II SA/Rz 101/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie NSA Stanisław Śliwa NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi S. M. "P." w Rz. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie podziału nieruchomości I. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2009r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej S. M. "P." w Rz. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 roku, nr [...] Prezydent Miast Rz. negatywnie zaopiniował wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "P." w Rz. o podział nieruchomości oznaczonych jako działki nr 158/4, 160/3, 165/4 obr. 211 położonych w Rz. przy ul. R. W podstawie prawnej postanowienia powołano art. 93 ust. 4 i ust. 5, art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.; dalej u.g.n.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071, ze zm.; dalej K.p.a.). W uzasadnieniu swojego postanowienia Prezydent podał, że dla terenu, na którym znajdują się działki objęte wnioskiem o podział brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Gmina nie podjęła także uchwały o przystąpieniu do jego sporządzenia. Stosownie do treści art. 93 ust. 4 u.g.n., w takim wypadku, postępowanie w przedmiocie wydania opinii w sprawie podziału nieruchomości powinno zmierzać do ustalenia, czy będzie on zgodny z przepisami odrębnymi oraz z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – art. 94 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. Dokonując oceny wniosku Spółdzielni przez pryzmat powyższych wymogów Prezydent Miasta Rz. doszedł do przekonania, że proponowany w nim podział działek nr 158/4, 160/3, 165/4 jest niezgodny z warunkami określonymi w mających zastosowanie w niniejszej sprawie decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podano, że w sprawie zostały wydane trzy decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu: – decyzja Prezydenta Miasta Rz., nr [...] z dnia [...] października 2005 roku ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji "Zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą na działkach nr 146, 147, 150, 151, 152, 149, 158/1, 158/2, 160, 161/2, 161/3, 161/4, 162 obr. 211 i dojazdem drogowym od ul. P. na działkach 156, 157, 148 lub na działkach 145, 146, 143 obr. 211, położonych w Rz. przy ul. P. i M.; – decyzja Prezydenta Miasta Rz., nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 roku ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji "Budynki mieszkalne wielorodzinne i zespół garaży wraz z infrastrukturą techniczną, na działkach nr 165/4, 165/2, 165/3 obr. 221, położonych w Rz. przy ul. B.; – decyzja Prezydenta Miasta Rz., nr [...] z dnia [...] lutego 2009 roku ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji "Parking (ok. 36 miejsc parkingowych) wraz z drogą dojazdową oraz niezbędnymi urządzeniami budowlanymi w granicach oznaczonych literami A-B-C-D na części działki nr 165/4 obr. 211 położonej w Rz. przy ul. R. Powołując się na tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2004 roku, sygn. akt OSK 854/04 wywiedziono, że organ zatwierdzający podział nieruchomości związany jest liniami rozgraniczającymi teren określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. W ocenie organu jedynym i podstawowym wyznacznikiem dla przyjęcia linii podziału nieruchomości objętych wnioskiem są linie rozgraniczające teren inwestycji określone w decyzjach Prezydenta Miasta Rz. z dnia [...] października 2005 roku, [...] kwietnia 2006 roku oraz [...] lutego 2009 roku. Ponieważ linie przyjęte we wstępnym projekcie podziału działek nr 158/4, 160/3, 165/4 nie pokrywają się liniami określonymi w tych decyzjach, ani w żaden sposób z tych decyzji nie wynikają, przeto – zdaniem organu – nie było podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. W zażaleniu wniesionym od postanowienia Prezydenta Miasta Rz. Spółdzielnia wyeksponowała, że zaproponowany przez nią podział działek nr 158/4, 160/3, 165/4 stanowi realizację obowiązku nałożonego na nią z mocy art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. 2003 r. Nr 119 poz. 1116, ze zm.). W ocenie Spółdzielni, z treści powołanego przepisu wynika, że uchwały zarządu spółdzielni określające przedmiot odrębnej własności lokali w danej nieruchomości mogą dotyczyć wyłącznie jednego budynku. Oznacza to, że niezbędne jest wydzielenie działek pod nieruchomości jednobudynkowe. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 93, art. 94, art. 96 ust. 1 i art. 97 u.g.n. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Rz. SKO uznało, że kwestionowane postanowienie jest zgodne z prawem. W ocenie organu II instancji prawidłowo przyjęto, że zaproponowane linie rozgraniczające działki objęte wnioskiem nie są zgodne z powołanymi w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym decyzjami Prezydenta Miasta Rz. w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Z postanowieniem SKO nie zgodziła się Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." w Rz. i zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, domagając się jego uchylenia. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 93 ust. 4 w zw. z art. 95 u.g.n. w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych poprzez błędne uznanie, że dokonanie podziału nieruchomości na wniosek spółdzielni złożony w trybie art. 41 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych wymaga wydania opinii w przedmiocie zgodności projektowanego podziału z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych podział nieruchomości może nastąpić niezależnie od istnienia i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W postępowaniu w tym przedmiocie art. 95 pkt 1 u.g.n. stosuje się odpowiednio. Art. 95 u.g.n. przewiduje zaś sytuacje, gdy podziału nieruchomości dokonuje się niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Naprowadzone okoliczności, zdaniem strony skarżącej oznaczają, że złożony przez nią wniosek o podział nieruchomości, nie powinien być opiniowany co do zgodności z decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do treści art. 93 ust. 4 u.g.n. spod opiniowania co do zgodności podziału z ustaleniami planu miejscowego wyłączone są bowiem podziały, o jakich mowa w art. 95 u.g.n. SKO wniosło o oddalenie skargi. W odniesieniu do przedstawionych w niej zarzutów organ wskazał, że w sprawie nie ma zastosowania art. 93 ust. 4 u.g.n. albowiem nie odsyła do niego art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Ponadto stwierdzono, że art. 95 pkt. 1 u.g.n. dotyczy sytuacji, gdy podziału nieruchomości dokonuje się w celu zniesienia współwłasności, a w rozpatrywanej sprawie taka okoliczność nie występuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy bada zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym porządkiem prawnym. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Bezsporna w niniejszej sprawie jest okoliczność, że działki nr 158/4, 160/3, 165/4 obr. 211 położone w Rz. przy ul. R. zlokalizowane są na terenie, dla którego, w chwili orzekania przez organy, nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nie ma sporu również co do faktu, że Prezydent Miasta Rz. w stosunku do ww. działek wydał trzy decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, tj. z dnia 5 października 2005 roku, 26 kwietnia 2006 roku oraz 6 lutego 2009 roku. Natomiast istota w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy podział wzmiankowanych działek objęty jest obowiązkiem opiniowania w zakresie jego zgodności z ustaleniami poczynionymi w owych decyzjach. Otóż, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (art. 93 ust. 1 u.g.n.), a w razie braku planu – jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu – jeżeli podział ten nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 94 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n.). Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z wymogami, o których mowa w art. 93 ust. 1 i art. 94 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Opinia ma formę postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n.). Przywołana regulacja statuuje zasadę, że podziału nieruchomości można dokonać jedynie wówczas, gdy będzie on zgodny z ustaleniami zagospodarowania terenu, na którym nieruchomość ta się znajduje, zadekretowanymi albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Gwarancją przestrzegania powyższego jest wprowadzony przepisami u.g.n. obowiązek opiniowania podziału przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. Od tak ukształtowanej reguły ustawodawca, w art. 95 u.g.n. przewidział wyjątki. I tak: niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu: 1) zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków; 2) wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze; 3) wydzielenia części nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa; 4) realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw; 5) realizacji przepisów dotyczących przekształceń własnościowych albo likwidacji przedsiębiorstw państwowych lub samorządowych; 6) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej; 6a) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej; 6b) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego; 7) wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego; 8) wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych. Sposób sformułowania art. 95 u.g.n. jednoznacznie rozstrzyga, że katalog sytuacji wyłączających obowiązek opiniowania, o jakim mowa w art. 93 ust. 4 u.g.n. ma charakter zamknięty. Oznacza to, że w oparciu o przepisy u.g.n., zwolnienie z obowiązku opiniowania projektu podziału, może nastąpić wyłącznie w okolicznościach enumeratywnie wskazanych w pkt 1 do 8 art. 95 u.g.n. Nie można jednak wykluczyć sytuacji, gdy przepisy aktu prawnego tej samej rangi co u.g.n., a więc przepisy ustawy, będą normowały dodatkowe podstawy wyłączające obowiązek opiniowania. Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, po jej wejściu w życie, tj. po dniu 24 kwietnia 2001 roku, spółdzielnia jest obowiązana wystąpić z wnioskiem do właściwego organu w sprawie połączenia lub podziału nieruchomości, jeżeli jest to niezbędne do wydzielenia nieruchomości pozostających w całości własnością spółdzielni, o których mowa w art. 40. Zgodnie z art. 40 powołanej ustawy do nieruchomości takich zalicza się w szczególności nieruchomości służące prowadzeniu przez spółdzielnię działalności wytwórczej, budowlanej, handlowej, usługowej, społecznej, oświatowo-kulturalnej, administracyjnej i innej, zabudowane budynkami i innymi urządzeniami, nieruchomości zabudowane urządzeniami infrastruktury technicznej, w tym urządzeniami i sieciami technicznego uzbrojenia terenu związanymi z funkcjonowaniem budynków lub osiedli, nieruchomości niezabudowane. Jednocześnie, stosownie do postanowień art. 42 ust. 1 do 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, po złożeniu pierwszego wniosku o wyodrębnienie własności lokalu w danej nieruchomości spółdzielnia mieszkaniowa zobowiązana jest określić przedmiot odrębnej własności wszystkich lokali mieszkalnych i lokali o innym przeznaczeniu w tej nieruchomości. Określenie przedmiotu odrębnej własności lokali w danej nieruchomości następuje na podstawie uchwały zarządu spółdzielni, która powinna, między innymi, określać oznaczenie nieruchomości obejmującej budynek wraz z gruntem przynależnym do tego budynku, jako podstawową nieruchomość ewidencyjną, w którym ustanawia się odrębną własność lokali. Nieruchomość wielobudynkowa może być utworzona tylko wtedy, gdy budynki są posadowione w sposób uniemożliwiający ich rozdzielenie, lub działka, na której posadowiony jest budynek pozbawiona jest dostępu do drogi publicznej lub wewnętrznej. Z obu przedstawionych regulacji wynika, że obowiązkiem spółdzielni jest wyodrębnienie dwojakiego rodzaju nieruchomości: tych które stanowią wyłącznie jej własność i nie są związane z prawem odrębnej własności lokalu; chodzi tu o nieruchomości niezbędne spółdzielni do prowadzenia działalności administracyjnej, usługowo-handlowej i kulturalno-oświatowej, oraz tych, których własność stanowi prawo związane z prawem oddzielnej własności lokali; w tym wypadku chodzi o nieruchomość, na której zlokalizowany jest budynek, w którym wydziela się lokale stanowiące odrębny przedmiot własności. Dla niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma art. 41 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, zgodnie z którym podział nieruchomości może nastąpić niezależnie od istnienia i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 95 pkt 1 u.g.n. stosuje się odpowiednio. Analiza cytowanego przepisu pozwala na wniosek, że zawiera on wyjątek od ogólnej, zawartej w art. 93 u.g.n. reguły, że podział nieruchomości musi poprzedzać pozytywna opinia wójta, burmistrza bądź prezydenta miasta w zakresie jego zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Symptomatyczne jest zatem to, że przepisy ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych nie dają podstawy do zrekonstruowania kompletnej normy prawnej pozwalającej ustalić, w jaki sposób w takich okolicznościach przebiega postępowanie w przedmiocie podziału, lecz odsyła w tym zakresie do art. 95 pkt 1 u.g.n. Natura przepisu odsyłającego – a takim przepisem jest art. 41 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych – wyraża się bowiem w tym, iż nigdy nie zawiera on w swojej treści wszystkich elementów niezbędnych do zbudowania normy prawnej, ale wymienia zarazem te inne elementy, do których sięgnięcie pozwala na jej zbudowanie – szerzej zob. A. Skoczylas, Odesłania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2001 r., s. 2-26. Ustalenie przebiegu postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości, o jakich mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych wymaga zatem równoległego stosowania unormowań dwóch aktów prawnych: ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz art. 95 pkt 1 u.g.n. Uwzględniać przy tym należy, że w takich sprawach art. 95 pkt 1 u.g.n. będzie miał zastosowanie nie wprost, lecz w sposób odpowiedni. Trzeba podkreślić, że w teorii prawa panuje zgodność, iż odpowiednie stosowanie przepisów prawa nie ma jednolitego charakteru. Wyodrębnia się tu trzy kategorie przypadków, różniących się pod względem rezultatu "odpowiedniego stosowania prawa". Do pierwszej kategorii należą przepisy, które stosuje się wprost, do drugiej takie, które stosuje się z odpowiednimi modyfikacjami, których konieczność jest następstwem odmiennego charakteru regulacji, w której znajduje się przepis odsyłający, a do trzeciej te, których nie da się zastosować z uwagi na ich bezprzedmiotowość w danym wypadku – szerzej zob. J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, Państwo i Prawo 1964, nr 2, s. 370-372. Wychodząc z takiego założenia w pierwszej kolejności należy odnotować, że art. 95 u.g.n. ab initio poszerza w stosunku do art. 41 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych zakres wyłączenia weryfikacji podziału nieruchomości, albowiem stanowi, że podział jest dopuszczalny niezależnie od ustaleń zarówno miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również – w razie jego braku – niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak konieczności ustalania zgodności podziału nieruchomości, o jakich mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania wyłącza konieczność wydawania w tym przedmiocie opinii przez wójta, burmistrza bądź prezydenta miasta. Rozwiązanie przeciwne, a takie przedstawiono w odpowiedzi na skargę, oznaczałoby, że ustawodawca w analogicznych sytuacjach przewiduje dwa różne mechanizmy procesowe. W pierwszym przypadku, o którym mowa w art. 93 ust. 4 u.g.n., w razie ustalenia, że zachodzą okoliczności wskazane w art. 95 u.g.n. w ogóle nie przystępuje się do postępowania opiniującego i od razu podejmuje się rozstrzygnięcie w przedmiocie podziału. W drugim zaś przypadku, a więc takim, z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ustalenie, że nie zachodzi konieczność weryfikacji podziału z postanowieniami planu miejscowego i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostałoby przesunięte z etapu głównego, dotyczącego rozstrzygnięcia w przedmiocie podziału, do etapu opiniowania. Rozwiązanie takie jest niewłaściwe albowiem bezzasadnie rodziłoby konieczność wydawania opinii pozytywnej w sytuacji, gdy kwestia oceny, do której opinia ta się sprowadza jest z góry bezprzedmiotowa. Należy zatem przyjąć, że zarówno w sytuacjach wskazanych w art. 95 u.g.n., jak i w tych, których dotyczy art. 41ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, nie zachodzi konieczność wydawania opinii w przedmiocie zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ podział ten jest od nich niezależny. Oznacza to tym samym, że odpowiednie stosowanie art. 95 pkt 1 u.g.n. w sprawach, o których mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, należy również wiązać z koniecznością sięgnięcia po art. 93 ust. 4 u.g.n., który wyłącza konieczność opiniowania w razie niezależności podziału od ustaleń planu miejscowego i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podsumowując, podział nieruchomości o jakich mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych ustawodawca potraktował analogicznie, jak podział nieruchomości stanowiącej współwłasność, zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków – art. 95 pkt 1 u.g.n. Uznając – w ocenie Sądu jak najbardziej zasadnie – że w obu tych sytuacjach mamy do czynienia z analogicznym celem zmierzającym do przyporządkowania jednej nieruchomości do jednego budynku mieszkalnego, przyjmując jednocześnie, iż cel ten ma charakter priorytetowy w stosunku do ustaleń w przedmiocie przeznaczenia terenu, zawartych alternatywnie, w planie zagospodarowania przestrzennego bądź w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustawodawca stanął więc na stanowisku pierwszeństwa porządkowania spraw dotyczących prawa własności nad wartością publiczną w postaci ładu przestrzennego. Wszystko to prowadzi do wniosku, że zarówno zaskarżone postanowienia, jak i poprzedzające go postanowienie Prezydenta Miasta Rz. z dnia [...] sierpnia 2009 roku naruszają przepisy prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz art. 95 pkt 1 w związku z art. 94 ust. 4 u.g.n. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy i dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku (pkt I). O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią wskazania wyżej przedstawione.