II SA/Rz 1033/11

z dnia 24 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2012 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A.Ł., J.Ł. i M.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 26 sierpnia 2011 r., [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania skarżonej decyzji. A.Ł., J.Ł. i M.G. wystąpili ze skargą na decyzję Wojewody [...] z 26.08.2011 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z 13.04.2011 r., nr [...], zezwalającą na realizację inwestycji drogowej związanej z przebudową dróg powiatowych na odcinkach w niej określonych oraz budowy nowego odcinka drogi powiatowej połączonej z przebudową towarzyszącej infrastruktury technicznej, na działkach w niej wskazanych. W dniu 24.10.2011 r. skarżący wystąpili z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji objętej skargą. W jego uzasadnieniu podali, że Starosta [...] rozpoczął już realizację budowy drogi, a decyzję wydano w postępowaniu obarczonym wadami uzasadniającymi jego wznowienie, w tym na podstawie fałszywych danych. Ponadto z pisma tego wynika, że toczy się również postępowanie karne dotyczące poświadczenia nieprawdy, w którym J.Ł. występuje w charakterze pokrzywdzonego. Postanowieniem z 12.01.2012 r. Sąd uzależnił wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji od złożenia przez skarżących solidarnie kaucji w kwocie 50.000zł na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Kaucję należało uiścić w terminie 7 dni, na podany skarżącym rachunek sum depozytowych tut. Sądu. Odpis postanowienia doręczono skarżącym, w tym M.G. w dniu 23.01.2012 r. (k.223), natomiast J.Ł. jako stronie i pełnomocnikowi A.Ł. w dniu 6.02.2012 r., przy czym pierwszej awizacji dokonano 20.01.2012 r. (k.222). Pomimo upływu zakreślonego terminu kaucja nie została uiszczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dodatkowo zgodnie z art. 35a ust. 1 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 ze zm.) w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania tej decyzji na wniosek skarżącego sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy art. 11i) ust. 1 ustawy z 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. Nr 193 z 2008 r., poz. 1194 ze zm.). Rozpoznanie zgłoszonego wniosku następuje bez badania zasadności skargi. Ogranicza się do oceny, czy w świetle materiału aktowego oraz uzasadnienia wniosku istnieje niebezpieczeństwo (prawdopodobieństwo) nastąpienia skutków określonych w przepisie art. 61 §3 p.p.s.a. Sąd administracyjny zasadniczo nie prowadzi bowiem postępowania dowodowego, lecz orzeka na podstawie akt i w granicach danej sprawy. Na tej podstawie dokonuje oceny, czy w świetle uzasadnienia wniosku i charakteru aktu lub czynności spełnione zostały przesłanki do udzielenia ochrony tymczasowej na czas trwania postępowania w danej instancji. Z tego powodu na wnioskodawcach ciąży obowiązek dbałości o własne interesy przez uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za zasadnością zgłoszonego żądania. Powinni zatem wykazać możliwość wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, wymagających dużych nakładów sił i środków dla przywrócenia poprzedniego stanu rzeczywistości lub stanu niebezpieczeństwa nastąpienia szkody oraz jej rozmiarów, które muszą być znaczne, a więc większe niż zwykłe konsekwencje wykonania aktu. Jedynie w przypadkach oczywistych, kiedy wystąpienie przesłanek z art. 61 §3 p.p.s.a. można stwierdzić także bez ich uprawdopodobnienia przez wnioskodawców, Sąd może taki nieuzasadniony należycie wniosek uwzględnić. Przedmiotem skargi jest ostateczna decyzja administracyjna spełniająca wymogi art. 61 §3 P.p.s.a. Jednak do uwzględnienia wniosku niezbędne było ustalenie wysokiego stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia jednego ze zdarzeń w nim opisanych. Uzasadnienie wniosku jest zbyt ogólne, z żadnym miejscu nie odnosi się do przesłanek "znacznej szkody" oraz "trudnych do odwrócenia skutków". Skarżący nie wskazują, w relacji do czego należy te zagrożenia odnosić: ich sytuacji faktycznej czy prawnej i jakiej treści. Z kolei uzasadnienie decyzji objętej skargą nie pozwala na przyjęcie z urzędu, że takie zagrożenia mogą rzeczywiście w powyższych sferach wystąpić. Także uzasadnienie skargi nie daje podstawy do ustalenia, w jakim zakresie wykonanie decyzji stwarza dla wnioskodawców omawiane niebezpieczeństwo, poza zwykłą konsekwencją wykonania tej decyzji. Należy mieć również na uwadze, że inwestycja przeznaczona jest do realizacji na działkach, które z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna, przeszły na własność Powiatu [...] (art. 12 ust. 4 ustawy z 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach (...). W tym zakresie wstrzymanie decyzji nie byłoby możliwe, ponieważ decyzja została już wykonana. Sąd zwraca ponadto uwagę, że wnioskodawcy nie uiścili wymaganej kaucji, od której uzależniono rozpoznanie wniosku, co stanowi kolejną okoliczność przemawiającą za odmową uwzględnienia wniosku. Przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na czas trwania postępowania Sąd ma obowiązek uwzględnienia nie tylko interesu wnioskodawców, ale również wszystkich pozostałych stron, w tym samego inwestora. Mając na względzie powyższe, na podatnie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 35a ust. 1 Prawa budowlanego i art. 11i ust. 1 ustawy z 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach (...) orzeczono jak w sentencji postanowienia.