II SA/Rz 1039/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku H. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od zażalenia w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - postanawia - pozostawić wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. H. Z. wezwana do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 czerwca 2014 r. (odrzucające jej wcześniejsze zażalenie na postanowienie tut. Sądu odrzucające skargę kasacyjną wymienionej od wyroku tut. Sądu oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności) wniosła o zwolnienie z tej opłaty. W związku z brzmieniem art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", który przewiduje, że wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, przesłano skarżącej taki formularz (PPF). Wskazano jednocześnie, że należy go wypełnić i złożyć w Sądzie w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Zaznaczono również, że skutkiem procesowym niedokonania powyższej czynności w podanym terminie będzie pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Wymienione wezwanie wraz z drukiem PPF doręczono skarżącej w dniu 19 września 2014 r. Do dnia 26 września 2014 r. strona nie nadesłała wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego, referendarz sądowy, zarządzeniem z dnia 15 października 2014 r., pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. Od zarządzenia tego H. Z. wniosła w ustawowym siedmiodniowym terminie sprzeciw, co powoduje – zgodnie z treścią art. 260 P.p.s.a. - że rozstrzygnięcie to traci moc, zaś sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Rozpoznając wniosek skarżącej Sąd zważył, co następuje: Jak już wyżej zaznaczono, w myśl art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z mocy z kolei art. 257 P.p.s.a., wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu pozostawia się bez rozpoznania. Z uwagi na fakt, że wniosek H. Z. o zwolnienie od wpisu od zażalenia na postanowienie tut. Sądu nie został złożony na takim formularzu, przesłano go stronie celem wypełnienia i odesłania do tut. Sądu w terminie siedmiu dni. Pomimo upływu tego terminu (co miało miejsce w dniu 26 września 2014 r.) H. Z. nie nadesłała do tut. Sądu wypełnionego formularza PPF. Czynności tej nie dokonała także przy wnoszeniu sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 15 października 2014 r. W sprzeciwie tym strona podniosła, że pomimo tego, że nie złożyła wniosku na stosownym formularzu Sąd winien go rozpoznać, bowiem w aktach sprawy znajduje się wiele informacji na temat jej stanu majątkowego i dochodów. Wbrew twierdzeniom skarżącej, niedopuszczalne jest jednak merytoryczne rozpatrzenie wniosku strony o prawo pomocy, jeśli nie została zachowana przewidziana ustawą (P.p.s.a.) szczególna forma jego złożenia (formularz PPF), co jasno wynika z brzmienia art. 252 § 2 i art. 257 P.p.s.a. Wobec powyższego, w oparciu o art. 257 w zw. z art. 252 § 2 P.p.s.a., orzeczono o pozostawieniu wniosku H. Z. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.