsiedztwa, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2013 r. (sygn. akt II OSK 305/2012, Lexis.pl nr 7515068) stwierdził, że celem niniejszej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, jako takiego ukształtowania przestrzeni, który tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w porządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji. Zasadnie zwrócił uwagę organ I instancji, że w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania jest zmiana sposobu użytkowania już istniejącego obiektu budowlanego to w aspekcie art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp konieczne jest jedynie spełnienie warunku zapewnienia kontynuacji funkcji zabudowy. I ta właśnie kwestia jest istotna w świetle jednego z zarzutów skargi. Do decyzji organu I instancji została załączona analiza urbanistyczna oznaczona jako załącznik nr 2. Wymagane przepisami prawa wyniki analizy są jedynie jej częścią. Dokładne zapoznanie się ze znajdującą się w aktach pisemną analizą nasuwa wątpliwości czy istotnie spełniony został warunek zapewnienia funkcji kontynuacji zabudowy. Co do zasady – planowaną funkcję usługową jako małopowierzchniową działalność rzemieślniczą dałoby się w określonych warunkach pogodzić z funkcją mieszkaniową, jeśli rodzaj zabudowy na co najmniej jednej działce sąsiedniej pozwalałby na powyższe. Analiza sporządzona w oparciu o § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 – dalej Rozporządzenie) nie musi być analizą sporządzoną na piśmie. Dopiero wyniki tej analizy – zawierające część tekstową i graficzną, zgodnie z § 9 ust. 2 Rozporządzenia – muszą mieć taką formę, skoro stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże w kontrolowanej sprawie w aktach, jak wyżej wskazano, znajduje się również sama analiza, która nie daje podstaw do sformułowanych następnie jako jej część "wyników". Nie poddaje się ona kontroli Sądu. W pkt 5 tiret 2 zapisano bowiem, że sąsiednie działki w obszarze analizowanym zabudowane są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, zabudowaniami gospodarczymi oraz budynkami garażowymi. Przy opisie obszaru analizowanego (pkt 4 analizy) wskazano, że racjonalność urbanistyczna w tym przypadku wymagała szerszego określenia granic obszaru analizowanego celem wykazania spójności urbanistycznej planowanej inwestycji z obiektami budowlanymi już istniejącymi. Ani z opisu obszaru analizowanego, który w zasadzie sprowadzał się do wskazania przepisów i orzecznictwa dotyczących zasad wyznaczania takiego obszaru, ani z opisu stanu faktycznego, nie wynika, aby na obszarze analizowanym znajdowała się zabudowa zagrodowa związana z działalnością rolniczą i okołorolniczą w tym, że na nieruchomościach sąsiednich znajdują się budynki gospodarcze spełniające funkcje tzw. warsztatów przydomowych. Nie wskazano w analizie, na których to konkretnie nieruchomościach znajdują się budynki spełniające w/w funkcje, więc Sąd nie jest w stanie zweryfikować powyższego i odnieść się do zarzutu skarżących, którzy twierdzą, iż takich budynków w rzeczywistości nie ma. Nie wynika to również z załącznika nr 1 analizy graficznej. W kontrolowanej sprawie wyniki analizy wydają się więc bardziej szczegółowe, aniżeli sama analiza. Nie są natomiast na tyle szczegółowe, aby można było się odnieść do zarzutu skarżących. Projekt decyzji zgodnie z art. 50 ust. 4 Upzp mającym w tym wypadku z mocy art. 64 ust. 1 Upzp odpowiednie zastosowanie, powinna sporządzić osoba, o której mowa w art. 5 Upzp, albo osoba wpisana na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, a projekt w niniejszej sprawie sporządził urbanista, lecz analizę ma obowiązek przeprowadzić organ, który wydaje decyzję o warunkach zabudowy. Jak wyżej wskazano obligatoryjnym elementem decyzji ustalającej warunki zabudowy są jedynie wyniki analizy, ale w niniejszej sprawie w tym samym dokumencie znajduje się - jak wskazuje nazewnictwo – analiza, z której nie wynika, aby istotnie spełniony został kwestionowany warunek, co więcej, wyniki analizy są bardziej szczegółowe aniżeli sama analiza. Także lakoniczne uzasadnienie decyzji nie pozwala Sądowi na odniesienie się do zarzutu, który jest szerszy niż ten z odwołania. Z tego względu konieczne jest uzupełnienie zebranego materiału poprzez wskazanie, na których sąsiednich działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej znajdują się zabudowania pozwalające na uznanie, że spełniony został warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 U.p.z.p. Trzeba bowiem pamiętać, że w ramach planowanej działalności rzemieślniczej mieści się nie tylko rękodzieło artystyczne, które dość łatwo "wpasować" w funkcję mieszkalną ale też wyrób mebli drewnianych, którego skala i sposób wykonywania niekoniecznie zawsze musi korespondować z tą funkcją, co także wymagałoby bliższego określenia w decyzji. Sąd nie podziela tutaj stanowiska organów, że rodzaj działalności rzemieślniczej zawsze da się pogodzić z funkcją mieszkaniową. Przedstawione akta sprawy nie dają także odpowiedzi na kwestię co jest rozumiane pod pojęciem budynki gospodarcze spełniające funkcję tzw. warsztatów przydomowych. Jak wyżej wskazano ze znajdującej się w aktach analizy nie wynika, aby obszar analizowany był terenem tzw. zagrodowej zabudowy jednorodzinnej, związanej z działalnością rolniczą. Na załączniku graficznym poszczególne działki w obszarze analizowanym oznaczone są wyłącznie symbolem MN wg legendy oznaczającym zabudowę mieszkaniową i nie ma odpowiednich fragmentów Studium, do którego zapisów następuje odniesienie. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie daje podstaw do ustalenia warunków zabudowy w oparciu o zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, tak jak to jest przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy wydawaniu takich decyzji istotny jest natomiast stan faktyczny istniejący na tzw. działkach sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej. Kontrolując zaś legalność zaskarżonej decyzji, w tym prawidłowość ustalonego stanu faktycznego Sąd stwierdza, że nie poddaje się tej kontroli powyższe ustalenie w aspekcie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, który wymaga w tej sytuacji uzupełnienia. Wbrew zarzutom skargi organ II instancji odniósł się do zarzutów odwołania, które - w wyżej omówionym kontekście – były nieco węższe aniżeli te podniesione w skardze. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, które odpowiada prawu. W szczególności planowana inwestycja w aktualnym stanie prawnym nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, bo nie jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. aktualnie – Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Organ odniósł się także do podnoszonego w odwołaniu zarzutu dotyczącego braku udziału w sprawie osób, na rzecz których ustanowiono tzw. dożywocie. Poza tym, że stanowisko to jest prawidłowe, bo osoby te mogą mieć co najwyżej interes faktyczny w rozstrzygnięciu kontrolowanej sprawy, to dodatkowo trzeba stwierdzić, że sąd administracyjny ten akurat zarzut mógłby uwzględnić jedynie wówczas, gdyby podnosiła go ta osoba, której bezpośrednio dotyczy. Nie było też potrzeby wykorzystywania do rozstrzygnięcia sprawy dowodów zgromadzonych w innej sprawie. Nie mają żadnego znaczenia dla oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia decyzje, które tam zapadły, ani zgromadzony tam materiał dowodowy, bo jest to odrębna sprawa zainicjowana konkretnym wnioskiem, a zgodnie z art. 63 ust. 1 Upzp w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Nie ma tez przepisu zakazującego uzyskania decyzji przez tego samego wnioskodawcę na różne inwestycje na danym terenie. Każdy wniosek powinien być oceniony indywidualnie. We wskazanej przez skarżących sprawie ostatecznie postępowanie zostało umorzone, co oznacza, że sprawa nie została merytorycznie rozstrzygnięta. Wydane w tamtej sprawie decyzje, w tym organu odwoławczego nie mają charakteru wiążącego w innych sprawach, w tym – w kontrolowanej, SKO zaś orzekało w konkretnej sprawie i jeśli uznało materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie za wystarczający to nie było zobligowane do jego uzupełnienia a tym bardziej nie była konieczna ocena dowodów zgromadzonych na potrzeby innego postępowania. Z żadnego przepisu nie wynika też obowiązek przeprowadzenia oględzin w każdej sprawie, gdy nie wymaga tego konieczny do wyjaśniania sprawy jej zakres. Bez względu na to czy i jakie maszyny są w posiadaniu wnioskodawców organy rozstrzygają o konkretnym wniosku. Odrębną zaś kwestią pozostaje podniesiona przez skarżących dopiero w skardze okoliczność związana z postępowaniem prowadzonym przez nadzór budowlany, którego przedmiotem miałby być budynek, w którym to planowany jest zakład rzemieślniczy. Skarżący podali jedynie sygnaturę akt PINB w [.][.]. Ze względu na lakoniczność tego zarzutu Sąd nie potrafi się do niego odnieść. Kwestię tę powinien również zbadać organ odwoławczy po doprecyzowaniu przez skarżących podnoszonych okoliczności. Kwestie związane z ewentualnym przekroczeniem norm dotyczących hałasu, zapylenia terenu czy substancji chemicznych używanych do konserwacji i malowania drewna wykraczają poza ramy postępowania, którego celem jest ustalenie, czy w świetle istniejącego stanu faktycznego i obowiązujących przepisów dopuszczalna jest zmiana sposobu użytkowania konkretnego budynku. Mając jednak na uwadze wyżej wskazane uchybienia proceduralne związane z przeprowadzoną analizą, tj. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym organ uzupełni – wykorzystując swe procesowe możliwości – materiał dowodowy w zakresie analizy funkcji zabudowy działek sąsiednich i ustali czy charakter zabudowy mieszkaniowej na analizowanym terenie pozwala na realizację planowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz na których działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej znajdują się budynki gospodarcze wykorzystywane jako warsztaty przydomowe i co to sformułowanie oznacza w konkretnych okolicznościach. SKO najpierw jednak wezwie wnoszących odwołanie do sprecyzowania co było przedmiotem postępowania prowadzonego przez PINB w [.]. W zależności od wyników swych ustaleń wyda stosowną decyzję.