II SA/Rz 1012/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej - skargę oddala - Przedmiotem skargi K. P. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwane dalej: "Kolegium", "SKO") z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Na podstawie akt administracyjnych sprawy Sąd ustalił, że Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z 5 kwietnia 2016 r., sygn. [....] orzekł o przyjęciu M. P. do domu pomocy społecznej bez jej zgody. Następnie Burmistrz decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], skierował M. P. do Domu Pomocy Społecznej. W dniu [...] sierpnia 2016 r. Prezydent Miasta wydał decyzję nr [...]o umieszczeniu M. P. w Domu Pomocy Społecznej. Kolejno wydane decyzje Prezydenta z dnia [...] grudnia 2016 r., [...] listopada 2017 r. i [...] listopada 2018 r. ustalające odpłatność za pobyt M. P. w DPS, zostały uchylone odpowiednio decyzjami Kolegium z dnia [...] lutego 2017 r., [...] stycznia 2018 r. i z dnia [...] stycznia 2019 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...]Burmistrz ustalił: 1) A. H. miesięczną odpłatność za pobyt babci M. P. w DPS: a) od 11 sierpnia 2016 r. w wysokości 0,00 zł, 2) H. H. miesięczną odpłatność za pobyt babci M. P. w DPS: a) w okresie od 11 sierpnia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. w wysokości 62,49 zł, b) w okresie od 1 września 2016 r. do 31 marca 2017 r. w wysokości 91,12 zł, c) w okresie od 1 kwietnia 2017 r. do 31 marca 2018 r. w wysokości 92,23 zł, d) w okresie od 1 kwietnia 2018 r. do 31 marca 2019 r. w wysokości 94,76 zł, e) od 1 kwietnia 2019 r. w wysokości 104,64 zł, 3) K. H. miesięczną odpłatność za pobyt matki M. P. w DPS: a) od 11 sierpnia 2016 r. w wysokości 0,00 zł, 4) W. H. miesięczną odpłatność za pobyt babci M. P. w DPS: a) od 11 sierpnia 2016 r. w wysokości 0,00 zł, 5) A. K. miesięczną odpłatność za pobyt babci M. P. w DPS: a) od 11 sierpnia 2016 r. w wysokości 0,00 zł, 6) T. K. miesięczną odpłatność za pobyt babci M. P. w DPS: a) od 11 sierpnia 2016 r. w wysokości 0,00 zł, 7) G. P. miesięczną odpłatność za pobyt babci M. P. w DPS: a) w okresie od 11 sierpnia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. w wysokości 49,20 zł, b) w okresie od 1 września 2016 r. do 31 marca 2017 r. w wysokości 71,74 zł, c) w okresie od 1 kwietnia 2017 r. do 31 marca 2018 r. w wysokości 72,61 zł, d) w okresie od 1 kwietnia 2018 r. do 31 marca 2019 r. w wysokości 74,60 zł, e) od 1 kwietnia 2019 r. w wysokości 82,38 zł, 8) K. P. miesięczną odpłatność za pobyt matki M. P. w DPS: a) w okresie od 11 sierpnia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. w wysokości 1.422,29 zł, b) w okresie od 1 września 2016 r. do 31 marca 2017 r. w wysokości 2.073,86 zł, c) w okresie od 1 kwietnia 2017 r. do 31 marca 2018 r. w wysokości 2.099,11 zł, d) w okresie od 1 kwietnia 2018 r. do 31 marca 2019 r. w wysokości 2.156,56 zł, e) od 1 kwietnia 2019 r. w wysokości 2.381,57 zł, 9) M. P. miesięczną odpłatność za pobyt babci M. P. w DPS: a) od 11 sierpnia 2016 r. w wysokości 0,00 zł, 10) R. P. miesięczną odpłatność za pobyt matki M. P. w DPS: a) od 11 sierpnia 2016 r. w wysokości 0,00 zł, 11) K. P.-P. miesięczną odpłatność za pobyt babci M. P. w DPS: a) w okresie od 11 sierpnia2016 r. do 31 sierpnia2016 r. w wysokości 99,79 zł, b) w okresie od 1 września 2016 r. do 31 marca 2017 r. w wysokości 145,51 zł, c) w okresie od 1 kwietnia 2017 r. do 31 marca 2018 r. w wysokości 147,28 zł, d) w okresie od 1 kwietnia 2018 r. do 31 marca 2019 r. w wysokości 151,31 zł, e) od 1 kwietnia 2019 r. w wysokości 167,10 zł, 12) M. W. miesięczną odpłatność za pobyt babci M. P. w DPS: a) od 11 sierpnia 2016 r. w wysokości 0,00 zł, 13) umorzył wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w części dotyczącej ustalenia odpłatności Z. K.za pobyt matki M. P. w DPS. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej ponosi jego mieszkaniec, w niniejszej sprawie M. P. w wysokości 70% dochodu. Od 11 sierpnia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. jest to kwota 557,68 zł, od 1 września 2016 r. do 31 marca 2019 r. kwota 852,77 zł, a od 1 kwietnia 2019 r. kwota 930,31 zł miesięcznie. Wnoszona przez zobowiązaną opłata nie pokrywa w całości kosztów jej pobytu w placówce, dlatego zgodnie z art. 61 ust. 2 pkt 2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2019 r., poz. 1507 ze zm. – zwana dalej "u.p.s.") opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej ponoszą małżonek, zstępni przed wstępnymi, jeżeli posiadany dochód w przypadku osoby samotnie gospodarującej przekracza 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, a w przypadku osoby w rodzinie posiadany dochód na osobę w rodzinie przekracza 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Organ ustalił, że M. P. ma czwórkę dzieci: K. H., K. P., R. P., Z. K. (zmarła w grudniu 2017 r.) oraz wnuków: A. H., H. H., W. H., A. K., T. K., G. P., M. P., K. P.-P. oraz M. W. Organ wyjaśnił, że określając krąg osób zobowiązanych do ponoszenia opłaty za pobyt mieszkańca domu, przyjął ich dochód z miesiąca marca 2016 r., zaś ustalając wysokość opłaty wziął pod uwagę aktualne możliwości finansowe osób zobowiązanych, a opłatę ustalił proporcjonalnie do wysokości dochodu osoby zobowiązanej. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli H. H. oraz K. P. H. H. zawnioskował o zmianę decyzji i ustalenie odpłatności dla wszystkich stron postępowania z wyłączeniem jego osoby. Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że prowadzi on wraz z małżonką wspólne gospodarstwo domowe (w rzeczywistości prowadzą odrębne gospodarstwa domowe). Zarzucił nadto błędne ustalenie osób zobowiązanych do ponoszenia odpłatności - w pierwszej kolejności odpłatność winny ponosić dzieci M. P., a nie wnuki. Natomiast K. P. zaskarżył decyzję w części dotyczącej jego osoby i wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w tym zakresie. Zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz naruszenie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 60 i art. 61 ust. 1-3 u.p.s. poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że odpłatność za pobyt w domu pomocy można ustalić od momentu umieszczenia mieszkańca w domu pomocy, podczas gdy opłatę tę można ustalić jedynie na przyszłość. SKO po rozpatrzeniu odwołań, działając na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. oraz 8 ust. 3 i ust. 5, art. 14, art. 61 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, ust. 2d i ust. 2e u.p.s., wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium uznało odwołania za całkowicie bezzasadne. W pierwszej kolejności zwróciło uwagę, że organ I instancji zastosował się do wytycznych zawartych we wcześniejszej decyzji kasacyjnej. Prawidłowo przyjął średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca DPS ustalanego przez Prezydenta Miasta i ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Województwa w poszczególnych okresach wskazanych w decyzji, począwszy od 11 sierpnia 2016 r. (w tym dniu M. P. została umieszczona w DPS). W dalszej części uzasadnienia SKO szczegółowo i precyzyjnie przedstawiło ustalenia w zakresie dochodów i osób zobowiązanych, w myśl art. art. 61 ust. 1 i ust. 2, ust. 2d i ust. 2e u.p.s., do wnoszenia opłaty za pobyt M. P. w DPS, w poszczególnych okresach w wskazanych w sentencji decyzji organu I instancji. Przed ustaleniem wysokości opłaty dla poszczególnych osób zobowiązanych, ustalono ich aktualne (po przeprowadzeniu stosownych wywiadów środowiskowych) możliwości ponoszenia odpłatności za pobyt M. P. w domu pomocy, w szczególności ich aktualną sytuację rodzinną i finansową. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniach Kolegium uznało je za bezzasadne. Organ nie dopatrzył się naruszeń wskazywanych przepisów k.p.a. Zebrano obszerny materiał dowodowy dający podstawę do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności, takich jak: średni koszt utrzymania w domu pomocy, wysokość ponoszonych kosztów przez mieszkańca domu, zstępnych M. P., ich dochodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku o umieszczenie M. P. w domu pomocy oraz ich aktualne możliwości ponoszenia kosztów. Kolegium podało, że ustalenia organu I instancji w zakresie osób zobowiązanych do wnoszenia opłaty oraz jej wysokości nie zostały dokonane w sposób dowolny, lecz mają umocowanie w przeprowadzonych w toku postępowania dowodach. Samo zaś postępowanie prowadzone było w sposób przejrzysty, z poszanowaniem praw stron. Jako nieznajdujący uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym Kolegium uznało podnoszony przez K. P. zarzut naruszenia prawa materialnego. Powołując się na uchwałę 7 sędziów NSA z 11 czerwca 2018 r., sygn. I OPS 7/17 wskazało, że wydanie decyzji na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. w celu ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej może obejmować okres przed wydaniem decyzji, albowiem decyzja ta konkretyzuje obowiązek powstający z mocy prawa z dniem zaistnienia takiego zdarzenia prawnego, jak umieszczenie osoby uprawnionej w domu pomocy społecznej. Natomiast w odniesieniu do zarzutów sformułowanych przez H. H. SKO wyjaśniło, że o tym czy prowadzi on wraz z małżonką odrębne gospodarstwa domowe decydują nie ich oświadczenia, lecz faktyczne relacje między nimi. Przeprowadzone przez organ I instancji dowody wskazują na wspólne zamieszkiwanie, wspólne wychowywanie i wspólne ponoszenie kosztów utrzymania dzieci przez odwołującego i jego małżonkę. Odnośnie zarzutu błędnego ustalenia osób zobowiązanych do ponoszenia odpłatności na pobyt M. P. w DPS organ wyjaśnił, że zstępni (dzieci, wnuki) osoby umieszczonej w domu pomocy społecznej ponoszą odpłatność za pobyt mieszkańca w domu pomocy na takich samych zasadach. Nie obowiązuje zasada kolejności, zgodnie z którą najpierw zobowiązane do ponoszenia opłaty są dzieci, a dopiero później wnuki mieszkańca domu pomocy. Natomiast wysokość opłaty zależy od aktualnych możliwości finansowych osoby zobowiązanej. Relacje osobiste, czy majątkowe w rodzinie, nie mają znaczenia przy ustalaniu osób zobowiązanych do ponoszenia opłaty i wysokości opłaty dla nich. K. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przywołanej na wstępie decyzji zarzucił naruszenie art. 8 ust. 5 u.p.s. w zakresie w jakim pominięte zostały przy ustalaniu przychodu należne odliczenia w postaci uregulowanych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz inne składki obowiązkowe w działalności gospodarczej. Zarzucił także naruszenie przywołanego przepisu w zakresie w jakim R. P. osiągał dochody, przy jednoczesnym braku uwzględnienia dochodów osiąganych z tytuły powołania na funkcję członka zarządu A., a to przy powiązaniu z zarzutem błędów w ustaleniach faktycznych poprzedzonych nienależytym zgromadzeniem materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak zgromadzenia zaświadczeń o osiągniętych dochodach z tytułu sprawowania funkcji prezesa zarządu. Mając na względzie wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargi organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna, została przez Sąd oddalona w całości. Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem skargi K. P. jest decyzja SKO wydana w sprawie ustalenia kwot miesięcznej odpłatności za pobyt matki skarżącego – M. P. – w Domu Pomocy Społecznej (dalej DPS). Zebrany w sposób wszechstronny materiał dowodowy – art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. - nie wymagał od Sądu uzupełnienia na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. i pozwalał na przeprowadzenie pełnej kontroli działań SKO pod względem zgodności z prawem. Również bez jakichkolwiek zastrzeżeń dobrano i zinterpretowano mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego w postaci u.p.s. Wszystkie konieczne do wyjaśnienia stronom aspekty materialnoprawne ustalenia odpłatności za pobyt w DPS zostały przedstawione i wytłumaczone w obszernym i przekonującym uzasadnieniu decyzji SKO. W sposób prawidłowy zastosowano wobec skarżącego przepisy art. 8 ust. 3, 5, 7, art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 1876; zwana dalej u.p.s.). Z przesłanych do Sądu akt sprawy administracyjnej wynika, iż matka skarżącego została umieszczona w Domu Pomocy Społecznej dla kombatantów w Rzeszowie w dniu 11 sierpnia 2016 r. Umieszczenie wyżej wymienionej w DPS było konsekwencją wydania przez Sąd Rejonowy w [...] postanowienia o przyjęciu M. P. do DPS bez jej zgody (postanowienie SR w [...] z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. [...]) oraz decyzji administracyjnych o skierowaniu i umieszczeniu w DPS. W toku postępowanie ustalono, iż skierowana do DPS M. P. nie jest zamężna, posiada zaś zstępnych (dzieci oraz wnuków) w tym K. P., zobowiązanego mocą ustawy do wnoszenia odpłatności za pobyt matki w DPS – art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s. W odniesieniu do osoby skarżącego wyjaśniono ponad wszelką wątpliwość na podstawie właściwych w tej sytuacji dowodów, iż w kluczowym dla ustalenia wysokości odpłatności za pobyt w DPS roku 2015, uzyskał przychód z działalności gospodarczej opodatkowanej na zasadach ogólnych w wysokości 4.552.091,05 zł. Natomiast koszty uzyskania przychodu to kwota 4.265.569,00 zł. Należny podatek z tytułu prowadzenia działalności wyniósł w 2015 r. kwotę - 51 560 zł. Także podlegające odliczeniu składki na ubezpieczenie zdrowotne odliczone od podatku wyniosły 2’879,05 zł. W rezultacie zastosowania art. 8 ust. 5 u.p.s. istotny dla ustalenia ustawowej zdolności skarżącego do ponoszenia odpłatności za pobyt matki w DPS dochód wyniósł z tytułu prowadzonej w 2015 r. działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego kwotę - 232.083 zł (art. 8 ust. 5 u.p.s.). Poza tym w miesiącu marcu 2016 r. skarżący osiągnął dochód z emerytury w wysokości 1.873,05 zł netto (art. 8 ust. 3 u.p.s.). Organy ustalając wysokość dochodu, przychodu, a także odliczeń przewidzianych w ustawie o pomocy społecznej oparły się na treści zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowej z dnia 18 października 2016 r. wydanego na wniosek MOPS, gdzie w sposób szczegółowy podano niezbędne dla zastosowania przepisów u.p.s. informacje dochodowe oparte na złożonych przez stronę skarżącą za rok 2015 deklaracjach. Organy zastosowały się w przypadku skarżącego do dyspozycji płynących z art. 8 ust. 5 pkt 1, ust. 7 u.p.s. Z treści tych przepisów wynika bowiem, że za dochód z działalności gospodarczej osoby fizycznej przyjmuje się przychód z tej działalności pomniejszony o koszty uzyskania przychodu, obciążenie podatkiem należnym określonym w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych i składkami na ubezpieczenie zdrowotne określonymi w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, związane z prowadzeniem tej działalności oraz odliczonymi od dochodu składkami na ubezpieczenia społeczne niezaliczonymi do kosztów uzyskania przychodów, określonymi w odrębnych przepisach. Wysokość tego dochodu ustala się zaś na podstawie zaświadczenia wydanego przez naczelnika właściwego urzędu skarbowego zawierającego informacje określone w punktach art. 8 ust. 7 u.p.s. SKO bazując na zaświadczeniu właściwego naczelnika urzędu skarbowego nie pominęło przy ustalaniu dochodu skarżącego żadnych koniecznych odliczeń. W decyzjach skontrolowanych przez Sąd wykazano więc niezbędne podstawy do przyjęcia, iż w miesiącu marcu 2016 r., tj. miesiącu poprzedzającym wydanie przez SR w [...] w/w postanowienia, łączny dochód gospodarstwa domowego prowadzonego jednoosobowo przez skarżącego wyniósł 21’213,30 zł, przekraczając tym samym, i to znacznie, poziom 300 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej obliczonego w wysokości 2’103 zł, o kwotę 19’110,03 zł. W zakończonym postępowaniu kierowano się także bieżącym stanem dochodów zobowiązanego. Otóż ustalony przez organy dochód miesięczny skarżącego w marcu 2019 r., na który składała się emerytura oraz dochód uzyskany w 2018 r. z działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem dochodowym od osób fizycznych wyniósł kwotę 9’140,31 zł, co także przekracza ustawowy poziom 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Dlatego nie może budzić wątpliwości, iż skarżący wypełnia przesłanki umożliwiające uczestniczenie w obowiązku wnoszenia opłaty za pobyt w DPS bliskiego członka rodziny - art. 61 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.s. Także drugi z zarzutów postawionych przez pełnomocnika strony skarżącej nie znalazł potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Skarżący eksponuje, iż Organy nie uwzględniły dochodów R. P. z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Zarzut ten nie został jednak potwierdzony w toku postępowania administracyjnego i sądowego stosownymi w tej sytuacji dowodami. Organy w swoich rozstrzygnięciach wykorzystały do ustalenia dochodu R. P. decyzje ZUS o waloryzacji renty, zaświadczenie ZUS, oraz zaświadczenie Naczelnika I Urzędu Skarbowejo dochodzie uzyskanym przez R. P. w miesiącu marcu 2016 r. (karty akt adm. – 238, 237 i 236). Z zaświadczenia Naczelnika I USz dnia 22 marca 2018 r. wynika, że przychód podatnika z pozarolniczej działalności gospodarczej wyniósł w 2015 r. - 51’100 zł, zaś dochód – 5’904 zł. Dochód z innych źródeł to kwota 21’133,92 zł. Wykazano także, iż łączny dochód dwuosobowej rodziny za marzec 2016 r. stanowiła kwota 1804,47 zł. Dochód na osobę w rodzinie R. P. wyniósł w marcu 2016 r. kwotę 902,24 zł, a zatem nie przekraczał limitu 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie w wysokości 1.584,00 zł. Jest istotne, iż R. P. nie kwestionował przed organami poczynionych względem jego sytuacji dochodowej ustaleń faktycznych, które doprowadziły do wniosku o braku możliwości obciążenia go opłatą za pobyt matki w DPS. Kwestia zatajenia przed organami administracji rzeczywistej sytuacji dochodowej związanej z zajmowaniem przez R. P. stanowiska Prezesa A., była wyjaśniana przez organy ścigania na skutek zawiadomienia MOPS w U. D.. Komenda Powiatowa Policji w [....] na mocy postanowienia z dnia 25 października 2016 r. (karta akt 71), postanowiła jednak odmówić wszczęcia śledztwa w sprawie złożenia fałszywych zeznań przez brata skarżącego R. P. z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenia popełnienia przestępstwa. W uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu śledztwa stwierdzono wyraźnie, iż brak jest danych aby w/w zataił lub nie podał w swym oświadczeniu informacji zgodnych z prawdą. Uczestnik postępowania R. P. w piśmie sądowym z dnia 6 listopada 2020 r. odnosząc się do postawionych w skardze zarzutów wobec decyzji SKO podkreślił, że treść deklaracji wykorzystanych przez organy w toku postępowania nie została przez strony podważona; nie były w stosunku do niego prowadzone postępowanie podatkowe, które mogłoby zmierzać do obalenia rzetelności zgłoszonych deklaracji podatkowych. Ponieważ skarżący nie wykazał w sposób wymagany prawem prawdziwości swych twierdzeń na temat nieujawnionych przez R. P. dochodów, to jego zarzuty odnoszące się do naruszenia w toku zakończonego postępowania art. 8 ust. 5 u.p.s. nie mogły zostać przez orzekający Sąd uznane za wiarygodne i podlegające uwzględnieniu. WSA działając na podstawie art. 134 p.p.s.a. poza granicami zarzutów skargi K. P. nie dostrzegł w działaniach procesowych organów obu instancji jakichkolwiek naruszeń, które mogłyby prowadzić do uchylenia rozstrzygnięć wydanych w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt w DPS. Decyzje organów są również zgodne z przepisami prawa materialnego, które zostały w sposób prawidłowy zastosowane i zinterpretowane. Wobec powyższego zaskarżona do WSA decyzja jako w pełni legalna, powinna pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w niej skutki prawne. Z wyłożonych przyczyn Sąd orzekł o oddaleniu skargi w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a. Pomimo oddalenia skargi WSA nie mógł uwzględnić wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania R. P. o zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz, bowiem przepisy procesowe p.p.s.a., przewidują w postępowaniu pierwszoinstancyjnym możliwości zasądzenia tych kosztów tylko na rzecz skarżącego od organu, w przypadku uwzględnienia skargi. Artykuł 200 p.p.s.a. stanowi w tym względzie wyraźnie: W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.