II SA/Rz 1037/21

Dnia 1 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 1 września 2021 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - postanawia - odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Odpis powyższej decyzji został doręczony skarżącej M. G. w dniu 24 kwietnia 2021 r. W dniu 31 maja 2021 r. skarżąca nadała w placówce operatora pocztowego skargę na powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako wniesiona z uchybieniem terminu podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego została doręczona skarżącej w dniu 24 kwietnia 2021 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z końcem dnia 24 maja 2021 r. Natomiast skarżąca nadała skargę w dniu 31 maja 2021 r. Sąd stwierdza więc, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia. Okoliczność ta w świetle przytoczonych wyżej regulacji, obliguje Sąd do odrzucenia skargi. Naruszenie terminu do wniesienia skargi prowadzi bowiem do jej odrzucenia niezależnie od przyczyn, które spowodowały wspomniane naruszenie. Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.