II SA/Rz 1023/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia 5 czerwca 2025 r. nr 6/2025 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie ponownego przeliczenia wynagrodzenia uchyla zaskarżoną decyzję. II SA/Rz 1023/25 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi J.K. (dalej: "skarżący") jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie (dalej: "KWP", "organ odwoławczy") z dnia 5 czerwca 2025 r. nr 6/2025 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie ponownego przeliczenia wynagrodzenia. W jej podstawie prawnej organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm. – dalej: "k.p.a."). Jak wynika z uzasadnienia i akt sprawy skarżący wnioskiem z 12 marca 2025 r. zwrócił się do KWP o ponowne przeliczenie wynagrodzenia za okres 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r., zgodnego z ustawą budżetową obowiązującą w 2023 r., z uwzględnieniem waloryzacji uposażenia wraz z odsetkami za opóźnienie. Po przekazaniu sprawy do organu właściwego, tj. Komendanta Miejskiego Policji w [....] (dalej: "KMP", "organ I instancji") i przeprowadzeniu postępowania organ ten decyzją z dnia 17 kwietnia 2025 r. nr WAG-806/25 umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie ponownego przeliczenia wynagrodzenia funkcjonariusza w stanie spoczynku, za okres od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. i zapłatę tytułem wyrównania zaległego wynagrodzenia z uwzględnieniem przysługującej waloryzacji uposażenia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Organ I instancji wyjaśnił, że wnioskodawca argumentując wniosek powołał się na wyrok Sądu Rejonowego w [...], sygn. [...] z dnia 22 maja 2024 r., którym przychylono się do powództwa o wyrównanie zaległego wynagrodzenia z wyrównaniem przysługującej waloryzacji uposażenia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, wobec funkcjonariusza Straży Granicznej, w stosunku do którego zastosowano art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej za 2023 rok (Dz.U. z 2022 r., poz. 2666 – dalej "ustawa okołobudżetowa"), uznając ten przepis za niekonstytucyjny. Organ wyjaśnił ponadto, że kwoty bazowe na 2023 r. dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczania uposażenia od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Natomiast do obliczania uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r., stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 270). Uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wypłacane od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o kwotę 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na 2023 rok, a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. Ustawodawca jasno określił, że do podwyższenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw. Organ wyjaśnił także, że na dzień wydania decyzji przepisy ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 oraz ustawy z dnia 15 grudnia 2022 r. ustawa budżetowa na rok 2023 nie obowiązują, ponieważ wygasły 31 grudnia 2023 r. W czasie obowiązywania ww. ustaw strona nie odwołała się od rozkazu zwolnieniu ze służby w Policji zawierającego wysokość składników uposażenia. Organ stwierdził, że brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem skarżącego, co uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. J.K. nie zgodził się z powyższym stanowiskiem organu i złożył odwołanie. Jego zdaniem zasadne jest właściwe przeliczenie i wypłata należnego mu wyrównania wynagrodzenia, za miesiące styczeń i luty 2023 r., za pełnioną wówczas służbę. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 5 czerwca 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy za zasadne uznał stanowisko organu I instancji o umorzeniu postępowania administracyjnego wobec jego bezprzedmiotowości. Wyjaśnił, że bezprzedmiotowe może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. W okolicznościach sprawy zachodzi okoliczność wygaśnięcia przepisów prawnych tj. ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 oraz ustawy z dnia 15 grudnia 2022 r. ustawa budżetowa na rok 2023, na podstawie których wyliczono uposażenia należne funkcjonariuszom w styczniu i lutym w 2023 roku. Organ wyjaśnił także, że wskazany przez skarżącego wyrok nie odnosi się indywidualnie do sprawy skarżącego a przepisy w oparciu o które wyliczono uposażenie policjanta nie zostały uznane przez TK za niezgodne z Konstytucją. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez sporządzenie przez organ uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a., tj. w sposób nieprecyzyjny i bez należytego wyjaśnienia toku myślowego organu, czyli bez wszystkich elementów, które mają przekonać stronę do racji organu. Zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 41 ustawy okołobudżetowej i w efekcie pozbawienie go waloryzacji uposażenia co narusza zasady wyrażone w Konstytucji RP – zasadę państwa prawnego, zasadę sprawiedliwości społecznej, zasadę zaufania do państwa i tworzonego przez nie prawa oraz rażąco dyskryminuje skarżącego wobec innych podmiotów, które charakteryzują się tymi samymi cechami. W uzasadnieniu skarżący ponownie wskazał na wyrok SR w [...] z 22 maja 2024 r., sygn. [...], w którym Sąd uznał, że zastosowanie w stosunku do funkcjonariusza przepisów ustawy okołobudżetowej było niezgodne z Konstytucją, co niesłusznie doprowadziło do uzyskania niższego wynagrodzenia. W jego sprawie zaistniały niemal identyczne okoliczności. Skarżący również był funkcjonariuszem i również na podstawie tego samego przepisu ustawy okołobudżetowej pozbawiono go waloryzacji, co było niezgodne z prawem. Skarżący zarzucił, że organ umarzając postępowanie uchylił się od merytorycznego wypowiedzenia się w sprawie. Podkreślił, że należy rozróżnić dwa pojęcia: bezprzedmiotowość postępowania od bezzasadności żądania strony. Wskazał na przyznane sądom prawo do samodzielnego dokonania oceny zgodności przepisu ustawy z Konstytucją. Skarżący wyjaśnił, że kwestie związane z uprawnieniem funkcjonariusza Policji do wypłaty podwyżek wprowadzonych w roku 2023 regulowała ustawa budżetowa na rok 2023 z 15 grudnia 2022 r. oraz ustawa z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. Przepisy te wprowadziły nową kwotę bazową w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Jednocześnie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. utrzymały w mocy kwotę bazową w wysokości 1 614,69 zł ustaloną w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r. Skarżący wskazał, że wobec tego, że przeszedł na emeryturę w lutym 2023 r., to stosowanie wobec niego art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, spowodowało, że uzyskał on niższe niż należne uposażenie. Jednocześnie rekompensatą za zaniżone uposażenie w okresie 1 stycznia 2023 – 28 luty 2023 był mechanizm określony w art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej. Zgodnie z tym przepisem uposażenie żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy wypłacane od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. podlegało każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem w dotychczasowej oraz w nowej wysokości. Funkcjonariuszom, którzy odeszli na emeryturę w powoływanym okresie, brak waloryzacji uposażeń nie został w żaden sposób wyrównany, mimo, że pozostawali w służbie. Powyższe zdaniem skarżącego dyskryminuje go względem innych osób wykonujących pracę w tym samym okresie co on. Przepis art. 41 ustawy z 1 grudnia 2022 r. jest niezgodny z art. 2, art. 7, art. 32 i art. 67 ust. 11 Konstytucji i jako taki powinien być pominięty przy rozpatrywaniu sprawy Zastosowany przez organy art. 41 ustawy okołobudżetowej pozbawia policjantów, którzy zdecydowali się na zwolnienie ze służby i przejście na emeryturę albo rentę w styczniu, bądź lutym 2023 r., waloryzacji uposażenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Nie podzielił zarzutów skarżącego i nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Podkreślił, że żądanie waloryzacji uposażenia przez byłego funkcjonariusza Policji nie znajduje oparcia w przepisach obowiązującego prawa a organy Policji nie mają podstaw ani kompetencji do podjęcia oczekiwanych przez skarżącego działań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli w opisanym wyżej aspekcie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, co obligowało do jej uchylenia. Postępowanie w niniejszej sprawie zainicjował wniosek skarżącego dotyczący ponownego przeliczenia wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 r. oraz wypłaty zaległej kwoty różnicy za ten okres z uwzględnieniem przysługującej waloryzacji. Skarżący złożył ten wniosek, będąc emerytowanym funkcjonariuszem, a służbę w Policji zakończył 24.02.2023 r. Istota sporu dotyczy art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., który stosowały organy obliczając wynagrodzenie skarżącego. W okresie od 1.01.2023 r. do 24.02.2023 r. był nadkomisarzem Komendy Miejskiej Policji w [....] zatrudnionym na stanowisku Komendanta Komisariatu Policji w [...] w 9 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,531 kwoty bazowej i dodatkiem funkcyjnym I kategorii. Zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego policjantowi określają przepisy rozdziału 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171 z późn. zm.). Art. 100 ustawy o Policji zawiera wyliczenie składników uposażenia policjanta, stanowiąc, że uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy o Policji uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5. W myśl art. 106 ust. 3 ustawy o Policji prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy). Zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy o Policji uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. W świetle powyższego kwoty bazowe oraz ich wielokrotność wprost wpływają na wysokość miesięcznego uposażenia funkcjonariusza Policji. Jak wskazano wyżej, w tym zakresie istotne bowiem pozostaje, że zgodnie z art. 99 ust. 3 ustawy o Policji przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustalono według odrębnych zasad. W 2023 r. wskazane zasady wynikały z ustawy budżetowej na rok 2023 r. oraz ustawy okołobudżetowej, która ustanawiała szczególne rozwiązania służące realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r. Ustawa okołobudżetowa na rok 2023 r. weszła w życie z dniem 1 stycznia 2023 r. przewidując w art. 41 ust. 1, że kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej będzie stosować się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Na mocy wskazanego przepisu do uposażeń od dnia 1 marca 2023 r. zastosowanie miały więc podwyższone kwoty bazowe ustalone na mocy art. 9 ustawy budżetowej na rok 2023 r. (która weszła w życie w dniu 8 lutego 2023 r. z mocą wsteczną od 1 stycznia 2023 r.) w wysokości 1740, 64 zł dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy (art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. c cyt. ustawy budżetowej na rok 2023). Natomiast w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. przewidziano zasadę, że do obliczania uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Na mocy wskazanego przepisu do uposażeń za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. zastosowanie miały więc kwoty bazowe jeszcze niepodwyższone, to jest ustalone na mocy art. 9 ustawy budżetowej na rok 2023 r. w wysokości 1614, 69 zł dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy (art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. c cyt. ustawy budżetowej na rok 2022). Sąd podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd (m. in. w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 4.09.2025 r., III SA/Gd 364/25), że wyżej przedstawione rozwiązanie należy postrzegać w kategorii dopuszczalnej zmiany przepisów płacowych, skutkujących podwyższeniem zarobków funkcjonariuszy Policji, co ustawodawca przewidział dopiero od miesiąca marca 2023 r. Wobec brzmienia art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej, dla wyliczenia uposażenia skarżącego nie mogła więc mieć zastosowania wyższa kwota bazowa, obowiązująca na mocy art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej dla wyliczania uposażeń dopiero począwszy od marca 2023 r. Istotne jest to, że wskazana zmiana przepisów płacowych została uregulowana wielotorowo i wynikała nie tylko z podwyższenia kwoty bazowej od marca 2023 r., ale także z wprowadzenia od 1 marca 2023 r. nowych, wyższych mnożników kwoty bazowej, co nastąpiło na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. (wejście w życie od 1 marca 2023 r.) zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. 2023, poz. 385). Zgodnie z załącznikiem do wskazanego rozporządzenia w tabeli przedstawiono grupy zaszeregowania poszczególnych stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej. Podwyższeniu zarobków funkcjonariuszy w okresie od 1 marca 2023 r. do grudnia 2023 r. służył także mechanizm określony w art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowe, który nie stanowił prostego wyrównania uposażeń za styczeń 2023 r. i luty 2023 r., a zatem nie należy go postrzegać w kategorii waloryzacji, tak jak przepisu art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej nie należy traktować jako przepisu zamrażającego waloryzację płac dla funkcjonariuszy pełniących służbę w styczniu 2023 r. i lutym 2023 r. Wyliczając zatem uposażenie skarżącego za styczeń i luty 2023 r. organy zastosowały wprost obowiązujące przepisy, w tym art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Odnosząc się przy tym do zarzutu skargi o "rażącej dyskryminacji skarżącego wobec innych podmiotów, które charakteryzują się tymi samymi cechami", stwierdzić należy, że zarzut ten jest całkowicie bezpodstawny. Zasada równości wobec prawa wyrażona w art. 32 Konstytucji RP polega na jednakowym traktowaniu wszystkich podmiotów prawa (adresatów norm prawnych), charakteryzujących się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu. Zakłada ona tym samym odmienne traktowanie podmiotów, które takiej cechy wspólnej istotnej nie mają. Przy stosowaniu tej zasady należy w pierwszej kolejności zbadać czy podmioty, których dotyczy dana regulacja prawna są podmiotami podobnymi, po czym należy ustalić według jakich kryteriów dokonano zróżnicowania podmiotów podobnych, po trzecie, czy zróżnicowanie znajduje uzasadnienie w odpowiednio ważkich argumentach (L. Garlicki, "Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego w 1999 r., Przegląd Sądowy Nr 7-8/2000, str. 131). Jeśli porównywane podmioty nie mają cechy wspólnej, nie są podmiotami podobnymi i zasada równości nie ma do nich zastosowania. W rozpatrywanej sprawie istotną cechą wspólną jest pobieranie uposażenia przez żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej w okresie objętym zakresem art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Zasada równości dotyczy zatem tych wszystkich osób, które w wymienionym w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej były żołnierzami lub funkcjonariuszami, także tych, które po tym okresie rozwiązały stosunek służbowy. Gdyby zatem w stosunku do tej kategorii podmiotów stosowano różne zasady obliczania uposażenia za styczeń i luty 2023 r., zasadne byłoby badanie, czy nie została naruszona zasada równości określona w art. 32 Konstytucji RP. Należy podkreślić, że uposażenie skarżącego za styczeń i luty 2023 r. obliczono na takich samych zasadach, jakie obowiązywały w tym czasie ogół funkcjonariuszy, którym za służbę w styczniu i lutym 2023 r. przysługiwało prawo do otrzymania uposażenia. Wysokość uposażenia - wobec wszystkich bez wyjątku uposażeń wpłacanych za styczeń 2023 i za luty 2023 r.- zawsze była bowiem zdeterminowana dla wszystkich funkcjonariuszy taką samą wysokością kwoty bazowej na poziomie 1614, 69 zł w związku z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Przyjęte przez ustawodawcę w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej rozwiązanie stanowi zatem w stosunku do skarżącego dopełnienie zasady równości, a nie jej naruszenie. Należy również podkreślić, że ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywania naliczeń a następnie wyrównania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych, według innych kwot bazowych, niż przewidziane w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Sąd nie podzielił tym samym zarzutów błędnego zastosowania w sprawie art. 41 ustawy okołobudżetowej, jak również naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Subiektywne przekonanie skarżącego, że regulacje ustawy okołobudżetowej, w oparciu o które wypłacono jej uposażenie za styczeń 2023 r. i luty 2023 naruszają Konstytucję w tym mają charakter dyskryminujący, nie może stanowić podstawy do podważenia legalności działań organów administracji w niniejszej sprawie. Z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, czy z zasady równości wobec prawa, nie można wywodzić obowiązku wydania decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa. Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał, że merytoryczne stanowisko organów jest prawidłowe. Błędne jednak było umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Klasyczna postać bezprzedmiotowości postępowania ujawni się wtedy, gdy przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie prawnie nie istnieje. Bezprzedmiotowe może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie żadna z tych sytuacji nie zaistniała. Błędne jest upatrywanie podstawy do umorzenia postępowania w "braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy". Organy obu instancji ewidentnie mylą bezprzedmiotowość z brakiem przesłanek do uwzględnienia żądania strony. Na różnice w tym zakresie zwraca się uwagę w orzecznictwie i literaturze, wskazując, że organ administracji, stwierdzając bezzasadność żądania strony, nie może umorzyć postępowania, gdyż będzie to niezgodne z prawem uchylanie się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, ale jest zobowiązany do wykazania żądania strony w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego). Brak możliwości uwzględnienia wniosku skarżącego w rozpoznawanej sprawie nie wynika z braku przepisu prawnego, jak usiłują wykazać organy, lecz jest konsekwencją wyraźnego uregulowania kwestii obliczania uposażenia funkcjonariuszy należnego za styczeń i luty 2023 r. zawartego w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taką samą podstawę prawną rozstrzygnięcia przyjął też organ I instancji, jednakże obowiązkiem organu II instancji było wyeliminowanie tej wady i rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy, do czego Komendant Wojewódzki Policji zobligowany był treścią art. 138 § 1 k.p.a. W tym przypadku Sąd uznał zatem, że wystarczającym środkiem do przywrócenia stanu legalności w rozpoznawanej sprawie będzie uchylenie wyłącznie zaskarżonej decyzji, a następnie wydanie przez organ II instancji decyzji uwzględniającej ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.