II SA/Rz 1010/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania inwentaryzacji powykonawczej budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2001 r. Nr [...] II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 10 zł (tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego II SA/Rz 1010/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] września 2001 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2001 r., [...] i nakazał H. i S. K. opracowanie w terminie do dnia 30 grudnia 2001 r. inwentaryzacji powykonawczej, budowlanej budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr ewidencyjny 1264 położonej w P., przedłożenie oświadczenia osoby uprawnionej o prawidłowości wykonania robót remontowych przy tym obiekcie oraz ocenę techniczną o możliwości zastosowania eternitu falistego zawierającego azbest jako materiału do pokrycia dachu. Z decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zgodziła się H. K. W skardze do NSA OZ w Rzeszowie wskazała, że organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się licznych naruszeń prawa. Przede wszystkim wskazała, że organ błędnie przyjął brak zgłoszenia remontu budynku gospodarczego. Skarżąca wskazała, że zgłoszenia dokonała, a na jej zgłoszenie nie otrzymała żadnej decyzji zakazującej wykonanie takich robót. Wymiana pokrycia dachowego została dokonana w 1995 roku, a więc w czasie, gdy nie obowiązywało prawo o szkodliwości azbestu, a eternit był powszechnie dostępnym materiałem pokryciowym. Zdaniem skarżącej jej budynek gospodarczy nie zagraża środowisku i życiu innych osób, dlatego jako niezrozumiałe przyjmuje nałożone zaskarżoną decyzją obowiązki i nie jest w stanie zrozumieć dlaczego ma ponosić dodatkowe koszty skoro nie naruszyła przepisów prawa. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie przy czym na rzecz takiego wniosku przywołał argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi H. K., gdyż skarga złożona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do dnia 1 stycznia 2004 r. Sąd administracyjny rozpoznając skargę stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej prawo o p.s.a., nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą, czy formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznaje sprawę w jej granicach badając zgodność wydanego przez organy rozstrzygnięcia z obowiązującym porządkiem prawnym. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo. Z tych powodów Sąd musiał uwzględnić skargę aczkolwiek nie rozważał powodów w niej podniesionych, gdyż te, wobec uchybień będących podstawą do orzekania przez Sąd nie mogły być oceniane, jako że merytoryczna ocena zaskarżonej decyzji możliwa byłaby tylko wówczas, gdy decyzja ta pod względem formalnym nie naruszałaby obowiązującego prawa. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd decyzja zaskarżona oraz decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydane zostały w stosunku m. in. do S. K. i na niego zostały nałożone obowiązki związane z prowadzeniem postępowania na podstawie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 106, z 2000 r., poz. 1026 ze zm./. W dniu wydania zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji S. K. nie żył, gdyż dołączony do akt sądowych skrócony akt zgonu wskazuje, że S. K. zmarł 7 maja 1991 r., a z oświadczenia skarżącej wynika, że następcą prawnym po nim jest I. W., zam. [...]. Skoro w dniu wydania decyzji poddanych kontroli Sądu S. K. nie żył, to organy nie mogły uczynić osoby zmarłej stroną postępowania i nakładać na osobę nie żyjącą obowiązków. W tym więc zakresie zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo i jako takie muszą być wyeliminowane z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze i treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawa o p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z treścią art. 200 prawa o p.s.a.