II SA/Rz 1029/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku G. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia - postanawia - odmówić przyznania wnioskodawczyni G. M. prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę G. M. na postanowienie Wojewody [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia. W dniu 7 września 2015 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek G. M. o zwolnienie od kosztów sądowych. Wymieniona wskazała w nim, że jedynym źródłem jej utrzymania jest emerytura w kwocie 2244 zł netto. Wydatkowana jest ona w całości na podatki i opłaty takie jak za gaz, prąd, wodę, kanalizację, wywóz śmieci, opał, lekarstwa, odzież, środki higieny osobistej, wyżywienie, bieżące remonty mieszkania i opłaty sądowe. Z wniosku, jak też danych zawartych w aktach innych spraw sądowych z udziałem G. M. wynika, że mieszka ona w domu o pow. 100 m.kw., w którym zajmuje część o pow. 50 m.kw. Wnioskodawczyni, jak wskazuje, jest właścicielką nieruchomości rolnej – 1,63 ha. Nie posiada żadnych oszczędności, akcji, obligacji, udziałów i żadnych wartościowych ruchomości, jak np. samochodu. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że przy ocenie żądania strony skorzystano ze szczegółowych danych dotyczących jej wydatków, które podała ona do sprawy oznaczonej sygnaturą akt II SA/Rz 507/15, w której również ubiegała się o przyznanie prawa pomocy. Dane te wskazują na następujące miesięczne wydatki wnioskodawczyni: 750 zł – żywność, 250 zł – leczenie, 450 zł - utrzymanie domu, 100 zł – odzież, 60 zł – środki higieny osobistej, 64 zł – podatki i "opłaty", 400 zł – bieżące remonty mieszkania, 120 zł – telefon, 50 zł – opłaty sądowe. Sytuacja materialna strony jest jedyną przesłanką przyznania jej wsparcia w ramach instytucji prawa pomocy. W przypadku prawa pomocy w częściowym zakresie, a o takie właśnie ubiega się skarżąca domagając się zwolnienia od kosztów sądowych, wnioskodawca winien wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stanowi o tym art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Przedstawione wyżej informacje odnoszące się do sytuacji finansowej strony świadczą o tym, że w zakresie jej możliwości płatniczych pozostaje poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Obecnie bowiem, wobec odrzucenia skargi, G. M. mogłaby być zobowiązana do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł w razie, gdyby zdecydowała się ją wnieść (za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika). Powyższa oplata jest najniższą tytułem wpisu, jaka obowiązuje na gruncie procedury sądowoadministracyjnej. Ponadto, zestawiając ją z dochodem strony należy zwrócić uwagę, że stanowi ona tylko niewielką jego część. Należy także mieć na względzie, że jedynie wydatkom koniecznym, a więc przesądzającym o egzystencji jednostki można nadać priorytetowe znaczenie wobec konieczności uiszczenia kosztów sądowych. Wynika to z jednoznacznego brzmienia powołanego wyżej art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Odnosi się on do sytuacji, gdy strona na skutek samodzielnego sfinansowania swojego udziału w postępowaniu znalazłaby się w stanie zagrożenia zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych jak w zakresie wyżywienia, leczenia czy mieszkania. Takimi wydatkami, które trudno zaliczyć do tych niezbędnych w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. są w przypadku skarżącej te przeznaczane na telefon w kwocie 120 zł oraz na "bieżący remont". W przypadku tego ostatniego trudno dać wiarę twierdzeniu skarżącej, że rzeczywiście co miesiąc przeznacza kwotę 400 zł na wspomniany remont. Jednak nawet w sytuacji prawdziwości tego twierdzenia, ograniczenie wspomnianego wydatku pozwoliłoby stronie na poczynienie określonych oszczędności, a w konsekwencji na pokrycie kosztów swojego udziału w niniejszym postępowaniu. Na możliwość czynienia przez skarżącą takich oszczędności wskazuje wprost ona sama, gdy podaje, że swój dochód przeznacza m. in. na opłaty sądowe. Uznając więc, że G. M. jest w stanie zebrać środki pieniężne potrzebne do pokrycia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, odmówiono jej przyznania prawa pomocy, o czym orzeczono na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.