II SA/Rz 1019/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego I. K. kwotę 557 zł /słownie: pięćset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [..] sierpnia 2010 r.,[...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w M. z dnia [..] maja 2010 r., nr [...] zobowiązującą I.K. zam. H. Ukraina do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do dnia [..] maja 2010 r. W podstawie prawnej decyzji Wojewoda wskazał art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm.) dalej: k.p.a. oraz art. 97 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. nr 234, z 2006 r.,poz. 1694 ze zm.). Uzasadniając własne orzeczenie organ odwoławczy podkreślił, że odwołanie I.K. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja nim objęta nie narusza prawa. Wojewoda uznał, że Komendant Placówki Straży Granicznej w M. poprawnie zastosował przepisy prawa materialnego art. 97 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Organy zgodnie przyjęły, że odwołujący przekraczając granice Rzeczypospolitej Polskiej i Ukrainy w dniu [..] maja 2010 r. o godz. 2000 przebywał na terytorium Polski nielegalnie, bo 30-dniowy okres przebywania określony w wizie nr PL [..] upłynął dla niego w końcu [..] maja 2010 r. Zatem w dniu [..] maja 2010 r. odwołujący przekroczył ten okres o 1 dzień, co było niezgodne z treścią posiadanej wizy. Zaistnienie takiej sytuacji nakładało na organy obowiązek przyjęcia, że spełnione zostały warunki określone w art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, a więc należało przyjąć, że odwołujący przebywa na terytorium RP bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium państwa polskiego. Ponieważ organy równocześnie stwierdziły, że odwołujący dobrowolnie wykona obowiązek opuszczenia terytorium RP, to zastosowały w stosunku do niego art. 97 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, wydając decyzję zobowiązującą do opuszczenia terytorium RP. Z rozstrzygnięciem Wojewody P. nie zgodził się I.K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucił decyzji Wojewody P. naruszenie prawa materialnego art. 97 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach przez przyjęcie obowiązku wydania decyzji zobowiązującej do opuszczenia terytorium RP w stosunku do cudzoziemca, który przebywa na terytorium RP bez ważnej wizy, skoro z treści powołanego art. 97 ust. 1 ustawy wprost wynika, że organ może, a nie musi wydać taką decyzję. Skarżący wskazał również na błędną interpretację art. 95 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 8 i art. 128 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach oraz wadliwe wydanie decyzji zobowiązującej do opuszczenia terytorium RP w sytuacji, gdy odwołujący dobrowolnie zgłosił się do kontroli granicznej. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Odpowiadając na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie argumentując ten wniosek jak w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną oraz formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. W sprawie objętej skargą I.K. stan faktyczny sprawy był następujący. Skarżący w dniu [..] marca 2010 r. uzyskał jednolitą wizę Schengen nr PL [...] uprawniającą do wielokrotnego przekroczenia granicy i pobytu na terytorium Polski przez 30 dni w okresie od [..].04.2010 r. do [..].05.2010 r. Na podstawie tej wizy skarżący przekroczył granicę w dniu [..].04.2010 r. i przebywał na terytorium Polski do dnia [..].05.2010 r. Tego dnia około godziny 20 zgłosił się do odprawy granicznej wyjeżdżając z Polski na Ukrainę. Fakt ten stał się podstawą do wydania decyzji przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w M., którą Wojewoda P. utrzymał w mocy i która stała się przedmiotem skargi. Stan faktyczny sprawy jest niesporny. Sąd uznaje, że został on ustalony w sposób spełniający wymogi prawa. Jest wyczerpujący i zupełny. Skarga I.K. zasługuje na uwzględnienie. Sąd stoi na stanowisku, że skarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzją Komendanta Placówki Straży Granicznej w M. z dnia [..] maja 2010 r. naruszają przepisy prawa materialnego. Wprawdzie nie jest to ten rodzaj naruszenia, na który wskazuje skarga, ale dla oceny decyzji nie ma to znaczenia, gdyż Sąd z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia nie tylko wskazane w skardze. Zdaniem Sądu organy błędnie przyjęły, że skarżący przekraczając granicę w dniu [..] maja 2010 r. przebywał w Polsce nielegalnie, przedłużając swój pobyt o 1 dzień w stosunku do tego, który został w wizie określony. Zgodnie z art. 4 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach wiza to zezwolenie wydane przez polski organ uprawniające do wjazdu na terytorium RP, przejazdu przez to terytorium i pobytu na nim w czasie, w celu i na warunkach w nim określonych. Stosownie do treści art. 39 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy naklejka wizowa określa okres ważności wizy krajowej, podczas którego może nastąpić ostatni wjazd na terytorium RP i musi nastąpić wyjazd z tego terytorium, a także okres pobytu, przez który cudzoziemiec może przebywać na terytorium RP. W sprawie będącej przedmiotem skargi nie budzi wątpliwości fakt, że skarżący posiadał wizę ważną od [..].04.2010 r. do [..].05.2010 r. Równocześnie w niej został określony okres dopuszczalnego pobytu – 30 dni. Skarżący wjechał na terytorium RP w dniu [..].04.2010 r., a opuszczał je w dniu [..].05.2010 r., zatem w 30 dniu, a nie w 31 jak przyjmują organy. W ocenie Sądu dla poprawnego zastosowania art. 97 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach istotne jest dokonanie rozróżnienia między okresem ważności wizy a okresem pobytu na jej podstawie na terytorium RP. W rozpoznawanej sprawie skarżący miał wydaną wizę na okres 31 dni, ale na jej podstawie mógł legalnie przebywać na terytorium RP przez 30 dni. Analiza akt sprawy wykazuje, że skarżący przebywał 30 dni od przekroczenia granicy do wyjazdu. Do Polski wjechał w dniu [..].04.2010 r., a opuszczał terytorium RP w dniu [..].05.2010 r. Sąd zwraca uwagę, że okres ważności wizy to czas, w którym zezwolenie wydane przez organ państwa zachowuje ważność. Jest on niezależny od podmiotu uzyskującego wizę. Natomiast okres pobytu to czas, którym dysponuje osoba posiadająca wizę, a organ określa tylko jego nieprzekraczalną granicę. W przedmiotowej sprawie było to 30 dni. Termin ten musi być liczony od faktycznego przekroczenia granicy, bo z tą chwilą zaczyna się pobyt na terytorium RP, a nie od daty ważności wizy. Mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do treści art. 200 p.p.s.a.