II SA/Rz 1012/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. D. na czynność Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy -skargę oddala- Przedmiotem skargi J.D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Zakład Remontowo - Budowlany "[...]" J.D. jest czynność Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] polegająca na odmowie przyznania refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy podjęta w następującym stanie sprawy. W dniu 22 kwietnia 2016 r. J.D. wystąpił do Powiatowego Urzędzie Pracy w [...], dalej "PUP w [...]" z wnioskiem o refundację kosztów wyposażenia stanowiska pracy dla jednej osoby bezrobotnej w wysokości 17.920,17 zł z przeznaczeniem na utworzenie jednego nowego miejsca pracy "pracownik budowlany". Pismem z dnia 6 maja 2016 r. nr [...] organ poinformował skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu wniosku wobec niespełnienia obowiązku wynikającego z § 2 ust. 3 rozporządzania Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego (tekst jednolity Dz. U. z 27 lipca 2015 r. poz. 1041, zwanego dalej "Rozporządzeniem") tj. złożenia przez wnioskodawcę nieprawdziwego oświadczenia dotyczącego nieposiadania w dniu złożenia wniosku nieuregulowanych zobowiązań cywilnoprawnych. Wnioskodawca posiada takie zobowiązania i wynikają one z żądania zwrotu refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy udzielonej w 2014 r. na podstawie umowy nr [...], a sprawa ta jest na etapie postępowania sądowego. W dniu 12 maja 2016 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie bezskuteczności odmowy przyznania refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy oraz do potwierdzenia przyznania refundacji. W ocenie skarżącego odmowa jest bezzasadna i niezgodna z prawem, nie wykazano bowiem w żaden sposób, że posiada on względem organu nieuregulowane w terminie zobowiązania cywilnoprawne. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 20 maja 2016 r. organ potwierdził negatywne stanowisko w kwestii rozpoznania złożonego przez skarżącego wniosku o refundację wyjaśniając, że wbrew argumentacji wzywającego posiada on bowiem nieuregulowane zobowiązania cywilnoprawne względem PUP w [...] objęte nakazem zapłaty z dnia [...] marca 2016 r. wydanym przez Sąd Rejonowy w [...] I Wydział Cywilny (sygnatura akt: [...]). J.D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie czynność odmowy przyznania refundacji kosztów stanowiska pracy przez Starostę [...] - PUP w [...] z dnia [...] maja 2016 r. zarzucając jej naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, a mianowicie § 3 ust. 1 Rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżący nie spełnia warunków do przyznania refundacji kosztów doposażenia stanowiska pracy. W ocenie skarżącego załączył on do wniosku wszystkie wymagane dokumenty i złożył stosowne oświadczenia, a więc spełnione zostały określone tym przepisem przesłanki do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie refundacji kosztów. Organ na etapie rozpatrywania wniosku nie wykazał w żaden sposób, że skarżący posiada względem nieuregulowane w terminie względem organu zobowiązania cywilnoprawne. Skierowanie zaś sprawy na drogę postępowania sądowego oznacza, że roszczenie jest sporne, a o nieuregulowanym zobowiązaniu może być mowa dopiero wówczas, gdy zapadnie prawomocny wyrok zasądzający od skarżącego na rzecz PUP żądaną kwotę, a pomimo tego skarżący tej kwoty nie wpłaci. Skarżący wyjaśnił również, że w dniu 25 maja 2016 r. złożył zarzuty od nakazu zapłaty i będzie przedstawiał swoje rację w toczącym się przed Sądem Rejonowym w [...], Wydział I Cywilny postępowaniem oraz w tym samym dniu złożył żądaną przez PUP w [...] kwotę do depozytu sądowego, co zgodnie z art. 470 KC jest równoznaczne ze spełnieniem świadczenia. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a.") poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, do czego organ zobowiązany był na podstawie art. 77 k.p.a., przez co nie wykazał należnej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak tego wymaga art. 7 k.p.a. i w efekcie nie zawarł w rozstrzygnięciu z 6 maja 2016 r. uzasadnienia odpowiadającego wymaganiom stawianym przez art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie skarżącego organ nie ustalił bowiem dokładnie kwestii istnienia ewentualnych nieuregulowanych zobowiązań cywilnoprawnych po stronie skarżącego w efekcie czego dokonał wadliwego rozpoznania i rozstrzygnięcia złożonego przez skarżącego wniosku. Wobec powyższych zarzutów wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej czynności oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wyjaśnił, że jego zdaniem sprawy związane w przyznaniem/odmową przyznania refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645, dalej "u.p.z.") oraz Rozporządzenia nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Nie mieszczą się bowiem w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wyznaczonym w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami), zwanej dalej "P.p.s.a."). Możliwość złożenia wniosku o refundację kosztów wyposażenia stanowiska pracy daje art. 46 ust. 1 pkt 1 u.p.z. Organ nie ma w tym przypadku podstaw do działania na podstawie przepisów k.p.a. Ustawa w art. 9 ust. 1 pkt 14 wymienia enumeratywnie sprawy z zakresu polityki rynku pracy, które załatwiane są przez samorząd powiatu w formie decyzji administracyjnej - jednak ów katalog nie zawiera uregulowań dotyczących przyznawania/odmowy przyznawania refundacji kosztów wyposażenia stanowisk pracy. Podobnie w Rozporządzeniu nie sposób doszukać się norm wskazujących na zastosowanie przepisów k.p.a. czy nakazujących przekazanie kontroli nad rozstrzygnięciami starosty sądom administracyjnym. Ustawodawca zastrzegł cywilnoprawny charakter umowy stanowiącej podstawę refundacji. Orzecznictwo sądów administracyjnych wyraża pogląd, że jeżeli podstawą udzielenia pomocy jest umowa cywilnoprawna — to taki też charakter mają czynności związane z jej zawarciem. Za niedopuszczalnością drogi sądowej w przedmiotowej sprawie przemawia zwłaszcza uchwała składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 29. 03. 2006 r. (sygn. II GPS 1/06). Wprawdzie dotyczyła ona udzielenia pożyczki przez samorząd województwa prowadzącemu zakład pracy chronionej, jednakże wykładnia NSA tam zawarta skupia się na problematyce zawierania umów cywilnoprawnych przez organy administracji z podmiotami indywidualnymi w związku z wykorzystaniem środków publicznych. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że odmowa udzielenia pożyczki prowadzącemu zakład pracy chronionej nie jest sprawą sądowoadministracyjną w związku z czym nie przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. Analogicznie - odmowa udzielenia refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego nie jest sprawą sądowoadministracyjną w związku z czym nie przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnej. W odpowiedzi skarżący wskazał, że wbrew temu co twierdzi organ, na pismo odmawiające przyznania refundacji kosztów doposażenia stanowiska pracy przysługuje skarga do sądu co wynika z przywołanego przez niego orzecznictwa sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli obejmuje nie tylko orzekanie w sprawach ze skarg na decyzje czy postanowienia, ale również na inne akty i czynności organów wskazane w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718). Zgodnie z art. 134 P.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną. Skarga jest nieuzasadniona. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1736/11 wyraził pogląd, że stanowisko organu w zakresie rozstrzygnięcia w sprawie odmowy refundacji wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla bezrobotnych ze środków funduszu pracy nie dokonuje się w formie decyzji administracyjnej, lecz czynności z zakresu administracji publicznej. Skład orzekający w pełni podziela to stanowisko, a w konsekwencji taki akt zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. podlega kontroli sądu administracyjnego, wtedy gdy skarga na taki akt zostanie wniesiona w terminie i w sposób określony w art. 52 § 3 i art. 53 § 2 P.p.s.a. Możliwość wystąpienia z takim wnioskiem o uzyskanie środków wynika z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415), zgodnie z którym Starosta z Funduszu Pracy może zrefundować podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą koszty wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego w wysokości określonej w umowie. W przedmiotowej sprawie odmowa udzielenia refundacji ma swoje uzasadnienie, iż wnioskodawca nie spełnia jednego z warunków formalnych koniecznych do otrzymania wsparcia. Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1041) do wniosku o refundację należy dołączyć o: 1) niezmniejszaniu wymiaru czasu pracy pracownika i nierozwiązaniu stosunku pracy z pracownikiem (...), 2) prowadzeniu przez podmiot działalności gospodarczej przez okres 6 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień złożenia wniosku (...), 3) niezaleganiu w dniu złożenia wniosku z wypłacaniem wynagrodzeń pracownikom (...), 4) niezaleganie w dniu złożenia wniosku z opłacaniem innych danin publicznych, 5) nieposiadanie w dniu złożenia wniosku nieregulowanych w terminie zobowiązań cywilnoprawnych, 6) niekaralności w okresie 2 lat przed dniem złożenia wniosku za przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu. Wnioskodawca złożył nieprawdziwe oświadczenie, "iż nie posiada w dniu złożenia wniosku nieregulowanych zobowiązań cywilnoprawnych". Prowadzony przez niego Zakład Remontowo – Budowlany "[...]" J.D. posiada nieuregulowane zobowiązanie wobec Urzędu Pracy w [...] w związku z żądaniem zwrotu udzielonej mu refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy udzielonej mu w 2014 r. na podstawie zawartej umowy. Wobec niespełnienia wymogów warunkujących uwzględnienie wniosku zasadnym było oddalenie skargi. Sąd nie podziela zarzutów skargi. Z tych względów na zasadzie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.