II SA/Rz 1004/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 30 października 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego postanawia odrzucić sprzeciw. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; alej: "K.p.a.") uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania M. T. ( dalej: "Skarżącej") świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja została doręczona Skarżącej w dniu 9 sierpnia 2017 r. W dniu 24 sierpnia 2017 r. Skarżąca nadała w urzędzie pocztowym w Leżajsku - na adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego - pismo z dnia 12 sierpnia 2017 r. wyrażając w nim swoje niezadowolenie z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W piśmie nadanym w dniu 24 sierpnia 2017 r. zarejestrowanym w tutejszym Sądzie pod sygn. II SO/Rz 16/17 Skarżąca zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w sprawach ze skarg: między innym na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] ( formularz PPF). Postanowieniem z dnia 3 października 2017 r. referendarz sądowy odmówił wnioskowi. Na skutek bezskutecznego upływu terminu przewidzianego do złożenia sprzeciwu w dniu 18 października 2017 r. ( postanowienie doręczono w dniu 11 października 2017 r. ) postanowienie stało się ostateczne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), dokonana ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 ze zm.). Do Działu III. P.p.s.a. zatytułowanego "Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym" został dodany Rozdział 3.a "Sprzeciw od decyzji", zawierający artykuły 64a – 64e. Zgodnie z art. 64a P.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Stosownie do art. 64b § 1 P.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 64c § 1, 2 i 3 P.p.s.a., sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji; sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu od decyzji; termin, o którym mowa w § 1, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła sprzeciw od decyzji wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd niezwłocznie wzywa organ, który wydał zaskarżoną decyzję, do przekazania sądowi kompletnych i uporządkowanych akt sprawy. Stosownie zaś do treści art. 64d § 1 P.p.s.a., sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji. W art. 17 ustawy nowelizującej z dnia 9 kwietnia 2017 r. ustawodawca wskazał, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. 1 czerwca 2017 r.), stosuje się przepisy ustawy zmienianej, w brzmieniu dotychczasowym. Oznacza to, że do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych już po dacie wejścia w życie nowelizacji, tj. gdy skarga została wniesiona najwcześniej w dniu 1 czerwca 2017 r., mają zastosowanie przepisy P.p.s.a. w brzmieniu znowelizowanym. W niniejszej sprawie decyzja organu II instancji z dnia 1 sierpnia 2017 r. została wydana w nowym stanie prawnym, zaś pismo zakwalifikowane jako skarga na tą decyzję, zostało nadane przez Skarżącą bezpośrednio do Sądu 24 sierpnia 2017 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że pismo to należy zakwalifikować jako sprzeciw od decyzji, o którym mowa w art. 64a i następne P.p.s.a. Oznacza to, że przedmiotowy sprzeciw powinien zostać złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji organu odwoławczego, tj. najpóźniej do dnia 23 sierpnia 2017 r. (doręczenie miało miejsce w dniu 9 sierpnia 2017 r.). Skarżąca nadała sprzeciw w urzędzie pocztowym w dniu 24 sierpnia 2017 r. a więc z jednodniowym uchybieniem terminu. Jak wyżej wskazano, zgodnie z art. 64b § 1 P.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Zdaniem Sądu, przepis ten ma odpowiednie (de facto: wprost) zastosowanie do spóźnionego sprzeciwu, bowiem w P.p.s.a. nie przewidziano innego skutku prawnego dla orzeczenia o sprzeciwie od decyzji wniesionym z uchybieniem czternastodniowego terminu, zatem spóźniony sprzeciw podlegał odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 64b § 1Pp.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Tytułem wyjaśnienia wskazać należy, że w sprawie niniejszej organ odwoławczy błędnie pouczył Skarżącą o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, zamiast o możliwości wniesienia sprzeciwu od decyzji. Błędne pouczenie nie kreuje jednak prawa, które nie zostało przewidziane w przepisach. Zatem pouczenie o skardze nie powodowało, że strony mogły wnieść skargę a nie sprzeciw od decyzji, skoro z przepisów wynika prawo do wniesienia sprzeciwu od decyzji.