II SA/Rz 1017/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. J. T. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi E. U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP postanawia przyznać pełnomocnikowi skarżącego adw. J. T. kwotę 380,64 zł. (trzysta osiemdziesiąt złotych 64/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, która to kwota obejmuje należną tytułem wynagrodzenia opłatę w wysokości 312 zł. i naliczone od niej 22 % podatku od towarów i usług, tj. 68,64 zł. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę E. U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] z uwagi na nieopłacenie należnego od niej wpisu sądowego, a kolejnym z dnia 18 lutego 2010 r. odmówił mu przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2010 r. referendarz sądowy WSA w Rzeszowie przyznał E. U. prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata, którego następnie w osobie J. T. wyznaczyła Okręgowa Rada Adwokacka w R. W wyniku rozpoznania wniesionego w imieniu skarżącego przez adw. J. T. zażalenia na postanowienie z dnia 18 lutego 2010 r. oraz zawartego w tym zażaleniu wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia, WSA w Rzeszowie postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2010 r. przywrócił skarżącemu termin do wniesienia zażalenia, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 października 2010 r. uchylił postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 18 lutego 2010 r., przywracając mu jednocześnie termin do uiszczenia wpisu, który już wcześniej został przez niego opłacony. Wydanym w dniu 1 grudnia 2010 r. wyrokiem WSA w Rzeszowie oddalił skargę E. U. W protokole rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu – w tym kosztów postępowania zażaleniowego, złożony przez reprezentującą skarżącego aplikantkę adwokacką J. K., działającą jako substytut adw. J. T. na podstawie przedłożonego do akt sprawy upoważnienia. Oświadczyła ona przy tym, że koszty te nie zostały pokryte ani w części, ani w całości. Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów zasady te reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.), które w § 19 (rozdział 6) stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 - 5 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosi 240 zł. Uwzględniając charakter sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika i jego substytuta obejmujący zapoznanie się ze sprawą, korzystnym dla skarżącego sporządzeniem zażalenia na postanowienie z dnia 18 lutego 2010 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia oraz udział w rozprawie, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 312 zł. stanowiącą 130 % stawki minimalnej, podwyższoną na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia o należny podatek od towarów i usług (22 %), tj. o 68,64 zł. Pełnomocnik skarżącego nie wykazał żadnych poniesionych przez siebie a związanych z udzieloną pomocą prawną wydatków. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów w/z z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.