II SA/Rz 1024/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 7 września 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M.O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M.O. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Opisanym w sentencji postanowieniem [...] Wojewódzki inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], odmawiające podjęcia zawieszenia postępowania administracyjnego. Wnioskiem z dnia 17 lipca 2015 r. M.O. zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia argumentując, że podjęcie zawieszonego postępowania skutkować będzie powstaniem obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej, najprawdopodobniej w wysokości 25 000 zł, a zatem spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci chociażby konieczności zaciągnięcia pożyczki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd rozpoznając taki wniosek nie bada zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Co istotne, zgodnie z przyjętym rozumieniem wykonalności aktu administracyjnego, nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Postanowienia uchylające inne postanowienia z natury rzeczy nie podlegają wstrzymaniu ich wykonania, z powodu braku przedmiotu wykonania. Nie rodzą bowiem jakiegokolwiek uprawnienia po stronie skarżącego i nie nadają się do wykonania w postępowaniu egzekucyjnym. Ponadto z postanowień takich nie wynika bezpośrednio żadna powinność określonego zachowania strony, co uniemożliwia zastosowanie przepisu art. 61 § 3 Ppsa. Na marginesie Sąd pragnie wskazać, że ustalenie opłaty legalizacyjnej celem ewentualnej legalizacji dokonanej samowoli budowlanej nie następuje bezpośrednio na skutek prowadzenia postępowania administracyjnego, a zatem również i jego podjęcia po wcześniejszym zawieszeniu, lecz w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.). Abstrahując od tego, że uiszczenie takiej opłaty w myśl. ww. przepisów jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem strony, podnoszone przez skarżącego trudne do odwrócenia skutki związane z utratą płynności finansowej wiązałyby się z wykonaniem postanowienia wydanego o naliczeniu opłaty legalizacyjnej, a nie wydaniem postanowienia w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postanowienia. Tym bardziej, że zarówno przepisy Ppsa jak i przepisy odrębne (w tym ustawy Prawo budowlane) nie wyłączają możliwości zaskarżenia i wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania postanowienia wydanego na podstawie art. 49 ustawy Prawo budowlane. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.