II SA/Rz 1006/14

II SA/Rz 1006/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 24 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie opinii służbowej - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę W dniu [...] maja 2014 r. Komendant Powiatowy Policji [...] (dalej: "KPP [...]") wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy opinię służbową Komendanta Komisariatu Policji [...] z dnia [...] marca 2014 r. Skargę na opisany w sentencji rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wywiódł opiniowany S. P. W skardze wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej: "Ppsa"), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Regulacją wyznaczającą zakres sądowej kontroli jest art. 3 § 2 Ppsa, zgodnie z którym przedmiotem skargi mogą być tylko i wyłącznie decyzje administracyjne, określone postanowienia, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, akty prawa miejscowego oraz akty podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej przez organy jednostek samorządu terytorialnego i ich związki oraz terenowe organy administracji rządowej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, a także na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto w myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Wskazać również należy na treść art. 5 pkt 2 Ppsa, wyłączającego kognicje sądów administracyjnych w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Przedmiotem wniesionej skargi jest rozkaz personalny wydany przez organ policji, w sprawie wydanej opinii służbowej funkcjonariusza policji. Opinia służbowa wydawana na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 883 dalej: "rozporządzenie"), nie posiada cech żadnego z aktów wyszczególnionych w art. 3 § 2 Ppsa. Właściwości sądu administracyjnego w sprawach opinii służbowych policjantów nie przewidują również przepisy szczególne, co przesądza o odrzuceniu skargi. Okresowe opiniowanie funkcjonariusza policji ma na celu ustalenie jego przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym, przydatności do służby, motywować i wyznaczać kierunki rozwoju zawodowego oraz stanowić podstawę do określenia dalszego przebiegu służby podwładnego (§ 2 rozporządzenia). Opinia służbowa nie wywołuje bezpośrednio skutków prawnych, natomiast może w przyszłości rzutować na sytuację osobistą, majątkową i zawodową funkcjonariusza, jednakże powyższe konsekwencje nie są bezpośrednim skutkiem prawnym opinii służbowej, lecz dalszych działań przełożonych, podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Sama w sobie nie kreuje nowej sytuacji prawnej oraz nie kształtuje bezpośrednio sfery praw i obowiązków opiniowanego (zob. uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2012 r. I OPS 2/11 i I OPS 3/11, dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu opiniowanie służbowe funkcjonariuszy policji stanowi akt wewnętrzny, który kierowany jest do podmiotu znajdującego się w strukturze organu opiniującego, pozostającego w stosunkach zależności służbowej i osobowej tego organu, a zatem związane jest z podległością służbową w rozumieniu art. 5 pkt 2 Ppsa. Wskazać należy, że przedmiotem skargi skierowanej do sądu administracyjnego może być decyzja organu podjęta w oparciu o wydane opinie służbowe. W takiej sytuacji Sąd uprawniony jest do badania, czy opinie jako oświadczenia wiedzy, wydane zostały w sposób nie budzący wątpliwości, tj. czy okresowa ocena funkcjonariusza została dokonana w oparciu o należycie zgromadzony materiał dowodowy. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.