II SA/Rz 103/15

St. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. L. o ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu należności wypłaconych tytułem świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata. W treści wniesionej do WSA w Rzeszowie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] S. L. zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W części dot. ustanowienia wnioskowanego zastępcy prawnego podtrzymał go w złożonym następnie w wyniku wezwania formularzu PPF, obowiązującym w postępowaniu sądowoadministracyjnym osoby fizyczne ubiegające się o przyznanie prawa pomocy /z uwagi na przedmiot sprawy, skarżącemu przysługuje ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych/. W uzasadnieniu wniosku powołał się na trudną sytuację materialną. Wg złożonego oświadczenia, zamieszkuje sam, a źródło jego utrzymania stanowi renta w wysokości 422 zł, z której na opłaty za mieszkanie (pokój o pow. 16 m²), energię elektryczną i gaz wydaje odpowiednio 80, 70 i 50 zł, zaś na leczenie 70 zł. Jako przedmiot wartościowy wskazał posiadany rower. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje: Dochodzone przez skarżącego ustanowienie zastępcy prawnego w osobie adwokata dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, co warunkowane jest wykazaniem braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2008 r. I FZ 433/08, w art. 246 P.p.s.a. przesłanka celowości ustanowienia pełnomocnika nie występuje i brak jest podstaw, by ją domniemywać. Dokonana na podstawie powyższych informacji ocena sytuacji materialnej i możliwości płatniczych S. L. wskazuje, że warunek ten został przez niego spełniony. Abstrahując od wykazanych we wniosku wydatków, sama wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów nie pozostawia żadnych wątpliwości, że nie pozwalają mu one na zaspokojenie wszystkich koniecznych potrzeb życiowych. Tym bardziej niemożliwe jest więc ustanowienie przez niego we własnym zakresie pełnomocnika do prowadzenia objętej skargą sprawy, zwłaszcza że jak wynika z zaskarżonej decyzji, został obciążony obowiązkiem zwrotu należności z tytułu wypłaconych swojemu synowi M. z funduszu alimentacyjnego świadczeń w wysokości 4200 zł wraz odsetkami, które na dzień wydania decyzji przez organ I instancji wynosiły 505 zł. Wnioskodawca nie dysponuje także żadnymi wartościowymi składnikami majątkowymi, które mogłyby być pomocne w pozyskaniu środków na ustanowienie fachowego pełnomocnika z wyboru. Uzasadnia to pozytywne ustosunkowanie się do złożonego wniosku, czego jedynym wyznacznikiem są możliwości finansowe osoby wnioskującej. Pozostaje to w ścisłym związku z celem prawa pomocy, jakim jest zapewnienie takiej osobie szeroko rozumianego prawa do sądu i możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.