II SA/Rz 1025/21

Dnia 26 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 roku w Rzeszowie skargi A. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej - postanawia - umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 27 stycznia 2020 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] (organ) wszczął postępowanie w sprawie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych A. K. (skarżący). Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] ustanowił kuratora dla nieobecnego uczestnika A. K., celem reprezentowania nieobecnego uczestnika jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych skarżącemu jako osobie nieuprawnionej do świadczeń finansowanych ze środków publicznych oraz w postępowaniu egzekucyjnym w tej sprawie. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] organ ustalił, że skarżący jest zobowiązany do uiszczenia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych mu w okresie od 9 września 2015 r. do 15 września 2015 r. w kwocie 1.144 zł i nakazał uiszczenie tej kwoty na wskazany rachunek bankowy w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. W ustawowym terminie kurator wniósł skargę na powyższą decyzję. Wobec wskazania przez kuratora, że prawdopodobnym miejscem pobytu skarżącego jest Zakład Karny w [...], Sędzia Sprawozdawca zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego o potwierdzenie tej informacji, a następnie zarządzeniem z dnia 5 października 2021 r. nakazał doręczyć skarżącemu odpis skargi i wezwać go do złożenia w terminie 7 dni oświadczenia, czy podtrzymuje skargę wniesioną w jego imieniu przez kuratora, informując jednocześnie, że złożenie oświadczenia o podtrzymaniu skargi skutkować będzie nadaniem sprawie dalszego biegu, natomiast niezłożenie oświadczenia jak również złożenie oświadczenia o niepodtrzymaniu skargi, skutkować będzie uznaniem, że skarżący cofa skargę i w konsekwencji umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Odpis skargi oraz wezwania został doręczony skarżącemu w dniu 7 października 2021 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie złożył żadnego oświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że o ile przedstawiciel strony ustanowiony przez sąd powszechny dla osoby nieobecnej, w trybie art. 34 § 1 k.p.a. w zw. z art. 184 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego jest uprawniony do wniesienia w imieniu strony skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję, to jednak nie może reprezentować strony przed sądem administracyjnym (zob. np. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 626/16). Oznacza to, że aby przedmiotowe postępowanie mogło dalej się toczyć, niezbędne było wyraźne oświadczenie skarżącego, że podtrzymuje skargę we własnym imieniu, o czym skarżący został pouczony. Ponieważ skarżący - wezwany do złożenia oświadczenia czy popiera skargę, oraz pouczony, że niezłożenie oświadczenia jak również złożenie oświadczenia o niepodtrzymaniu skargi, skutkować będzie uznaniem, że cofa on skargę – nie złożył w wyznaczonym terminie oświadczenia, należało uznać zgodnie z przesłanym pouczeniem, że cofa on skargę wniesioną w jego imieniu przez kuratora. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. Sąd nie stwierdził bowiem wystąpienia negatywnych przesłanek, o których mowa w powyższym przepisie.