II SA/Rz 1028/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik SO (del.) Ewa Partyka Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi P. T. C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej P. T. C. Sp. z o.o. w W. kwotę 777 zł /słownie: siedemset siedemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. II SA/Rz 1028/09 Uzasadnienie Przedmiotem skargi w sprawie o sygn. II SA/Rz 1028/08 A.. Sp. z o.o. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...].09.2009 r. nr [...] wydana w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej GSM. Decyzją z [...].01.2009 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] postanowił odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia o nazwie stacja bazowa telefonii komórkowej GSM nr [...] na działce nr 421/3 w obr. 213, położonej przy ul. C. w R. dla A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. J. Odmowę wydania decyzji uzasadniono projektowaną przez inwestora wysokością obiektu w postaci wolnostojącej wieży. We wniosku wysokość tą określono na 47 m. Tak wysoki obiekt pośród niskiej zabudowy mógłby stanowić wyraźny dysonans przestrzenny z resztą otaczającej i znacznie niższej zabudowy. Decyzja organu pierwszej instancji została sprostowana w zakresie daty wydania postanowieniem z [...].03.2009 r. nr [...]. Odwołanie od opisanej wyżej decyzji złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) A. Sp. z o.o. zastępowana przez pełnomocnika P.Ś. Odwołanie strony wpłynęło do Urzędu Miasta [...] Wydział Architektury w dniu 11.03.2009 r. (data nadania przesyłki w polskim urzędzie pocztowym w K.). W odwołaniu strona wskazała, że organ pierwszej instancji odmawiając ustalenia lokalizacji inwestycji nie wskazał przekonujących powodów, dla których należało w sposób negatywny dla wnioskodawcy zastosować przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. SKO po rozpatrzeniu odwołania utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podkreślono, że z uwagi na brak w aktach organu pierwszej instancji zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji oraz w związku z brakiem po stronie Prezydenta Miasta możliwości wykazania dowodu doręczenia przesyłki oraz terminu doręczenia należało przyjąć doręczenie decyzji stronie odwołującej się i wniesienie odwołania w terminie. Urząd Miasta [...] składał reklamację listu poleconego adresowanego do strony. Ze stanowiska poczty wynika, że przesyłka nadana 5.02.2009 r. została wydana jako zwrotna pełnomocnikowi Urzędu Miasta 17.02.2009 r. a zatem w terminie krótszym niż 14 dni. Termin ten jest przewidziany dla pozostawienia przesyłki w placówce pocztowej z możliwością podjęcia przez stronę. Skład orzekający przyjął, iż w sprawie brak jest realnych możliwości ustalenia dokładnego terminu doręczenia przesyłki adresowanej do odwołującej się spółki. SKO podzieliło tezę Prezydenta Miasta, iż przedmiotowa inwestycja narusza ład przestrzenny, wobec czego Kolegium nie dostrzega podstaw do obalenia takiego twierdzenia. Zarzuty odwołania stanowią zaś jedynie polemikę z ustaleniami organu pierwszej instancji. Decyzja SKO z [...].09.2009 r. nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przez A. Sp. z o.o. Skarżąca strona jest reprezentowana przez właściwie umocowanego radcę prawnego. W treści skargi spółka zarzuciła decyzji SKO naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię art. 56, art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), naruszenie przepisów postępowania zawartych w art. 84, art. 77 § 1 K.p.a. W związku z tymi naruszeniami prawa wydane przez SKO oraz przez Prezydenta Miasta decyzje winny zostać uchylone przez Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga A. Sp. z o.o. w W., jest uzasadniona, jednakże z innych przyczyn niż wywiedzione w jej treści. Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z 25.07. 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Postępowanie odwoławcze jest postępowaniem ukierunkowanym na kontrolę decyzji organu pierwszej instancji. Ewentualność jego wszczęcia zależy wyłącznie od woli podmiotu wykazującego cechy, o których mowa w art. 28 K.p.a. Obowiązkiem organu odwoławczego po otrzymaniu odwołania od strony jest oprócz zbadania dopuszczalności odwołania, także wyjaśnienie kwestii dochowania przez wnoszącego terminu na wniesienie środka zaskarżenia. Terminem na wniesienie odwołania w procedurze administracyjnej steruje art. 129 § 2 K.p.a. Należy przypomnieć, iż w myśl zawartych tam postanowień, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W rozpoznawanej przez WSA sprawie organ odwoławczy podjął starania mające wyjaśnić zachowanie przez odwołującą się stronę terminu na wniesienie odwołania. Wykonanie tego zadania było znacznie utrudnione gdyż w przekazanej SKO przez Prezydenta Miasta [...] dokumentacji brakowało pocztowego potwierdzenia odbioru decyzji tego organu z [...].01.2009 r. znak: [...]. Skład orzekający SKO opierając się na treści pisma Poczty Polskiej z 27.07.2009 r. stanowiącego odpowiedź na reklamację dotyczącą listu poleconego ekonomicznego o nr [...] nadanego za potwierdzeniem odbioru 5.02.2009 r. pod adresem P. Ś. [...], uznało że nie ma możliwości ustalenia terminu na doręczenie decyzji organu pierwszej instancji. Wobec braku tej możliwości, Kolegium rozpatrzyło odwołanie wnoszącej Spółki w sposób merytoryczny, utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta. Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję naruszył prawo w sposób rażący albowiem odwołująca się strona wniosła odwołanie niezgodnie z treścią powołanego wyżej art. 129 § 2 K.p.a.. Według treści pisma Poczty Polskiej reklamowana przesyłka została wydana pełnomocnikowi Organu pierwszej instancji 17.02.2009 r. Kluczową kwestią jest w tym miejscu zawarte w piśmie reklamacyjnym oświadczenie Poczty według którego reklamowana przesyłka została wydana jako zwrotna w dniu 17.02.2009 r. SKO przyjęło błędnie, iż przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji była awizowana, a następnie po krótszym niż wymagany termin pozostawienia przesyłki w placówce pocztowej, została zwrócona Prezydentowi Miasta. Informacji o awizowaniu przesyłki nie zawiera pismo reklamacyjne Poczty Polskiej. Jakichkolwiek informacji o awizowaniu przesyłki zaprzecza także fakt krótszego niż wymagany okresu zwrotu przesyłki do nadawcy. Wymaga zwrócenia uwagi, iż pomiędzy 5.02.2009 r., czyli datą nadania przesyłki a 17.02.2009 r., czyli datą wydania nie upłynął termin 14 dni. Do przechowywania przesyłki przez okres 14 dni w placówce pocztowej zobowiązuje pocztę art. 44 § 1 pkt 1 K.p.a. Jeżeliby przesyłka była pozostawiona w placówce pocztowej jak uznało to SKO, to jej zwrot musiałby nastąpić z całą pewnością po 17.02.2009 r. Ten tok wnioskowania potwierdza fakt wniesienia odwołania przez Spółkę, w której treści strona powołuje okoliczności o których wiedzę można było uzyskać po jedynie po lekturze decyzji Prezydenta Miasta. Dla przykładu znany jest Spółce fakt omyłki pisarskiej w zakresie daty wydania decyzji. W aktach sprawy brak jest dowodu na inny sposób doręczenia decyzji Spółce niż za pomocą Poczty (np. w sposób określony przez art. 49 K.p.a.). Reasumując, znajdujące się w aktach sprawy dowody nie pozwalały stwierdzić, że przesyłką zwrotną wydaną Prezydentowi Miasta była przesyłka zawierająca jego decyzję z [...].01.2009 r. nr [...]. Przesyłką zwróconą Prezydentowi Miasta w dniu 17.02.2009 r. było zwrotne potwierdzenie odbioru wymienionej wyżej decyzji. W niniejszej sprawie Organ odwoławczy nieprawidłowo stwierdził niemożliwość ustalenia daty doręczenia decyzji Prezydenta Miasta. Ponieważ zwrotne potwierdzenie odbioru zostało zwrócono organowi pierwszej instancji 17.02.2009 r., to uwzględniając czas potrzebny na przekazanie zwrotnego potwierdzenia odbioru przez placówkę w K. do placówki w R. wypadało uznać, że w tym dniu rozpoczął swój bieg termin na wniesienia odwołania. Innymi słowy, doręczenie decyzji nie mogło nastąpić później niż 16.02.2009 r. Z tej przyczyny termin na wniesienie odwołania przez odwołującą się Spółkę od decyzji Prezydenta Miasta z [...].01.2009 r., nr [...], upłynął w dniu 2.03.2009 r. w poniedziałek. Odwołanie spółka nadała w urzędzie pocztowym w K. dopiero w dniu 11.03.2009 r., czyli ze znacznym opóźnieniem. Strona w treści odwołania nie zawarła wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Pomimo wniesienia odwołania z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 K.p.a., SKO rozpatrzyło ten środek zachowując w mocy decyzję Prezydenta Miasta. Dostrzeżone przez Sąd naruszenie stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W świetle tej regulacji, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Rozpoznanie odwołania po terminie nie da się, bowiem pogodzić z treścią art. 134 K.p.a. a także z naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.) oraz trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 2 K.p.a.). Tą ocenę potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z 30 grudnia 1998 r., IV SA 2294/96 - LEX nr 45698; wyrok NSA z 16 lutego 1998 r., IV SA 727/96 - LEX nr 43307). Z powyższych przyczyn stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji SKO na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania zapadło na podstawie art. 200 P.p.s.a.