II SA/Rz 103/11

13 kwietnia 2011 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B., o przyznanie prawa pomocy poprzez przyznanie adwokata lub radcy prawnego, w sprawie ze skargi A. B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, - postanawia – ustanowić adwokata. Sygn. II SA/Rz 103/11 Uzasadnienie Skarżący A. B. po zakończeniu postępowania sądowego w sprawie sądowej kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) o odmowie przyznania świadczeń pielęgnacyjnych, zwrócił się do Sądu o ustanowienie fachowego pełnomocnika. Sprawa którą zainicjował o sygn. II SA/Rz 103/11 została zakończona przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie na mocy wyroku o oddaleniu skargi z 24 marca 2011 r., o sygn. II SA/Rz 103/11. Żądanie strony zostało uzasadnione bardzo złą sytuacją majątkową i dochodową. A. B. żyje w gospodarstwie domowym składającym się z dziewięciorga osób. Dwie z tych osób są osobami niepełnosprawnymi wymagającymi stałej opieki. Utrzymanie rodziny zapewniają dochody w łącznej wysokości 4050 zł. Gospodarstwo prowadzone jest w domu o pow. 140 m². Na pozostały majątek rodziny składa się nieruchomość rolna o pow. 5h. Stwierdzono, co następuje: Strona skarżąca decyzję SKO wykazała w wymaganym przez prawo stopniu zaistnienie warunków uzyskania prawa pomocy w najszerszym zakresie tej instytucji. Zdaniem rozpoznającego wniosek, zarówno wnioskodawca jak i Jego rodzina, nie posiada zasobów majątkowych, z których można byłoby pokryć choćby część kosztów postępowania sądowo – administracyjnego. Do powyższego wniosku przekonuje brak wystarczających dochodów zarówno A. B. jak i pozostałych członków Jego gospodarstwa domowego. Łączne dochody osób zamieszkujących z wnioskodawcą nie mogą wystarczyć do pełnego zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych dziewięcioosobowego gospodarstwa. Kwota 4’050 zł podzielona przez liczbę osób tworzących wspólne gospodarstwo daje liczbę 450 zł. Oznacza to, że wskazana wysokość ma wystarczyć na pokrycie pełnych kosztów utrzymania jednej osoby w okresie miesiąca. Biorąc pod uwagę bieżący poziom cen za dobra i usługi podstawowe dla egzystencji osoby fizycznej, nie można mieć żadnych wątpliwości, że tak skromne zasoby nie pozwoliłyby A. B. utrzymać poziom bieżącego utrzymania oraz opłacić fachowego pełnomocnika w celu sporządzenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wydatki rodziny są z całą pewnością znaczne ze względu na niepełnosprawność dwóch braci żony skarżącego. Ich stan zdrowia musi dodatkowo obciążać budżet wieloosobowego gospodarstwa wydatkami wynikającymi z kosztów leczenia. Złej sytuacji rodziny nie jest w stanie poprawić posiadanie nieruchomości rolnej jak i ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawach dotyczących pomocy społecznej. A. B. i Jego najbliżsi żyją bowiem na granicy minimum socjalnego. Te okoliczności wypełniają hipotezę art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W myśl powołanego unormowania, przyznanie prawa w zakresie częściowym jest możliwe jeżeli strona wykaże, że poniesienie kosztów sądowych spowoduje uszczerbek na poziomie utrzymania wnioskodawcy oraz członków rodziny. Z tych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.