II SA/Rz 1007/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Robert Sawuła /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 5 lipca 2007 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za czynności wykonywane w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego A. Z. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 1007/05 Uzasadnienie Przedmiotem skargi A. Z. jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (PWIS) w przedmiocie opłat z tytułu czynności wykonywanych w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego. W sprawie tej pracownicy Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej (PSSE) dokonali w dn.30.06.2005r. kontroli sprawdzającej u A. Z. producenta i sprzedawcy lodów z automatu w J. przy ul. P. stwierdzając, iż przedsiębiorca nie wykonał obowiązku nałożonego ostateczną decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) z [...].10.2004r. Nr [...] w postaci braku wyniku badań laboratoryjnych produktu końcowego – lodów. Strona wnosiła trzykrotnie zastrzeżenia do protokołu kontroli, na które PPIS udzielał odpowiedzi. Decyzją z [...].08.2005r. Nr [...] skierowaną do A. Z. PPIS ustalił opłatę za przeprowadzenie czynności w postaci kontroli stanu sanitarnego w zakładzie "Sprzedaż lodów" z automatu w J. w kwocie 53.60 zł. W podstawie prawnej tej decyzji powołano się na art.36 ust.1 i 4 ustawy z 14.03.1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. Nr 90 z 1998r., poz.575 ze zm., zwana dalej uPIS) oraz ogólnie na rozporządzenie Ministra Zdrowia z 4.02.2004r. w sprawie opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. Nr 20, poz.103, zwane dalej Rozp. z 2004). Uzasadniając tę decyzję wskazano na czynności podjęte w dn.30.06.2005r. jako z zakresu bieżącego nadzoru sanitarnego, w ramach których organ miał stwierdzić naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. Z. eksponując, iż kontrola wykonywana przez pracownice PSSE dotyczyła braku realizacji decyzji PPIS, a w sprawie tej została wniesiona skarga sądowo-administracyjna. Odwołujący zarzucił, że powołany art.36 ust.1, prawdopodobnie mając na myśli uPIS, nie miał w sprawie zastosowania, nadto podkreślił, że stwierdzeniu naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych winno towarzyszyć badania laboratoryjne, a tych nie wykonywano. Do odwołania dołączono kopię upoważnienia organu do przeprowadzenia kontroli w dn.30.06.2005r.. Organ I instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania we własnym zakresie. Rozpoznając powyższe odwołanie PWIS decyzją z [...].09.2005r. Nr [...] utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W podstawie prawnej decyzji powołano art.138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.06.1960r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), art.36 ust.1 i 4 uPIS oraz ogólnie Rozp. z 2004. Organ odwoławczy uznał, że w wyniku kontroli wykonanej w dn.30.06.2005r. stwierdzono niewykonanie obowiązku przedstawienia do wglądu wyników badań laboratoryjnych produktu końcowego, co stanowi naruszenie § 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wewnętrznej kontroli jakości zdrowotnej żywności i przestrzegania zasad higieny w procesie produkcji (Dz.U. Nr 120, poz.1259). Za zasadne uznano w świetle art.36 ust.2 uPIS pobranie opłaty za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego, skoro w ich wyniku stwierdzono, że strona nie wykonała obowiązku nałożonego decyzją z [...].10.2004r. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Rzeszowie A. Z. zarzucając naruszenie art.36 ust.1 uPIS. Skarżący wywodzi, iż błędnie organy inspekcji sanitarnej zastosowały normy odnoszące się do kontroli sanitarnej w stosunku do kontroli sprawdzających, a nie "kontroli sanitarnych". Zarzucił ponadto naruszenie art.107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji organu I i II instancji, naruszenie art.7 k.p.a. oraz "gnębienie" przez organ odwoławczy w postaci doręczanie w jednym dniu kilku pism procesowych. W petitum skarżący domaga się uchylenia decyzji obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę PWIS w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega rozpatrzeniu w trybie przepisów ustawy z dn.30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej Ppsa), a kryterium kontroli zaskarżonej decyzji jest jej legalność, czyli zgodność z obowiązującym prawem (por. art.1 § 2 ustawy z dn.25.07.2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz.1269). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 Ppsa), stosując środki przewidziane ustawą w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art.135 Ppsa). Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości lub w części, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów o postępowaniu, dające podstawę do wznowienia postępowania, wreszcie inne, niż dające podstawę do wznowienia postępowania naruszenie przepisów o postępowaniu, o ile mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 Ppsa). Ponadto Sąd stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 k.p.a. lub w innych przepisach (art.145 § 1 pkt 2 Ppsa). W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z przyczyn, które uwzględniono z urzędu. PWIS rozpatrywał odwołanie od decyzji wydanej w I instancji przez PPIS. Odwołanie w postępowaniu administracyjnym należy do zbiorczej kategorii pojęciowej "podań", o jakiej mowa w art.63 § 1 k.p.a.. Kodeks w art.128 nie ustanawia szczególnych wymagań dla odwołania od decyzji, wystarczy, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej, jeżeli z niego wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Nie znaczy to jednak, że odwołanie nie musi spełniać wymagań stawianych każdemu podaniu w rozumieniu k.p.a.. Zgodnie z art.63 § 3 k.p.a. podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Zgodnie z art.64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom (oprócz braku wskazania adresu wnoszącego podanie, którego nie można ustalić) ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W aktach administracyjnych zalega odwołanie mające pochodzić od A. Z., które nie jest jednak opatrzone własnoręcznym podpisem odwołującego się, a wyłącznie sygnowane jego imieniem i nazwiskiem w nagłówku. Art.140 k.p.a. stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w art.136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Takim przepisem jest, zdaniem Sądu, norma art.64 § 2 w zw. z art.63 § 3 k.p.a., zobowiązująca organ odwoławczy do tego, aby w przypadku braku podpisu pod odwołaniem, wezwać wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braku, pod rygorem zastosowania art.134 k.p.a., tj. stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. PWIS nie dostrzegł tego braku odwołania, nie wezwał odwołującego się do jego uzupełnienia, a tym samym rozpatrzył odwołanie, które jako podanie nie podpisane nie mogło wywołać takiego skutku. Rozpatrzenie odwołania, które nie zostało prawidłowo podpisane ocenić należy w kategoriach rażącego naruszenia prawa (art.156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a to zobowiązuje Sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na zasadzie art.145 § 1 pkt 2 Ppsa. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15.09.2000r. III SA 417/00, baza orzecznictwa Lex nr 47217. Konkluzja powyższa wyklucza zatem ustosunkowanie się do zarzutów skargi, albowiem byłoby to przedwczesne. PWIS po ewentualnym uprawomocnieniu się niniejszego wyroku wezwie odwołującego się do uzupełnienia braku odwołania, a od zachowania się strony uzależnione będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do chwili uprawomocnienia się wyroku znajduje uzasadnienie w dyspozycji art.152 Ppsa. Zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wobec złożenia takiego żądania przez skarżącego w samej skardze, nastąpiło na podstawie art.200 Ppsa.