II SA/Rz 1019/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. Sygn. II SA/Rz 1019/12 Uzasadnienie W podaniu z dnia 23 maja 2012 r. L.W. zwrócił się do Starosty Powiatu [..] o zmianę decyzji tego organu z dnia [..] marca 2012 r. o przyznaniu stronie statusu osoby bezrobotnej oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku – w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Decyzją z dnia [..] sierpnia 2012 r. nr [..] Starosta Powiatu [..] odmówił dokonania żądanej zmiany, powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) dalej: u.p.z., oraz art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) dalej: k.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że do wniosku strona dołączyła kartę wynagrodzeń z dnia 23 marca 2012 r., zaświadczenia o dochodach z dnia: 26 marca 2012 r., 11 i 19 kwietnia 2012 r. oraz dwie karty wynagrodzeń obejmujące okresy zatrudnienia od 1 sierpnia 2011 r. do 30 listopada 2011 r., a także od 1 do 30 kwietnia 2012 r. Wynika z nich, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tj. w okresie od dnia 22 września 2010 r. do dnia 22 marca 2012 r. wnioskodawca był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę łącznie przez okres 360 dni. Jednak przepis art. 71 ust. 1 u.p.z. stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych, a w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni bezrobotny był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Po rozpatrzeniu odwołania L.W. decyzją z dnia [..] września 2012 r. nr [..] Wojewoda [..] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.z. oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 154 k.p.a. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 154 § 1 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Kwestię prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej reguluje art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a) u.p.z. Okres 18 miesięcy poprzedzający dzień dokonania przez L.W. rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w [..] obejmował okres od dnia 22 września 2010 r. do dnia 22 marca 2012 r. W tym czasie był on zatrudniony w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Handlowo-Usługowym "[..] " Sp. z o.o., przy czym zatrudnienie trwało od dnia 15 września 2010 r. do dnia 31 lipca 2011 r. w wymiarze pełnego etatu, a od dnia 1 sierpnia 2011 r. do dnia 17 marca 2012 r. w wymiarze ¾ etatu. Świadcząc pracę w pełnym wymiarze czasu pracy otrzymywał wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istniał obowiązek odprowadzania składek na Fundusz Pracy. Dlatego z tego okresu, poczynając od 22 września 2010 r. do dnia 31 lipca 2011 r. wnioskodawca był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy łącznie 313 dni. Organ podkreślił, że w 2010 r. do okresu wymaganych 365 dni zaliczono tylko 9 dni, ponieważ tylko tyle przypadało w okresie 18 poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy. Nie było podstaw do uwzględnienia zatrudnienia od 15 do 21 września 2010 r. Dodatkowo do wymaganego okresu 365 dni doliczono 30 dni pracy w listopadzie 2011 r. i 17 dni w 2012 r. Łącznie okres pracy, za które wnioskodawca otrzymywał co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę wynosił 360 dni. Dlatego brak było podstawy do zmiany decyzji o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł L.W. Skarżący uważa, że organy dokonały błędnych wyliczeń, niezasadnie rozliczając godziny nadliczbowe w miesiącach sierpniu i grudniu 2011 r. W jego ocenie, gdyby zostały one rozliczone we wrześniu 2011 r. wówczas osiągnąłby w tym miesiącu wymaganą wysokość wynagrodzenia, a dzięki temu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [..] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. sądy adminisrtacyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są zwiazane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Skarga L.W. zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy ustalony w postępowaniu przed organami zatrudnienia Sąd przyjmuje jako podstawę faktyczną orzekania. W sprawie ustalono okoliczności, które nie budzą wątpliwości. Należą do nich: charakter zatrudnienia skarżącego w okresie 18 miesięcy sprzed rejestracji jako bezrobotnego, wysokość uzyskiwanego wynagrodzenia zasadniczego. Te okoliczności nie budzą wątpliwości. Jednak w ocenie Sądu nie są one wystarczające dla poprawnego rozstrzygnięcia sprawy. Z treści art. 71 ust. 1 pkt 2a u.p.z. wynika, że prawo do zasiłku dla bezrobotnego jest powiązane z jego zatrudnieniem przez okres 365 dni w 18 miesiącach przed rejestracją i osiąganiem wynagrodzenia co najmniej w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę. W rozpoznawanej sprawie skarżący wykazywał okresy zatrudnienia oraz wysokość zwiazanego z nimi wynagrodzenia. Te okoliczności znajdują potwierdzenie w dokumentach oraz są bezsporne. Nie oznacza to jednak, że organy poprawnie i w pełni ustaliły stan faktyczny sprawy, a przez to zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia odpowiadają przepisom prawa. W sprawie skarżącego okolicznością istotną jest jednoznaczne ustalenie wysokości wynagrodzenia w okresie od sierpnia do grudnia 2011 r. Wątpliwość z tym związana jest konsekwencją ustalenia, że w tym okresie skarżący pracował w ponadwymiarowym czasie pracy, za co zostało wypłacone wynagrodzenie przez pracodawcę. Wysokość wynagrodzenia nie budzi wątpliwości, natomiast wątpliwe jest, w jakim miesiącu to wynagrodzenie zwiększyło uposażenie skarżącego. Ustalenie tej okoliczności może mieć istotne znaczenie dla sprawy, zatem organy powinny tę okoliczność określić w sposób nie budzący wątpliwości. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organy podjęły działania procesowe zmierzające do wyjaśnienia tej wątpliwości. Ich następstwem było uzyskanie informacji od pracodawcy, że nadgodziny wypłacone powinny być doliczone do wynagrodzenia za sierpień i grudzień 2011 r. Skarżący twierdzi, że takie zaliczenie powinno dotyczyć miesiąca września 2011 r. Na tę okoliczność przedstawia przy skardze dokumenty potwierdzające jego czas pracy w analizowanym okresie. Wobec tego pojawia się istotna rozbieżność co do faktów, które mają wplyw na wynik sprawy, bo w ostateczności mogą decydować o prawie do zasiłku. Wprawdzie stosowne dokumenty skarżący dołącza do skargi, jednak już w postępowaniu odwoławczym podnosił wątek wypłaty nadgodzin. W takim stanie sprawy organy powinny jednoznacznie wyjaśnić tę kwestię. Ocena działalności organu dokonywana jest na dzień wydania skarżonej decyzji. Skarżący własne dokumenty dołącza już po tej dacie, jednak w ocenie Sądu nie pozwala to na ich pominięcie, gdyż z akt sprawy nie wynika, by przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, a więc po uzyskaniu przez Starostę Powiatu [..] z dnia [..] sierpnia 2012 r. informacji o sposobie zaliczenia nadgodzin, skarżący zapoznał się z aktami lub był pouczony o takim prawie, zatem nie miał możliwości procesowego odniesienia sie do tych ustaleń. W takim stanie sprawy Sąd przyjmuje, że w sprawie będącej przedmiotem skargi doszło do naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 w związku z art. 10 k.p.a., a to musi skutkować uwzględnieniem skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W ponownym postępowaniu organy będą zobowiązane do ustalenia, na jakiej podstawie pracodawca przyjął zaliczenie nadgodzin do miesiąca sierpnia i grudnia 2011 r. wobec odmiennych twierdzeń skarżącego udokumentowanych kartą czasu pracy. Stosownie do tych ustaleń podejmą merytoryczne rozstrzygnięcie.