II SA/Rz 1005/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: AWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2006 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005 roku, Nr [...] w przedmiocie spełnienia nałożonego obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej - postanawia - odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] października 2005 roku, Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 roku, znak [...] stwierdzającą, że Telekomunikacja Polska SA Obszar Pion Sieci w R. ul. [...] spełniła nałożony decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 roku, znak [...] obowiązek wykonania określonych czynności tj. sporządzenia ekspertyzy technicznej. Z decyzją tą nie zgodziła się W. C. i działając przez pełnomocnika J. C. zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Pismem z dnia 30 listopada 2005 roku skarżąca została wezwana do usunięcia braków skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 500 złotych oraz dołączenie czterech jej odpisów w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono jej pełnomocnikowi w dniu [...] grudnia 2005 roku. Mieszcząc się z zakreślonym terminie skarżąca doręczyła brakujące odpisy skargi, a w przedmiocie wpisu złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2006 roku, sygn. akt II SA/Rz 1005/05 sąd w osobie referendarza sądowego odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Na przedmiotowe postanowienie skarżąca złożyła sprzeciw. Rozpoznając ponownie wniosek skarżącej sąd pismem z dnia 20 lutego 2006 roku, doręczonym jej pełnomocnikowi w dniu 21 lutego 2006 roku wezwał ją do złożenia dodatkowego oświadczenia w przedmiocie jej sytuacji finansowej. Do wezwania dołączono stosowne pouczenie, iż jego niewykonanie skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Mimo upływu wyznaczonego terminu wezwanie nie zostało wykonane. W konsekwencji sąd postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2006 roku - stosując się do zawartego w pouczeniu rygoru - pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Z uwagi na ponowną aktualizację obowiązku uiszczenia wpisu od skargi pismem z dnia 30 maja 2006 roku pełnomocnik skarżącej został wezwany do jegc zapłaty w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia wezwania, pod rygorerr odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 1 czerwca 2006 roku Pomimo upływu terminu do jego wykonania wpis nie został uiszczony. Pełnomocnik skarżącej wystosował natomiast do sądu pismo, w którym wnoś o zawieszenie postępowania z uwagi na brak środków finansowych do uiszczenie wpisu. Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawe o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie uiszczono wpisu. Skarżący, mimo wyraźnego wskazania o uzupełnienie jakich braków się go wzywa nie uczynił zadość wezwaniu. Nie może odnieść skutku wyżej wskazany wniosek o zawieszenie postępowania. Siedmiodniowy termin dc uiszczenia wpisu - art. 220 § 1 P.p.s.a. - jest terminem ustawowym nie terminem sądowym, tj. wynika on z ustawy, a nie z decyzji sądu. Oznacza to, iż sąd nie ma możliwości jego przedłużania, skracania bądź wstrzymywania jego biegu. Bezskuteczny upływ wskazanego terminu musi prowadzić, stosownie do wskazanego powyżej art. 220 § 3 P.p.s.a., do odrzucenia skargi. Skarżąca miała możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy, jednakże z uwagi na niezastosowanie się do wezwania sądu jej wniosek w tym przedmiocie nie mógł być merytorycznie rozpoznany. Mając całość powyższego na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.