II SA/Rz 1029/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania -skargę oddala- Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. (dalej w skrócie: "Spółka") jest postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej: PWIS) z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania. W podstawie prawnej postanowienia organ wskazał art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1261 ze zm.) oraz art. 134 K.p.a. Z jego uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że w pkt 2 decyzji z dnia [...] września 2017 r. nr [...], [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (PPIS) nakazał wymienionej wyżej Spółce urządzenie szatni przepustowej, umożliwiającej oddzielenie odzieży roboczej i środków ochrony indywidualnej od odzieży własnej, połączonej zespołem sanitarnym z natryskami dla pracowników zatrudnionych w warunkach powodujących intensywne brudzenie tj. dla pracowników części tzw. "brudnej" (dot. linii przyjęcia żywca, linii uboju oraz patroszenia). Termin realizacji nakazu został wyznaczony na dzień [...] marca 2018 r. Pismem z dnia [...] marca 2018 r. (data wpływu – [...] marca 2018 r.) Spółka zwróciła się o odstąpienie od wykonania ww. nakazu, wskazując, że w obecnym układzie szatni węzła sanitarnego pracownik nie ma możliwości zanieczyszczenia odzieży własnej, brak jest możliwości rozbudowania szatni tzw. "brudnej", znajduje się ona od strony torów, gdzie przebiega droga transportowa żywca, nadto opracowany został harmonogram inwestycji dla nowej siedziby zakładu. PPIS nie uwzględnił tego wniosku i decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] [...] odmówił zmiany decyzji z dnia [...] września 2017 r. w zakresie wnioskowanym przez stronę. Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka. Wobec jego podpisania przez Dyrektora Personalnego W. D – PPIS pismem z dnia [...] maja 2018 r. wezwał do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez przedłożenie prawidłowego pełnomocnictwa dla osoby podpisanej do działania w imieniu Spółki w postępowaniu, udzielonego przez osoby uprawnione do reprezentacji Spółki według KRS. W wezwaniu zakreślono 7-dniowy termin na jego wykonanie liczony od dnia odbioru pisma, pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Powyższe wezwanie zostało doręczone dnia [...] maja 2018 r. Dnia [...] czerwca 2018 r. (data nadania przesyłki) brak formalny został uzupełniony. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. PWIS stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez Spółkę od decyzji PPIS z dnia [...] kwietnia 2018 r. Organ podał, że strona uzupełniła brak formalny odwołania dopiero siedem dni po zakreślonym terminie. Zauważył, że sama strona w piśmie przewodnim dołączonym do pełnomocnictwa przyznała, że dokument pełnomocnictwa został wysłany z opóźnieniem bowiem nie było osoby uprawnionej do podpisania tego dokumentu. To wyjaśnienie organ uznał za nieusprawiedliwiające. Brak zorganizowania pracy Spółki tak by w każdej chwili można było podpisać dokument urzędowy, nie może powodować niedochowania terminów ustawowych. W tych okolicznościach organ powołując się na art. 134 K.p.a., stwierdził niedopuszczalność odwołania, gdyż zostało ono złożone przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania. W skardze na to postanowienie złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka zawnioskowała o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła: - rażące naruszenie art. 64 § 2 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że pełnomocnictwo udzielone W. D. – Dyrektorowi Personalnemu, doręczone z uchybieniem 7-dniowego terminu, wyznaczonego do uzupełnienia braku formalnego odwołania, uzasadniało wydanie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania; - rażące naruszenie art. 32, art. 33 K.p.a. i art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 130 Kc poprzez ich niezastosowanie. Skarżąca podniosła, że jeśli organ miał wątpliwości co do prawidłowego umocowania pełnomocnika, lub z uwagi na fakt, że wpłynęło ono po upływie wyznaczonego terminu, winien zwrócić się do strony o potwierdzenie czynności dokonanej przez pełnomocnika, czego przed wydaniem rozstrzygnięcia nie uczynił; - rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu strona skarżąca zakwestionowała zastosowanie przez organ, w wezwaniu do usunięcia braków dyspozycji art. 64 § 1 K.p.a. i pouczenia, że brak uzupełnienia braku spowoduje stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. W przepisie tym jest bowiem mowa o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Błędne pouczenie przez organ nie może skutkować stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania, lecz należy uznać, że termin do uzupełnienia braku w ogóle nie rozpoczął biegu. Strona zaznaczyła także, że uregulowania zawarte w art. 32 i art. 33 K.p.a. w zakresie pełnomocnictwa nie są kompletne, dlatego posiłkowo należy stosować zasady wyrażone w Kodeksie cywilnym, m in. dotyczące potwierdzenia czynności wadliwego pełnomocnika. W okolicznościach sprawy organ w razie wątpliwości co do skuteczności umocowania winien wezwać skarżącego o potwierdzenie czynności dokonanej przez pełnomocnika, czego nie uczynił. Spółka wyjaśniła, że zgodnie z zasadą reprezentacji ujawnioną w KRS, uprawnionym do samodzielnej reprezentacji jest wyłącznie Prezes Zarządu Spółki – M. J. W dacie doręczenia wezwania wyżej wymieniony przebywał poza granicami kraju. Najwcześniejszym możliwym terminem do udzielenia umocowania był dzień powrotu do kraju, tj. [...] czerwca 2018 r. W tym właśnie dniu przesłano do organu pismo wraz z pełnomocnictwem. W ocenie strony organ winien pismo to wraz zawartą w nim argumentacją, potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu, tj. wniosek z art. 58 K.p.a. W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł jej oddalenie, z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sądy administracyjne, jak stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się zatem kryterium legalności dokonują kontroli zgodności zaskarżonego aktu (tu postanowienie) z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym, jak wynika z przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "P.p.s.a." sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu, mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Oceniając zaskarżone postanowienie w powyższym zakresie, tj. co do jego zgodności z prawem Sąd nie stwierdził przy jego wydaniu naruszenia prawa. W konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem osądu jest postanowienie o charakterze procesowym, tj. postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, wydane na podstawie art. 134 K.p.a. Stosownie do treści wspomnianego przepisu organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia. W przepisie tym są przewidziane dwie odrębne sytuacje procesowe: niedopuszczalność odwołania i wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Przepis ten ma charakter ius cogens, co oznacza, że jest przepisem bezwzględnie obowiązującym, w konsekwencji więc, wydanie postanowienia na jego podstawie nie zależy od uznania organu. Do badania dopuszczalności odwołania, terminu jego wniesienia oraz warunków formalnych jego sporządzenia uprawniony jest wyłącznie organ odwoławczy. Przypomnieć nadto należy, że odwołanie może być niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych (np. wyczerpanie środków odwoławczych, bądź wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego), jak też z przyczyn podmiotowych (np. gdy zostało wniesione przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych). Materiał aktowy kontrolowanej sprawy wykazuje, iż PPIS – nie uwzględniając wniosku skarżącej Spółki – decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. odmówił zmiany terminu wykonania obowiązku, tj. wymienionego w części I pkt 3 ostatecznej, jego własnej decyzji z dnia [...] września 2017 r. ([...], [...]), a dotyczącego obniżenia najwyższego dopuszczalnego natężenia (NDN) zawodowej ekspozycji na hałas na wyszczególnionych stanowiskach pracy. Wezwanie do usunięcia braków formalnych odwołania (brak pełnomocnictwa dla osoby podpisanej na odwołaniu) w trybie art. 64 § 2 K.p.a., doręczone zostało Spółce w dniu [...] maja 2018 r. i został przez nią usunięty siedem dni po terminie zakreślonym w wezwaniu, tj. w dniu [...] czerwca 2018 r. W piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. skierowanym do PPIS Spółka przyznała: "Pełnomocnictwo wysłane z opóźnieniem...", a więc nieusunięcie braków odwołania w zakreślonym terminie jest poza sporem. Trzeba podkreślić, że jeżeli odwołanie zawiera uchybienia formalne, np. brak podpisu właściwych osób na tym odwołaniu (podpisane przez osobę nieuprawnioną do reprezentacji), to organ odwoławczy nie może stwierdzić niedopuszczalności odwołania na podstawie omówionego wyżej art. 134 K.p.a. bez wezwania strony do usunięcia braków. Powinien wezwać autora odwołania do usunięcia braku w trybie art. 64 § 2 K.p.a. – co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – i dopiero wskutek nieusunięcia tych braków w ustawowym terminie organ odwoławczy wydaje postanowienie o niedopuszczalności odwołania (zob. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 1998 r., III SA 4842/97 – "Serwis Podatkowy" 2001 r., nr 7, s. 57). W niespornym zatem stanie faktycznym kontrolowanej sprawy, prawidłowo wydane zostało postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej w wezwaniu do usunięcia braków wskazano prawidłowo przepis art. 64 § 2 K.p.a. (a nie art. 64 § 1 K.p.a.). Nie podziela Sąd zarzutu skargi wskazującego na rażące naruszenie art. 64 § 2 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że pełnomocnictwo udzielone W. D. – Dyrektorowi Personalnemu, dołączone z uchybieniem 7 – dniowego terminu, wyznaczonego do uzupełnienia braku formalnego odwołania, uzasadniało wydanie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Treść wspomnianego przepisu odnosi się do sytuacji, w której strona w ogóle nie uzupełni braku formalnego uniemożliwiającego nadanie podaniu właściwego biegu, nie zaś w sytuacji, gdy brak zostaje uzupełniony z naruszeniem wskazanego terminu, skoro przepis ten takiego rygoru nie przewiduje. Na uwzględnienie nie zasługują pozostałe zarzuty skargi, w tym też zarzut rażącego naruszenia art. 58 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Pismo strony skarżącej z dnia [...] czerwca 2018 r., będące odpowiedzią na wezwanie organu skierowane do niej w trybie art. 64 § 2 K.p.a., nie daje żadnych podstaw do "potraktowania jako wniosek z art. 58 K.p.a.". Z tych przyczyn na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.