II SA/Rz 1009/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka SO del. Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niestosowanie się do wymogów prawa żywnościowego -skargę oddala- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] znak: Wojewódzki Lekarz Weterynarii (dalej także WLW) po rozpoznaniu odwołania J. K. - prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą: [...] od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii [...] (dalej także PWL) z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niespełnienie wymagań prawa żywnościowego, utrzymał ją w mocy. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (DZ. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej następnie "K.p.a." w zw. z art. 4, art. 26, art. 27 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.), art. 2, art. 3 ust. 1, ust. 2 pkt 5 lit. a, art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 ze zm.), art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U.UE.L.02.31.1, Dz.U.UE-sp.15-6-463 ze zm.), załącznikiem II rozdziałem I, IV, V i VI rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (DZ. U.UE.L.2004.139.1 ze zm.), rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) - Dz.U.UE.L.2009.300.1 ze zm., § 1 pkt 6, pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. Nr 93, poz. 600). Powołaną decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. PLW nałożył na J. K. karę pieniężną w łącznej wysokości 7000 zł, w tym za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu (WE) Nr 852/2004 w załączniku II rozdziale IV i VI w wysokości 5 000 zł oraz za niespełnienie wymagań określonych w tym rozporządzeniu w załączniku II w rozdziale I i V w wysokości 2 000 zł. J. K. złożyła odwołanie od tej decyzji, zarzucając naruszenie prawa materialnego: * art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28.01.2002 r., * załącznik II rozdział I ust. 1 lit. a, lit. b, ust. 2 lit. b i lit. c, ust. 5, załącznik II rozdział IV ust. 4 rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29.04.2004 r., * art. 21 ust. 1, art. 26 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r., * ust. 2 rozdział II załącznik VIII do rozporządzenia Komisji (UE) Nr 142/2011 z dnia 25.02.2011 r., * art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, - § 1 pkt 6, pkt 7 rozp. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26.05.2010 r. W ocenie strony, naruszenia te sprowadzają się w większości do niewłaściwego zastosowania powołanych regulacji, w sytuacji jednorazowego jedynie niedochowania określonych w nich wymogów. Nadto strona odwołująca się zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: art. 107 § 1 i § 3, art. 8 oraz art. 11 K.p.a. i błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że w dniu kontroli wykorzystywano pojemniki transportowe w czasie produkcji, podczas gdy w rzeczywistości sytuacja była odwrotna tj. wykorzystywano pojemniki na surowce, jako pojemniki przeznaczone na odpady poprodukcyjne. Wobec powyższego, J. K. wniosła o uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] czerwca 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku kontroli weterynaryjnej - przeprowadzonej w prowadzonym przez odwołującą się zakładzie produkującym produkty pochodzenia zwierzęcego w dniu 21 marca 2013 r. - stwierdzone zostało występowanie nieprawidłowości w zakresie spełniania wymagań weterynaryjnych, prawidłowego funkcjonowania kontroli wewnętrznej opartej na dobrej praktyce produkcyjnej (GMP), higienicznej (GHP) i na systemie analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP) tj.: brak zabezpieczenia otworu wentylacyjnego w pomieszczeniu obróbki termicznej przed strząsaniem cząstek brudu do żywności, brak termometrów umożliwiających monitorowanie temperatury w magazynie surowca oraz magazynie rozbioru, obecność skroplin na suficie w pomieszczeniu myjni w części czystej, magazynie wózków na surowiec mięsny (cymbrów) i pomieszczeniu rozbioru, nierówną powierzchnię pojemników na mięso, czerpaków do wyjmowania wyrobów gotowanych z kotła warzelnego, nieszczelność rury w magazynie surowca, cieknącą wodę po ścianie w momencie magazynowania mięsa, brudne pojemniki transportowe przygotowane do wykorzystania w trakcie trwającej produkcji w części czystej myjni, nieumyte noże w trakcie sterylizowania, brak zapewnienia właściwej ochrony przed szkodnikami z powodu braku samozamykacza drzwi prowadzących do wędzarni tradycyjnej, brak pojemników na odpady poprodukcyjne. Organ II instancji stwierdził, że wprowadzanie do obrotu środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, które wytwarzane są w warunkach nie zapewniających bezpieczeństwa produkcji i produktów gotowych w zakresie zgodności z dobrą praktyką produkcyjną, higieniczną i systemem kontroli wewnętrznej stanowi naruszenie obowiązujących w tym zakresie unormowań prawnych, a to art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 28.01.2002 r. i art. 7 rozporządzenia (WE) Nr 852/2004, co powoduje, że czyn ten skutkuje obligatoryjnym wymierzeniem kary pieniężnej - zgodnie z art. 26 i art. 27 ustawy z dnia 16.12.2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego oraz przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26.05.2010 r. Organ podkreślił, że obowiązek przestrzegania przez producenta ściśle określonych w przepisach prawa norm sanitarnych dla produkcji i wprowadzanych do obrotu środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego ma na celu m. in. kontrolę i wyeliminowanie niewłaściwej jakości żywności, która stanowi potencjalne zagrożenie zdrowia i życia człowieka. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych WLW stwierdził, że jest on zupełnie nieuzasadniony, bowiem kontrola prowadzonego przez stronę zakładu wykazała brak pojemników na uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego, natomiast wskazane w jej trakcie pojemniki transportowe na mięso jako pojemniki przeznaczone na odpady poprodukcyjne nie były oznakowane zgodnie z przepisami. Stanowiło to o naruszeniu regulacji rozporządzenia (WE) Nr 1069/2009 z 21.10.2009 r. Organ odwoławczy uznał za bezzasadne zarzuty odnoszące się do naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa materialnego w zakresie przedstawionym w odwołaniu w sytuacji niewątpliwego - potwierdzonego protokołem kontroli - stwierdzenia określonych w nim nieprawidłowości. Zaistniały one wskutek zaniedbań bądź też lekceważenia obowiązujących unormowań prawnych przez właściciela zakładu lub osoby odpowiedzialne za prowadzenie nadzoru właścicielskiego w tym zakładzie. WLW zwrócił uwagę, że naruszone wymagania zostały przez organ I instancji ściśle nazwane i wymienione najpierw w protokole kontroli, następnie zaś w wydanej decyzji. Zostało wykazane, w jaki sposób wymienione uchybienie narusza określony przepis prawa. Skoro w przepisach zawarte są wymagania weterynaryjne, jakie obligatoryjnie powinien spełniać każdy podmiot prowadzący działalność w zakresie produkcji środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, a odwołująca się wymagań tych nie spełniła, obowiązkiem organu było wdrożenie postępowania skutkującego nałożeniem kary pieniężnej wynikającej z przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26.05.2010 r. Decyzję WLW z dnia [...] sierpnia 2013 r. zaskarżyła do WSA w Rzeszowie J. K., wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą decyzją PLW oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 1 rozporządzenia WE Nr 178/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z 28.01.2002 r. przez przyjęcie, że nie zastosowała się ona do wymogów prawa żywnościowego, a tym samym naruszyła wymagania weterynaryjne określone w rozporządzeniu (WE) Nr 852/2004, podczas gdy uchybienia nie naruszały określonych w tym rozporządzeniu wymagań, a ponadto zostały przez nią usunięte, co znajduje odzwierciedlenie w protokole kontroli z dnia 27 maja 2013 r. Skarga zarzuca także naruszenie przepisów zawartych w załączniku nr II do rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29.04.2004 r. przez niewłaściwe zastosowanie, bowiem wskazane uchybienia miały jedynie jednorazowy charakter i nie przesadzają o tym, że stale nie dochowuje ona prawnie obowiązujących wymogów. J. K. zarzuciła nadto naruszenie innych powołanych uprzednio w odwołaniu od pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia przepisów materialnych, jak też powołanych tam uregulowań procesowych (rozszerzając zarzuty o naruszenie art. 7, art. 77, art. 15 i art. 138 § 2 K.p.a.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że późniejsze usunięcie przez przedsiębiorcę stwierdzonych naruszeń wymienionych wymagań nie ma jakiegokolwiek znaczenia w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 powoływanej dalej jako p.p.s.a.), lub stwierdzenia nieważności w przypadku zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 KPA (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten daje więc podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi podczas toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Rozpoznając skargę w zakreślonych wyżej granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga na uwzględnienie nie zasługuje. Przeprowadzona w dniu 21 marca 2013 r. przez PLW kontrola u przedsiębiorcy J. K. - prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą: [...] w zakładzie produkującym produkty pochodzenia zwierzęcego stwierdziła występowanie nieprawidłowości w zakresie spełniania wymagań weterynaryjnych, prawidłowego funkcjonowania kontroli wewnętrznej opartej na dobrej praktyce produkcyjnej (GMP), higienicznej (GHP) i na systemie analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP) tj.: brak zabezpieczenia otworu wentylacyjnego w pomieszczeniu obróbki termicznej przed strząsaniem cząstek brudu do żywności, brak termometrów umożliwiających monitorowanie temperatury w magazynie surowca oraz magazynie rozbioru, obecność skroplin na suficie w pomieszczeniu myjni w części czystej, magazynie wózków na surowiec mięsny (cymbrów) i pomieszczeniu rozbioru, nierówną powierzchnię pojemników na mięso, czerpaków do wyjmowania wyrobów gotowanych z kotła warzelnego, nieszczelność rury w magazynie surowca, cieknącą wodę po ścianie w momencie magazynowania mięsa, brudne pojemniki transportowe przygotowane do wykorzystania w trakcie trwającej produkcji w części czystej myjni, nieumyte noże w trakcie sterylizowania, brak zapewnienia właściwej ochrony przed szkodnikami z powodu braku samozamykacza drzwi prowadzących do wędzarni tradycyjnej, brak pojemników na odpady poprodukcyjne. Stwierdzone uchybienia stanowiły naruszenie wymogów higieny, jakie stawiane są podmiotom prowadzącym przedsiębiorstwa spożywcze, określonych w załączniku II rozdziale I, IV, V i VI rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (DZ. U.UE.L.2004.139.1 ze zm.). W szczególności wskazać należy, że uchybienie polegające na : 1. niezabezpieczeniu otworu wentylacyjnego w pomieszczeniu obróbki termicznej przed strząsaniem cząstek brudu do żywności stanowiło naruszenie zał. II rozdz. I ust. 2 lit. b rozporządzenia WE 852/2004, nakazującego by wyposażenie, wystrój, konstrukcja, rozmieszczenie i wielkość pomieszczeń żywnościowych chroniło przed gromadzeniem się brudu, kontaktem z materiałami toksycznymi, przedostawaniem się zanieczyszczeń do żywności i tworzeniem się kondensacji lub niepożądanej pleśni na powierzchni; 2. braku termometrów umożliwiających monitorowanie temperatury w magazynie surowca oraz magazynie rozbioru stanowiło naruszenie zał. II rozdz. I ust. 2 lit. d rozporządzenia WE 852/2004, nakazującego, by wyposażenie, wystrój, konstrukcja, rozmieszczenie i wielkość pomieszczeń żywnościowych w miarę potrzeby, zapewniały warunki przetwarzania i przechowywania w odpowiedniej temperaturze wystarczającej do odpowiedniego utrzymywania środków spożywczych we właściwej temperaturze oraz zaprojektowane w ten sposób, aby temperatura ta mogła być monitorowana i, w razie potrzeby, zapisywana; 3. stwierdzeniu skroplin na suficie w pomieszczeniu myjni (część czysta), magazynu cimbrów oraz w pomieszczeniu rozbioru, co stanowiło naruszenie zał. II rozdz. I ust. 5 rozporządzenia WE 852/2004, nakazującego istnienie odpowiednich i wystarczających systemów naturalnej lub mechanicznej wentylacji oraz konieczność unikania mechanicznego przepływu powietrza z obszarów skażonych do obszarów czystych. Systemy wentylacyjne muszą być tak skonstruowane, aby umożliwić łatwy dostęp do filtrów i innych części wymagających czyszczenia lub wymiany; 4. nierównej powierzchni (niezeszlifowane spawy) cimbrów, czerpaka do wyjmowania wyrobów gotowanych z kotła warzelnego uniemożliwiające skuteczne czyszczenie i dezynfekcję, co stanowiło naruszenie zał. II rozdz. V ust. 1 lit a, b, c rozporządzenia WE 852/2004, nakazującego, by wszelkie przedmioty, instalacje i sprzęt, pozostające w kontakcie z żywnością były skutecznie czyszczone, oraz, w miarę potrzeby, dezynfekowane. Czyszczenie i dezynfekowanie musi odbywać się z częstotliwością zapewniającą zapobieganie jakiemukolwiek ryzyku zanieczyszczenia; były tak skonstruowane, z takich materiałów i utrzymywane w tak dobrym porządku, stanie i kondycji technicznej, aby zminimalizować jakiekolwiek ryzyko zanieczyszczenia; z wyjątkiem jednorazowych kontenerów i opakowań zbiorczych, były tak skonstruowane, z takich materiałów i w tak dobrym porządku, stanie i kondycji technicznej, aby mogły być starannie czyszczone i, w miarę potrzeby, dezynfekowane; 5. awarii rury w magazynie surowca - cieknąca woda po ścianie w momencie magazynowania mięsa stanowiła naruszenie zał. II rozdz. I ust. 1 rozporządzenia WE 852/2004, nakazującego utrzymanie pomieszczeń żywnościowych utrzymywane w czystości i z zachowaniem w dobrym stanie i kondycji technicznej. 6. stwierdzeniu brudnych pojemników transportowych przygotowanych do wykorzystania w trakcie trwającej produkcji w części czystej myjni, co stanowiło o naruszeniu zał. II rozdz. IV ust. 1 rozporządzenia WE 852/2004, nakazującego, by transportery i/lub kontenery używane do przewozu środków spożywczych były utrzymywane w czystości i w dobrym stanie i kondycji technicznej, aby chronić środki spożywcze przed zanieczyszczeniem i były w miarę potrzeby, tak zaprojektowane i skonstruowane, by umożliwić właściwe czyszczenie i/lub dezynfekcję; 7. stwierdzeniu nieumytych w trakcie sterylizacji noży, z resztkami mięsa pozostałymi w związku z prowadzoną produkcją, co stanowiło o naruszeniu zał. II rozdz. V ust. 1 lit. a rozporządzenia WE 852/2004, nakazującego, by wszelkie przedmioty, instalacje i sprzęt, pozostające w kontakcie z żywnością były skutecznie czyszczone, oraz, w miarę potrzeby, dezynfekowane. Czyszczenie i dezynfekowanie musi odbywać się z częstotliwością zapewniającą zapobieganie jakiemukolwiek ryzyku zanieczyszczenia; 8. braku samozamykacza drzwi przez które dostarczane jest drewno do wędzarni tradycyjnej przez co nie zapewniono właściwej ochrony przed szkodnikami, co stanowi naruszenie zał. II rozdz. I ust. 2 lit. c rozporządzenia WE 852/2004, nakazującego, by wyposażenie, wystrój, konstrukcja, rozmieszczenie i wielkość pomieszczeń żywnościowych umożliwiały wykonywanie czynności zgodnie z dobrą praktyką higieniczną, włącznie z ochroną przed zanieczyszczeniem oraz, w szczególności, ze zwalczaniem szkodników; 9. braku pojemników na odpady poprodukcyjne (w trakcie kontroli pracownicy produkcyjni nie potrafili wskazać pojemników na odpady produkcyjne, a obecny w trakcie kontroli p. A. K. - ojciec właścicielki jako pojemniki na odpady wskazał pojemniki transportowe na mięso, nieoznakowane, iż są przeznaczone na odpady poprodukcyjne), co stanowiło naruszenie zał. II rozdz. VI ust. 4 rozporządzenia WE 852/2004, nakazującego, by wszystkie odpady były usuwane w sposób higieniczny i przyjazny dla środowiska zgodnie z mającym zastosowanie do tego celu prawodawstwem wspólnotowym, i nie stanowiły bezpośredniego lub pośredniego źródła zanieczyszczenia. Nie można w tym zakresie uznać zasadności zarzutów dotyczących wadliwego zakwalifikowania poszczególnych naruszeń do wymogów higieny, jakie określone są w załączniku II rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. U.UE.L.2004.139.1 ze zm.). Przepis art. 26 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.), przewiduje podleganie osoby prowadzącej przedsiębiorstwo sektora spożywczego karze pieniężnej między innymi w przypadku naruszenia obowiązków lub wymagań określonych w rozporządzeniu (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (DZ. U.UE.L.2004.139.1 ze zm.). Wysokość wspomnianych kar została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. nr 93, poz. 600). W § 1 pkt 6 i 7 przewiduje się, że kara ta wynosi : - od 5.000 zł do 33.000 zł - za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu nr 852/2004 w załączniku II w rozdziale IV, VI, VII lub X, - od 2.000 zł do 33.000 zł - za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu nr 852/2004 w załączniku II w rozdziale I, II, V, IX lub XI. Zaznaczyć należy, że wskazane kary są wymierzane nawet za naruszenie jednego wymagania, a stwierdzenie naruszenia szeregu wymogów powodować musi zaostrzenie kary w ramach granic zakreślonych w przepisach § 1 pkt 6 i 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego. Wymierzona skarżącej kara zarówno w zakresie naruszeń dotyczących pkt 6, jak i pkt 7 jest karą minimalną, bowiem wynosi odpowiednio 5.000 i 2.000, co daje łączną karę 7.000 zł. Z pisma strony skarżącej z dnia 23 maja 2013 r. skierowanego do Powiatowego Lekarza Weterynarii wynika, że przedsiębiorca usunął stwierdzone w trakcie kontroli uchybienia, kwestionując jedynie ustalenia kontroli w zakresie naruszeń opisanych wyżej w punktach 4 i 9. Fakt poinformowania organu I instancji o usunięciu naruszeń w sposób niewątpliwy dowodzi, że naruszenia te musiały istnieć. Nie wdając się nawet w ocenę zasadności uchybień stwierdzonych w punktach 4 i 9 wskazać należy, że pozostałe, potwierdzone przez przedsiębiorcę naruszenia w pełni uzasadniają wymierzenie kary pieniężnej na podstawie § 1 pkt 6 i 7 rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego w łącznej wysokości 7.000 zł. Nawet ewentualna zasadność twierdzeń strony skarżącej, co do naruszeń z punktów 4 i 9 nie mogłaby skutkować obniżeniem kary, bowiem została ona wymierzona w dolnej granicy. W tym miejscu podkreślić należy, że powodem uchylenia zaskarżonej decyzji w świetle brzmienia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. może być naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W kontrolowanej sprawie nie można stwierdzić, by organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można zaaprobować stanowiska strony skarżącej, że przedmiotowa kara nie powinna być wymierzona z uwagi na jednorazowy charakter stwierdzonych naruszeń. Żaden obowiązujący przepis prawa nie pozwala na przyjęcie takiej interpretacji, by dopiero wielokrotność uchybień pozwalała na wymierzenie kary. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.