II SA/Rz 1003/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku H. sp. z o.o. z/s w o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. z/s w na decyzję Dyrektora Izby Celnej w z dnia [.] maja 2016 r. nr [.] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [.] z dnia [.] czerwca 2015 r. nr [.] o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, strona skarżąca zawarła skierowany, tak do organu jak i Sądu, wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek podano, że wykonanie decyzji może sprowadzić niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak oświadczono, w latach 2012 - 2015 Spółka zapłaciła łącznie kary pieniężne w wysokości 8.068.390,02 zł (na dowód czego przedłożyła wydruki kasowe obrazujące dokonywane wpłaty, oświadczenie prezesa zarządu Spółki oraz rachunek zysków i strat), a ponadto toczą się przeciwko niej kolejne postępowania w sprawie wymierzenia kar za urządzanie gier na automatach poza kasynem. Zatem zapłata kwoty 12.000 zł zagrozi utratą płynności finansowej, co z kolei może pociągną za sobą stan jej niewypłacalności i upadłości. Spółka nie osiąga również zaplanowanych zysków z powodu zatrzymania części automatów przez organy celne. Za zasadnością wniosku mają przemawiać również powołane orzeczenia innych sądów administracyjnych, które wnioski takie uwzględniały, jak też argumenty skargi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podał, że postanowieniem z dnia [.] lipca 2016 r. odmówił uwzględnienia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Nie ulega w sprawie wątpliwości, że decyzja nakładająca karę pieniężną posiada atrybut wykonalności w rozumieniu art. 61 § 3 Ppsa i jako taka mogłaby zostać wstrzymana jej wykonalność. Przedstawione przez Spółkę dokumenty wskazują, że uiszcza ona nakładane na nią kary pieniężne, a fakt ten potwierdzał też Dyrektor Izby Celnej w odpowiedziach na liczne skargi Spółki wnoszone do tut. Sądu w innych sprawach. Niemniej, Spółka nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać dla niej skutki określone w powołanym przepisie. Nie ujawniła swojej sytuacji majątkowej, osiąganych dochodów i ponoszonych wydatków bądź posiadanych zasobów, a fakt zapłaty tak znacznej kwoty tytułem kar dowodzi tylko, że dysponuje znacznymi zasobami pozwalającymi regulować takie zobowiązania bez zagrożenia dla swego bytu gospodarczego. Nie określono nawet liczby toczących się z jej udziałem postępowań i jak ma się ewentualna wartość nałożonych na nią kar w stosunku do posiadanego majątku i osiąganych dochodów. Okoliczności tych nie sposób natomiast wywieść na podstawie akt sprawy. Dla zasadności wniosku nie miały zaś znaczenia zarzuty skargi kierowane przeciwko zaskarżonym decyzjom. Dlatego na podstawie art. 61 § 3 Ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.