II SA/Rz 103/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie dodatku do zasiłku rodzinnego -postanawia- umorzyć postępowanie sądowe II SA/Rz 103/05 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2004 roku [...], które po rozpoznaniu odwołania J. S. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] listopada 2004 znak: [...] w przedmiocie dodatku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 12 ust. 1, ust. 3 i art. 70a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych /Dz. U. Nr 213, poz. 2162/ oraz art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że J. S. wnioskiem z dnia 14 października 2004 roku skierowanym do Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej zwrócił się o wyrównanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka od 1 maja 2004 roku. Organ I instancji odmówił wypłaty dodatku, powołując w podstawie prawnej decyzji przepisy art. 3 pkt 13, art. 70a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych /Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm./ oraz rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 27 września 2004 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne. Organ wskazał, że wnioskodawca otrzymuje dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Z zaświadczenia ZUS wynika, że do końca kwietnia 2004 roku córka pobierała alimenty na siebie. Zgodnie z art. 70a ust. 1 osobom otrzymującym do dnia 30 kwietnia 2004 świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługuje dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka w wysokości 70% świadczenia z funduszu alimentacyjnego otrzymywanego w kwietniu 2004. Ponieważ z dokumentów wynika, że alimenty otrzymywała pełnoletnia córka, a nie wnioskodawca. Zatem w dniu 30.04.2004 wnioskodawca nie był osobą pobierającą alimenty na rzecz córki. Wnioskodawca nie spełnił zatem kryterium z art. 70a ust. 1. M., zgodnie z art. 3 pkt 13 nie spełnia także warunku uzyskania na siebie dodatku, ponieważ przepis ten stanowi: "ilekroć w ustawie jest mowa o osobie uczącej się – oznacza to osobę pełnoletnią, uczącą się nie pozostającą na utrzymaniu rodziców w związku z ich śmiercią lub zasądzeniem od obojga rodziców na jej rzecz alimentów". Z powyższego wynika, że ani wnioskodawca, ani jego córka nie spełnili warunków do uzyskania wyrównania od maja 2004 r. W odwołaniu od decyzji J. S. wskazał, że jest ona krzywdząca, powtarzając argumentację z wniosku o przyznanie dodatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji opisanej na wstępie podzieliło stanowisko organu I instancji. W skardze do WSA J. S. zarzucił, że decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję MGOPS jest dla niego krzywdząca. Wskazał na treść przepisu art. 70a ust. 1 ustawy, który mówi iż: "osobie otrzymującej dodatek, o którym mowa w art. 12, która do kwietnia 2004 pobierała świadczenie z funduszu alimentacyjnego, ustala się w okresie od 1 maja 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. prawo do dodatku w wysokości 70% przysługującego w kwietniu 2004 świadczenia z funduszu alimentacyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, wskazując na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 3 listopada 2005 r. skarżący J. S. cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ zwanej dalej P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dokonując oceny cofnięcia skargi przez skarżącego Sąd nie dopatrzył się okoliczności wymienionych przez przepis art. 60 P.p.s.a., dlatego, stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 1 sąd uznał cofnięcie skargi za skuteczne i orzekł, jak w sentencji postanowienia.