II SA/Rz 1018/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla pkt 2 zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej D. P. kwotę 740 zł /słownie: siedemset czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi D.P. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych wydana w następującym stanie sprawy. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę dokonanego przez D.P. w dniu [...] kwietnia 2015 r. polegających na wykonaniu ogrodzenia na działkach nr 919 i 969 obr. [...] przy ul. [...] w R. W ocenie organu I instancji objęte zgłoszeniem roboty budowlane naruszają zapisy obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] przy ul. [...] w R. uchwalonego uchwałą Rady Miasta R[...]z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], dalej "m.p.z.p." bowiem trasa planowanego ogrodzenia koliduje z terenem wyznaczonym jako indywidualny dojazd do działek budowlanych oznaczonych symbolem [KD/KX]. Ponadto w § 6 pkt 2 przytoczonej uchwały sformułowano zakaz stosowania na terenie objętym planem ogrodzeń z prefabrykowanych elementów betonowych od strony dróg publicznych, a po myśli § 13 tej uchwały do czasu realizacji ustaleń planu tereny nim objęte pozostawia się w dotychczasowym użytkowaniu, bez możliwości ich zabudowy budynkami lub budowlami o charakterze tymczasowym, nie związanymi z realizacją zagospodarowania zgodnego z ustaleniami planu. Sprzeczność objętych zgłoszeniem robót budowlanych z zapisami m.p.z.p. obliguje organ do wniesienia sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej "P.b.") Po rozpoznaniu odwołania D.P., w którym nie zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji jakoby wykonanie ogrodzenia naruszało zapisy m.p.z.p., opisaną na wstępie decyzją Wojewoda P. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołano tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej "K.p.a.", obowiązuje tekst jednolity Dz. U. 2016 r. poz. 23) uchylił zaskarżoną decyzję w części dot. wniesionego sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia na działkach nr 919 i 969 obr. [...] w R. przy ul. [...] od strony działek nr 970, 5968 i 920 i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji (pkt I), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dot. sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania ww. ogrodzenia na działce nr 919 obr. [...] od strony ulicy [...] w R. (pkt II). W ocenie organu odwoławczego z uwagi na fakt, że wysokość projektowanego na działkach nr 919 i 969 ogrodzenia (od strony sąsiednich działek, nr 970, 968 i 920) nie będzie przekraczać 2,20 m, a teren tych działek nie stanowi drogi, ulicy lub placu publicznego, to po myśli art. 30 ust. 1 pkt 3 p.b. w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443), budowa przedmiotowego ogrodzenia nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi. W tym zakresie wniesienie sprzeciwu przez organ I instancji było nieuzasadnione w odróżnieniu od zgłoszenia zamiaru budowy w części dot. ogrodzenia działki nr 969 od strony ulicy [...], którego usytuowanie uniemożliwi zgodne z m.p.z.p. wykorzystanie działki nr 969, położonej na terenie oznaczonym w planie symbolem [KD/KX] stanowiącym indywidualny dojazd do działek budowlanych. Końcowo organ odwoławczy uznał, że wobec treści zapisu § 13 m.p.z.p. ustanawiającego zakaz zabudowy nie związanej z realizacją zagospodarowania zgodnego z ustaleniami planu bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie pozostaje rodzaj materiału z jakiego ma być wykonane planowane ogrodzenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną na wstępie decyzję D.P. nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Wojewody [...] w zakresie objętym pkt II wyjaśniła m.p.z.p. obejmuje w całości należące do niej działki nr 914/2, 915/2, 969 oraz 919. Zgodnie z zapisami planu przez działki nr 969, 919 oraz część działki 914/2 ma przebiegać droga dojazdowa oznaczona w m.p.z.p. jako [KD/KX] dojazdowa do działek, które mogą hipotetycznie w przyszłości powstać po podziale działek nr 914/2 i 915/2, także stanowiących własność skarżącej. Skarżąca takiego podziału jednak nie przewiduje w najbliższym czasie. Zdaniem skarżącej wykonanie ogrodzenia od ulicy [...] w granicy działki nie koliduje z ustaleniami m.p.z.p. i będzie ruchome, co umożliwi wjazd na działkę. W chwili obecnej brak ogrodzenia od strony ulicy [...] powoduje, że na działkę mają dostęp osoby postronne, a pozbawienie możliwości jego wykonania uniemożliwia bezpieczne i racjonalne użytkowanie jej własności. Nadmieniła, że planowane ogrodzenie będzie leżeć w linii już istniejących ogrodzeń na ulicy [...] i będzie przedłużeniem (3,5 m) już istniejącego ogrodzenia jej działki nr 914/2 od tej ulicy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga została uwzględniona bowiem okazała się zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi D.P. jest decyzja Wojewody [...] wydana w przedmiocie sprzeciwu tego Organu do zamiaru wykonania przez w/w robót budowlanych polegających na postawieniu ogrodzenia na działkach o nr 919, 969 obr. [...] położonych przy ul. [...] w R. W pkt. II rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] w części dotyczącej sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia na działce nr 919 obr. [...] od strony ul. [...] w R. Zdaniem Sądu, decyzja Organu w tej części narusza przepisy prawa materialnego w taki sposób, który miał wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Obowiązek dokonania zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru rozpoczęcia określonych robót budowlanych wynika z art. 30 ust. 1 P.b. Zgłoszenie zamiaru rozpoczęcia robót jest odformalizowanym w stosunku do pozwolenia na budowę sposobem realizowania przez administrację publiczną nadzoru nad prowadzeniem procesu inwestycyjnego. Rodzaje robót podlegających obowiązkowi zgłoszenia ustawodawca określił w art. 30 ust. 1 P.b. Sąd zauważa, że przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 P.b. w dniu 28 czerwca 2015 r. zmienił się istotnie bowiem od tej daty właściwemu organowi podlega zgłoszenie zamiaru budowy ogrodzenia o wysokości powyżej 2,20 m. Oznacza to, że od tej daty pełną wolnością budowlaną objęto budowę ogrodzeń nie przekraczających wysokości 2,20 m, a więc także ogrodzeń sytuowanych od strony dróg, ulic, torów kolejowych, placów i innych miejsc publicznych. Pomimo tej zmiany w niniejszej sprawie należało kierować się dotychczasowym brzmieniem art. 30 ust. 1 pkt 3 P.b., który obligował inwestora do zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych, a decyduje o tym reguła intertemporalna wyrażona w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 443), która stanowi : Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Wojewoda [...] w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, jednak błędnie zastosował wobec tak ustalonego stanu przepisy prawa materialnego w postaci art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. Przypomnieć wypada, iż według jego treści obowiązującej w dacie wydawania decyzji, właściwy organ wnosi w drodze decyzji administracyjnej sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Sprzeciw, o którym mowa powoduje zakaz wykonania przez inwestora zgłoszonych przez niego robót. Wykonanie robót pomimo sprzeciwu stanowi czyn samowoli budowlanej podlegający sankcji administracyjnej oraz karnej. Utrzymany przez Wojewodę w mocy sprzeciw Organu pierwszej instancji odnosi się do tej części inwestycji skarżącej, która polega na wykonaniu ogrodzenia od strony ul. [...] w R. Według treści zgłoszenia ogrodzenie to ma stanowić element drewniano – metalowy przęsło ruchome, które ma służyć jako brama. O takiej formie ogrodzenia strona pisała w toku postepowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Wojewoda a także organ pierwszej instancji nie zakwestionowali możliwości używania ogrodzenia jako bramy wjazdowej na działkę skarżącej stwierdzając, że bez znaczenia jest fakt wykonania ogrodzenia z elementów jako ruchome przęsło służące za bramę wjazdową na planowaną drogę. Wskazano natomiast na § 13 m.p.z.p., który nakazuje pozostawić do czasu realizacji ustaleń planu tereny objęte planem zagospodarowania przestrzennego w dotychczasowym użytkowaniu, bez możliwości ich zabudowy budynkami lub budowlami o charakterze tymczasowym, nie związanymi z realizacją zagospodarowania zgodnego z ustaleniami planu. Na tej podstawie uznano, że przedmiotowe ogrodzenie nie jest związane z realizacją zagospodarowania zgodnego z ustaleniami planu dla terenów o symbolu KD/KX stanowiących indywidualny dojazd do działek budowalnych. Z dokonaną przez Wojewodę oceną zamiarów inwestora Sąd nie mógł się zgodzić. Planowane przez Skarżącą ogrodzenie od strony ul. [...] w R. położone jest w terenie przewidzianym dla indywidulanych dojazdów do działek budowlanych. Działki położone na terenie inwestycji stanowią własność skarżącej. Dojazd na nich usytuowany ma zaspokajać indywidualne potrzeby D.P. z zakresu transportu. Nie narusza ustalonego w m.p.z.p. przeznaczenia terenu o symbolu KD/KX zamiar wybudowania ogrodzenia pełniącego funkcje bramy wjazdowej od strony drogi publicznej. Korzystanie z bramy wjazdowej nie sprzeciwia się obsłudze komunikacyjnej działek budowalnych gdyż nie wyłącza możliwości dojeżdżania do nich z drogi publicznej. Innymi słowy, pomimo budowy tego rodzaju ogrodzenia z racji wyposażenia go w ruchome przęsło ruch pieszy jak i pojazdów po terenie przeznaczonym na obsługę komunikacyjną może być kontynuowany, tylko że pod kontrolą właściciela nieruchomości. Dzięki bramie właściciel nieruchomości zyskuje zdecydowanie większą kontrolę nad swoją własnością pod względem dostępu do niej ze strony ul. [...] w R., czemu nie sprzeciwiają się ustalenia m.p.z.p., a tym samym nie może się sprzeciwiać organ architektoniczno - budowlany. Ponadto ogrodzenie umożliwiające dojazd do działek nie jest budynkiem jak również budowlą o charakterze tymczasowym. Jest ono urządzeniem technicznym zapewniającym zgodne z przeznaczeniem używanie obiektów budowlanych znajdujących się na terenie nieruchomości skarżącej. Z tych przyczyn zamiar inwestycyjny skarżącej nie jest niezgodny z § 7 ust. 5 pkt 2 oraz z § 13 m.p.z.p.. Utrzymanie w mocy sprzeciwu Prezydenta Miasta [...] do zamiaru budowy przez skarżącą ogrodzenia o funkcji bramy wjazdowej od strony ul. [...] w R. jest więc rozstrzygnięciem naruszającym art. 30 ust. 6 P.b., gdyż nie było podstaw do jego zastosowania. Pozostała część rozstrzygnięcia ujęta w pkt I decyzji Wojewody, a polegająca na uchyleniu decyzji Organu pierwszej instancji w części dotyczącej sprzeciwu wniesionego w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia na działkach o nr 919 i 969 w obr. [...] od strony działek 970, 968 i 920 i umorzeniu w tym zakresie postępowania jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa tj. z art. 30 ust. 1 pkt 3 P.b. oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. WSA podziela w całości ustalenia faktyczne jak i prawne Organu dokonane w powyższych granicach, skoro zamiarem inwestycyjnym objęto ogrodzenie nie przekraczające wysokości 2,20 m od strony miejsc nie mających charakteru publicznego (droga, ulica, tory kolejowe, place itp.). Wojewoda [...] ponownie rozpoznając odwołanie skarżącej obowiązany będzie uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę stanu prawnego znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie. Zamiarom inwestycyjnym skarżącej nie sprzeciwiają się przepisy obowiązującego na terenie inwestycji m.p.z.p., co oznacza brak możliwości skonkretyzowania art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. poprzez wniesienie sprzeciwu. Z tych przyczyn należało orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.