II SA/Rz 103/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 4 października 2007 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi uchyla zaskarżoną decyzję. Prezydent Miasta P., decyzją [...] z [...] września 2006 roku, działając na podstawie art.104k.p.a. i art. 140 ust.1pkt.4lit.b ustawy z 20 czerwca 1997 r. "Prawo o ruchu drogowym" (Dz. U. Nr 108 poz. 908z 2005 r. ze zm.) cofnął J. D. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi , kat. AB stwierdzone prawem jazdy nr [...] z [...] maja 1997 wydanym przez Urząd Rejonowy w P., do czasu wykonania badań lekarskich i przedłożenia orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Z akt sprawy i uzasadnienia decyzji wynika, że J. D. została skierowana na badania z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości . Na badania miała stawić się w terminie 30 dni od otrzymania skierowania do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, czego nie uczyniła. Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżyła odwołaniem J. D. zarzucając, że nie została skazana prawomocnym wyrokiem za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości ,wobec tego - do czasu skazania obowiązuje zasada domniemania niewinności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] listopada 2006 roku nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Podstawę prawną decyzji stanowi przepis art. 138 § 1pkt.1 k.p.a. w zw. z art.140 ust.1 pkt.4 lit.b ustawy Prawo odruchu drogowym ( Dz. U. Nr 108 poz. 908 ze zm). W uzasadnieniu Kolegium wskazało ,że w oparciu o art. 140 ust.1 pkt.4 b ustawy , decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem wydaje starosta w razie nie poddania się badaniu lekarskiemu w trybie art. 122 ust.1 pkt.3 – 5. W sprawie zaistniała taka właśnie sytuacja. Nie godząc się z tą decyzją J. D. zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając, że nie otrzymała skierowania na badania lekarskie ani powiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem takiej kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organ przytoczył treść przepisu art. 140 ust.1pkt.4b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku ( Dz. U. z 2005 r. nr 108 poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym , decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust.1 pkt. 3 – 5 . Przepis art. 122 ust. 1 pkt. 3b stanowi, że badaniu lekarskiemu prowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdu podlega kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego , jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Akta sprawy zawierają postanowienie [...] Prokuratora Rejonowego w Z. z dnia [...] kwietnia 2006 r. o zatrzymaniu J. D. prawa jazdy nr [...] seria [...] w związku z podejrzeniem, że kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości. W postanowieniu wskazany jest adres J. D. w P. – ul. [...]. Jak wynika z pokwitowania odbioru przedłożonego przez skarżącą z pismem procesowym z dnia 22 września 2007r., postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy doręczone zostało jej doręczone w dniu 25 kwietnia 2006 roku na adres : ul. [...] w Z. Skierowanie na badania psychologiczne nr [...] i lekarskie z dnia [...] maja 2006 roku wydane przez Komendanta Miejskiego Policji w Z., z datą wpływu do Urzędu Miejskiego w P. – 05 czerwiec 2006 r. wskazuje adres J. D. w P. , ul. [...]. Akta nie zawierają dowodu doręczenia skarżącej powyższego skierowania na badania na żaden z wymienionych wyżej adresów. Organy również nie wykazały, by zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] lipca 2006 roku [...] zostało doręczone J. D. Zgodnie z wyrażoną w przepisie art.10 k.p.a. zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu , organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W ocenie Sądu ,organy rozpatrujące sprawę nie zastosowały się do powyższej zasady. Brak dowodu doręczenia skarżącej zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie pozwala Sądowi ocenić na który z adresów zostało ono wysłane. W zawiadomieniu wymieniono adres p., natomiast decyzja organu I instancji doręczona została na adres skarżącej w Z. Organ ten nie wyjaśnił, dlaczego dysponując dwoma adresami skarżącej nie zobowiązał jej do wskazania właściwego adresu do korespondencji. Taki adres wskazała ona dopiero w odwołaniu z dnia 22 pażdziernika 2006 r. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu . W przedmiotowej sprawie zostało ono wszczęte z urzędu. Art. 61 § 4 stanowi , że o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami. Wobec faktu, że k.p.a. nie rozstrzyga sposobu ustalenia daty wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu ,za datę taką można uznać dzień pierwszej czynności dokonanej w sprawie , której postępowanie dotyczy , przez organ uprawniony, działający w granicach przysługujących mu kompetencji , pod warunkiem , że o tej czynności powiadomiono w sprawie./ vide: komentarz k.p.a. B.Adamiak, J.Borkowski 6 wydanie, k.345 /. Skarżąca zaprzecza, by została powiadomiona o skierowaniu jej na badania lekarskie, zarzuciła też, że nie otrzymała zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Organ nie odniósł się do tych zarzutów, nie dołączył też do akt sprawy dowodów doręczenia skarżącej tych dokumentów. Okoliczności te winny zostać wyjaśnione w ponownym postępowaniu. Wskazując na powyższe, Sąd uznał skargę za uzasadnioną i uchylił zaskarżoną decyzję w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a z powodu naruszenia przepisów postępowania , który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.