II SA/Rz 1029/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2015 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia - postanawia - odrzucić skargę. Przedmiot skargi G. M. stanowi postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] o odmowie uzupełnienia postanowienia tego organu z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] odmawiającego zawieszenia postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w postaci budowy I etapu drogi ekspresowej [...] na odcinku: węzeł S.(bez węzła) – S. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Przedmiotowy zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Jedną z kategorii aktów administracyjnych podlegających zaskarżeniu stanowią wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, o czym przesądza art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Kwestionowane przez G. M. postanowienie Wojewody [...] o odmowie uzupełnienia własnego postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej zapadło w oparciu o art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), określanej następnie jako "K.p.a.". Przepis ten w § 1 przewiduje możliwość uzupełnienia na wniosek strony postanowienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego. Wedle art. 111 § 1b K.p.a., uzupełnienie bądź też odmowa uzupełnienia następuje w formie postanowienia. Brak jest natomiast mowy w powołanych przepisach o możliwości zaskarżenia wydawanego na ich podstawie postanowienia. Jak stanowi tymczasem, art. 141 § 1 K.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Skoro więc ustawa normująca postępowanie administracyjne (tj. K.p.a.) nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie organu o odmowie uzupełnienia postanowienia, jak też postanowienie wydawane w oparciu o art. 111 K.p.a. nie jest z pewnością kończącym postępowanie, jak też rozstrzygającym sprawę co do jej istoty, to tym samym brak jest możliwości jego kwestionowania w drodze skargi do sądu administracyjnego. Nie mieści się bowiem ono w grupie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., a objętych zakresem sprawowanej przez ten sąd kontroli. Może być zaś ono zaskarżone tylko i wyłącznie w odwołaniu od kończącej postępowanie decyzji, co wynika z art. 142 K.p.a. Z wymienionych względów odrzucono skargę G. M., o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1, § 3 P.p.s.a.