II SA/Rz 1009/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 28 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. K. – Firma "[...]" na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niestosowanie się do wymogów prawa żywnościowego, na skutek wniosku pełnomocnika skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] o nałożeniu na J. K. – F.H.U. "[...]" kary pieniężnej w łącznej wysokości 7 tys. zł. za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 w załączniku II – rozdziałach I, IV, V, i VI, działający w jej imieniu pełnomocnik (adwokat) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że wysokość kary może spowodować trudne do odwrócenia skutki dla prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być więc decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega wykonaniu. Ma to miejsce w niniejszej sprawie, w której na skarżącą decyzją organu I instancji nałożono karę pieniężną, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Wykazanie prawdopodobieństwa okoliczności warunkujących wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności obciąża stronę wnioskującą, co wyklucza ewentualne czynienie przez sąd samodzielnych ustaleń oraz poszukiwań przemawiających za tym argumentów. Wiąże się to z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej, (tak NSA w postanowieniu z dnia 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, z dnia 1 października 2009 r. I FSK 1312/08). W tym zakresie, do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest również wystarczający sam wywód strony i powołanie się wyłącznie na ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania. W kontekście powyższego należy stwierdzić, że strona skarżąca - tym bardziej że reprezentowana przez fachowego pełnomocnika – w żaden sposób nie wykazała niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, których mogłaby doświadczyć poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Kryterium tego nie spełnia oświadczenie oparte tylko na twierdzeniu, że zapłata nałożonej kary pieniężnej może spowodować trudne do odwrócenia skutki dla prowadzonej przez nią działalności gospodarczej; ma ono charakter ogólnikowy i nie wskazuje na żadne konkretne zagrożenie, nie zostało też poparte jakimikolwiek dokumentami potwierdzającymi zły stan finansów strony. Brak szczegółowych informacji nt. sytuacji majątkowej wnioskodawczyni uniemożliwia ustalenie rzeczywistego związku pomiędzy finansowymi skutkami wykonania decyzji a wynikającym z tego potencjalnym zagrożeniem dla prowadzonej przez nią działalności. Podkreślenia wymaga, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia określonych należności pieniężnych pociąga za sobą pewną dolegliwość dla finansów podmiotu prowadzącego działania zarobkowe, nie jest to jednak okoliczność, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej. Zapłata świadczenia pieniężnego z istoty rzeczy ma przy tym charakter "odwracalny", bowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, zawsze możliwe jest ustalenie jego kwoty i zasad zwrotu. Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 1 i § 5 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.