II SA/Rz 1004/10

25 listopad 2010 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.Ż. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od całości kosztów sądowych, w sprawie ze skargi wyżej wymienionego, na decyzję Wojewody [...], z dnia [...] września 2010 r., nr [...], wydaną w przedmiocie wymeldowania J. Ż. z miejsca pobytu stałego, - postanawia – zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości. J. Ż. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (zwolnienie od opłat i wydatków sądowych). Wniosek ten złożono w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1004/10, dotyczącej skargi wyżej wymienionego na decyzję Wojewody [...] o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego. Sprawa o sygn. II SA/Rz 1004/10 nie została zakończona przed WSA. Wniesienie skargi sądowoadministracyjnej na decyzję administracyjną dotyczącą prowadzenia ewidencji ludności wiąże się z obowiązkiem uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Sytuacja majątkowa strony została dokładnie przedstawiona w treści urzędowego formularza PPF. Wobec tego istnieją podstawy do rozpoznania żądania strony bez potrzeby prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Z treści złożonego wniosku PPF wynika, że wnioskodawca żyje bardzo skromnie. Jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Pozostaje pod stałą opieką lekarską, co poświadcza załączone do pisma procesowego zaświadczenie lekarskie. J. Ż. nie uzyskuje dochodów. Nie posiada majątku dającego możliwości wygospodarowania środków potrzebnych na pokrycie niezbędnych ciężarów postępowania sądowego. Stwierdzono, co następuje: Wniosek strony skarżącej dotyczy wyłącznie zwolnienia od kosztów sądowych. Ze względu na tak zakreślone granice wniosku, strona powinna udowodnić, że poniesienie kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków sądowych), spowoduje znaczne obniżenie warunków egzystencji. Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej P.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie utrzymania koniecznego. W aktualnej sytuacji procesowej, w jakiej znajduje się wnioskujący, koszty te obejmują wpis sądowy. Oprócz tej kwoty strona może zostać w przyszłości zobowiązana do uiszczenia wpisów należnych z tytułu wniesienia zażalenia, skargi kasacyjnej czy opłaty kancelaryjnej z tytułu sporządzenia uzasadnienia wyroku WSA. Opisana w wniosku PPF sytuacja majątkowa i rodzinna strony skarżącej ponad wszelką wątpliwość udowodnia brak możliwości pokrycia wiążących się z procesem kosztów sądowych. Skarżący nie posiada zasobów majątkowych dających szanse na uiszczenie wpisu sądowego jak i pozostałych ciężarów finansowych (opłat i wydatków sądowych) prowadzonej sprawy. J. Ż. znajduje się w stanie ubóstwa, wymagającego działań opiekuńczych państwa lub instytucji społecznych. Ponieważ wnioskodawca nie posiada środków potrzebnych do zachowania koniecznego utrzymania, to nie można wymagać od niego uiszczenia choćby w minimalnej części opłat i wydatków sądowych. Bardzo złą sytuacje majątkową i rodzinną skarżącego uprawdopodabnia treść zaświadczeń lekarskich załączonych do pisma z 16 listopada 2010 r. Na ich podstawie należy przyjąć, że strona nie jest obiektywnie zdolna do podjęcia pracy lub rozpoczęcia innych form zarobkowania. Wobec opisanych w uzasadnieniu wniosku złych relacji z żoną, nie można również przypuszczać aby strona miała realne szanse na pomoc materialną od najbliższych członków rodziny. Ponieważ o kontynuowaniu postępowania sądowego nie mogą decydować wyłącznie posiadane przez stronę zasoby dochodowe i majątkowe, skarżącego należy zwolnić od kosztów sądowych w całości. Z tych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.