II SA/Rz 1011/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: AWSA Joanna Zdrzałka na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 listopada 2006 r. skargi ... na postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia ... września 2006 r., Nr ... w przedmiocie zawieszenia postępowania scaleniowego postanawia odrzucić skargę Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie ... domagał się uchylenia postanowienia Wojewody Podkarpackiego z dnia ... września 2006 r., Nr ... w przedmiocie zawieszenia postępowania scaleniowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Warunkiem skuteczności skargi jest wniesienie jej w przewidzianym do tego terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 i 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm. ) - zwanej dalej P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z dnia ... września 2006 r., Nr R... w przedmiocie zawieszenia postępowania scaleniowego, która została skarżącemu doręczona w dniu 22 września 2006 r. Przekładając zatem wcześniejsze rozważania na realia niniejszej sprawy stwierdzić należy, że dla skutecznego wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie koniecznym było wniesienie skargi do 23 października 2006 r., za pośrednictwem Wojewody Podkarpackiego, o czym skarżący został prawidłowo pouczony. Pomimo tego prawidłowego pouczenia skarżący złożył swoją skargę w dniu 20 października 2006 r. w Starostwie Powiatowym w Lubaczowie, które w dniu 24 października 2006 r. przekazało skargę Wojewodzie Podkarpackiemu. W takim stanie rzeczy stwierdzić należy, że skarga została skierowana do właściwego organu - Wojewody Podkarpackiego z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Konsekwencje powyższego uchybienia ponosi skarżący, który pomimo prawidłowego pouczenia skierował skargę do niewłaściwego organu.