II SA/Rz 1041/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi D. C. na uchwałę Rady Miejskiej w Zaklikowie z dnia 31 marca 2016 r. nr XX/124/2016 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - postanawia – odrzucić skargę. II SA/Rz 1041/16 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi D. C. jest uchwała Rady Miejskiej w Zaklikowie z dnia 31 marca 2016 r. nr XX/124/2016 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część terenów w obrębach Stare Baraki, Józefów oraz Zdziechowice Pierwsze - Etap I. Skarżący wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości, ponieważ uchwała i procedura jej uchwalania narusza w jego ocenie: art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nierozpatrzenie uwag do projektu planu w drodze głosowania Rady nad uchwałą w sprawie każdej uwagi odrębnie, jak też brak merytorycznej oceny uwag będący wynikiem poprzedniego zaniechania, art. 19 i 17 Upzp poprzez istotne naruszenie trybu sporządzania planu: podjęcie uchwały w brzmieniu nieodpowiadającym treści projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu i przy jednoczesnym nie uwzględnieniu przez Burmistrza uwag zgłoszonych do projektu planu, a co za tym idzie braku wprowadzenia zmian do projektu planu wynikających z tych uwag, jak też przy braku dokonania zmian w projekcie planu przez Radę, wprowadzenie zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu bez ponowienia uzgodnień, o których mowa w art. 17 Upzp, w zakresie niezbędnym do dokonania zmian w projekcie planu, rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku poprzez uchwalenie planu dopuszczającego lokalizację elektrowni wiatrowych w odległości 500 m od zabudowań mieszkalnych pomimo, że zakres szkodliwego oddziaływania hałasu związanego z ich funkcjonowaniem wchodzi w strefę zabudowy mieszkaniowej i przewyższa dopuszczalne tym rozporządzeniem normy. Skarżący podkreślił, że w toku opracowywania planu zgłaszane były liczne uwagi do projektu planu, głównie dotyczące miejsca lokalizacji turbin wiatrowych. Niemniej, Rada nie rozpatrywała tych uwag, a odniosła się do nich zbiorczo, a nie indywidualnie. Jeżeli chodzi zaś o różnice pomiędzy projektem planu a planem uchwalonym to dotyczy ona powierzchni objętej planem. Projekt dotyczył bowiem ok. 520 ha, podczas gdy plan 519,5 ha. Inne przyjęto również oznaczenia terenów rolniczych i terenów lasów, a to w przypadku treści § 5 pkt 3 i 4, § 16 i § 17. Wprowadzone do planu zmiany nie zostały poprzedzone ponowieniem procedury w niezbędnym zakresie. Uchwała ta w zakresie lokalizacji wiatraków narusza także obowiązującą obecnie już ustawę z 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Planowane obiekty mają mieć wysokość wynoszącą nawet 210 m, podczas gdy zezwolono na ich lokalizację w odległości minimum 500 m od zabudowań mieszkalnych, jako że taką wyznaczono strefę ochronną. Do opracowywania projektu planu przyjęto błędną metodologię wyliczania hałasu generowanego przez takie obiekty, odnoszącą się do obiektów usytuowanych w pobliżu ziemi, podczas gdy tutaj mamy do czynienia z obiektami zawieszonymi w znacznej odległości od gruntu. W kwestii interesu prawnego uprawniającego skarżącego do wniesienia skargi podano, że jego źródłem są przepisy art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego dotyczące własności. Jest właścicielem działki nr ewid. [...] w [...], a planowane do budowy wiatraki będą oddziaływać na jego nieruchomość w drodze tzw. immisji pośrednich, ograniczając to prawo poprzez oddziaływanie akustyczne elektrowni wiatrowych i wizualne. Poza bowiem dźwiękiem obiekty będą wyposażane w oznakowanie przeszkodowe - światło barwy czerwonej, które będzie widoczne w nocy, a dodatkowo ruch łopat wirnika będzie powodować efekt pulsacyjny (stroboskopowy). Pogorszy to niewątpliwie warunki (jakość) korzystania z nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym wykorzystaniem prawa własności. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Zaklikowie działająca przez Burmistrza Gminy Zaklików wniosła o odrzucenie skargi, z powodu braku interesu prawnego skarżącego, który uchwała mogłaby naruszyć, ewentualnie jej oddalenie jako niezasadnej i orzeczenie o kosztach postępowania. Organ wyjaśnił, że uchwalając plan dochowano procedury planistycznej określonej w Upzp. Rada, rozpatrując uwagi, postanowiła o ich nieuwzględnieniu. Brak natomiast regulacji normatywnej, która wymagałaby indywidualnego rozpatrywania każdej zgłoszonej uwagi; przepisy nie określają również formy, w jakiej powinno to nastąpić. Przyjęto zatem wariant załącznika do uchwały w sprawie planu miejscowego. Niemniej, wniosek skarżącego o odsunięcie lokalizacji inwestycji wiatrakowych na odległość 3 km został rozpatrzony indywidualnie i negatywnie. Nieruchomość skarżącego położona jest zaś poza granicami terenu objętego planem, co ma wyłączać prawo D. C. do kwestionowania uchwały w drodze skargi. Odnosząc się natomiast do kwestii trybu procedowania planu podano, że skarżący błędnie przedstawił w skardze okoliczności faktyczne dotyczące przebiegu tego procesu. Otóż po uchwaleniu planu po raz pierwszy, kiedy w toku postępowania nadzorczego Wojewoda stwierdził nieważność uchwały planistycznej, dokonano podziału uchwalenia planu na dwa etapy, jako że dla części terenu konieczne było dokonanie zmiany Studium uwarunkowań, ponieważ nie obejmowało ono działek nr 319, 320 i 321, dla których w planie przewidziano przeznaczenie 12ZL i 5R. Stąd wynikły zarzucane przez skarżącego rozbieżności, które jednak mają charakter tylko pozorny. Przyjęte w planie symbole literowo- cyfrowe projektu planu ETAP I wyłożonego do publicznego wglądu są zgodne z załącznikiem graficznym dotyczącym oznaczeń 1R-4R, 1ZL-3ZL, 5ZL-11ZL. Skarżący pominął zatem tę część planu i dokumentacji planistycznej, która została wyłączona do odrębnego procedowania jako ETAP II. W kwestii norm hałasu podniesiono, że decyzja o lokalizacji elektrowni wiatrowych poprzedzona była kilkuletnią analizą stanu faktycznego, tj. oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska. Nie stwierdzono na podstawie uzyskanych wyników analiz, aby mogło dojść do przekroczenia dopuszczonych prawem norm emisji akustycznych. Podkreślono przy tym, że plan miejscowy nakłada na inwestorów szereg dodatkowych obostrzeń przy realizacji tego typu inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Zakres kontroli sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Jednakże, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przedmiotem oceny Sądu jest skarga na uchwałę Rady Miejskiej w Zaklikowie nr XX/124/2016 z dnia 31 marca 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część terenów w obrębach Stare Baraki, Józefów oraz Zdziechowice Pierwsze - ETAP I, podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.) dalej zwana w skrócie "u.s.g." oraz art. 20 ust. 1 i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.) zwana dalej w skrócie "p.z.p.". Skarga wniesiona do sądu stanowi realizację ujętego w art. 101 u.s.g. uprawnienia służącego ochronie prawnej jednostek przed bezprawnymi działaniami organów gminy, stanowiącymi ingerencję w sferę ich praw i wolności. Z powyższego przepisu wynika, że każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi). Bezspornym jest to, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Skarga została wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, co czyni ją dopuszczalną z punktu widzenia wymagań formalnych. Wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nakłada jednak na sąd administracyjny obowiązek zbadania legitymacji skarżącego do zaskarżenia uchwały w oparciu o ww. przesłanki, skoro skargę może wieść ten, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że odmiennie niż w postępowaniu prowadzonym na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. sygn. OSK 476/04, ONSA i WSA z 2005 r. Nr 1, poz. 2). Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Jak podkreślono w orzecznictwie, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie kreuje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r. sygn. II SA 2503/01, Lex nr 81964). Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego i kształtuje sposób korzystania z nieruchomości. Oznacza to, że reguluje ona sposób wykonywania prawa własności, gdyż korzystanie z rzeczy- jest jednym z atrybutów prawa własności. Oznacza to też, że interes prawny, który może zostać naruszony taką uchwałą ma swoje źródło w normach prawa materialnego regulujących prawa rzeczowe, w tym z pewnością prawo własności nieruchomości. Skarżący powinien wykazać się, przy wnoszeniu skargi do sądu, tytułem prawnym do terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego zaskarżoną uchwałą. Jak wynika z niespornych okoliczności, skarżący jest właścicielem działki nr [...] położonej w [...], która graniczy z terenem objętym planem i jak twierdzi w skardze, przewidziane w planie zagospodarowania przestrzennego inwestycja dotycząca elektrowni wiatrowej będzie oddziaływać na przysługujące skarżącemu prawo własności w drodze tzw. immisji pośrednich, co powoduje, że skarżący będzie obowiązany do znoszenia określonych uciążliwości, a to ograniczy możliwości korzystania z nieruchomości. Skarżący wyjaśnił, że to oddziaływanie będzie polegało na oddziaływaniu akustycznym, a w nocy na oddziaływaniu świetlnym z tzw. nocnego oznakowania przeszkodowego. Na działce tej zlokalizowany jest dom skarżącego, w którym zamieszkuje i z możliwości usytuowania zbyt blisko względem jego domu mieszkalnego wiatraków farmy wiatrowej wywodzi naruszenie interesu prawnego, gdyż w planie winny być wprowadzone odległości wynikające z art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961). Działką skarżącego znajduje się około 1000 m od możliwej lokalizacji elektrowni wiatrowej (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 31.05.2016 r.). W skardze skarżący upatruje naruszenia interesu prawnego w postanowieniach § 14 zaskarżonej uchwały eksponując poza ww. opisanymi immisjami (§ 14 pkt 5 i 6) również wysokość wież mającej wynosić do 150m, a wraz z wirnikiem do 210 m (§ 14 pkt 3). Z załącznika do uchwały w postaci rysunku planu wynika, że strefa ochronna od elektrowni wiatrowej została ustalona na 500 m, co w praktyce oznacza, że wiatrak można usytuować w odległości tyko 500 m od budynku mieszkalnego. Natomiast zgodnie z wyżej cytowaną ustawą o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, wiatraki będą mogły być sytuowane w odległości co najmniej dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli tj. w stanie faktycznym sprawy w odległości ok. 2,1 km od zabudowań mieszkalnych. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny, że co do zasady należy się zgodzić z tym, że art. 144 k.c. może być w sprawie ze skargi na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego powoływany w celu uzasadnienia twierdzenia, że plan miejscowy narusza interes prawny właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości położonych poza obszarem objętym tym planem. Zgodnie z powołanym przepisem właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Jeżeli właściciel nieruchomości (nieruchomości wyjściowej) przy wykonywaniu swego prawa podejmuje działania, które ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, zakłócają korzystanie z nieruchomości sąsiednich, właścicielowi nieruchomości sąsiedniej przysługuje roszczenie mające na celu ochronę jego prawa własności. Kryteria przeciętnej miary, o której mowa w tym przepisie, mogą być ustalane przy uwzględnieniu norm o charakterze administracyjnoprawnym, w tym wynikających z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (tak np. w wyroku Sądu Najwyższego z 8 stycznia 2009 r. sygn. I CNP 82/08). Zatem, istnieje bezpośredni związek pomiędzy ustaleniami planu dla nieruchomości wyjściowej, a sytuacją prawną właścicieli nieruchomości sąsiednich. Związek ten polega na tym, że ustalenia planu poprzez to, że stanowią podstawę dla określenia przeciętnej miary w rozumieniu art. 144 k.c. dla nieruchomości wyjściowej, oddziałują na zakres praw właścicieli nieruchomości sąsiednich. Jest to zależność polegająca na tym, że im więcej może właściciel nieruchomości wyjściowej, tym więcej musi znosić właściciel nieruchomości sąsiedniej (wyrok NSA z 3.12.2014 r. sygn. II OSK 1206/13). Przyjmując legitymację skargową skarżącego wynikającą z art. 144 k.c. w powiązaniu z art. 4 ww. ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, Sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie wykazał naruszenia swojego interesu prawnego w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały. Należy podkreślić, że istnienie związku między zaskarżoną uchwałą a sytuacją prawną skarżącego musi powodować bezpośrednie i realne następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia go konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała ze względu na wejście w życie z dniem 16 lipca 2016 r. ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Ustawa ta w art. art. 4 ust. 1 stanowi, że odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane: 1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz 2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Zwrócić również uwagę należy na treść na art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, z którego wynika, że jeżeli w planie miejscowym obowiązującym w dniu wejścia w życie tej ustawy przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Powyższy przepis stanowi gwarancję interesu prawnego skarżącego w ewentualnym postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej. Wskazać trzeba, że przepisy te nie obowiązywały jeszcze w czasie uchwalania zaskarżonej uchwały, to obowiązują w chwili obecnej i wywołują skutki w procesie budowlanym. Nie zmienia, na dzień orzekania, tego faktu okoliczność, że grupa posłów na Sejm RP wniosła skargi do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie konstytucyjności między innymi art. 15 ust. 3; sprawy te zostały zarejestrowane pod sygn. K. 15/16 oraz K.54/16. Do czasu wydania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny przepis art. 15 ust. 3 ww. ustawy korzysta zaś z domniemania zgodności z Konstytucją RP. Nie znalazł też potwierdzenia w okolicznościach sprawy sformułowany w skardze, notabene również niepowiązany z wykazaniem jakichkolwiek negatywnych dla skarżących skutków, zarzut dotyczących głosowania nad uwagami zgłoszonymi do projektu planu. Dodać należy, że uwagi zgłoszone przez mieszkańców dotyczyły odsunięcia planowanych elektrowni wiatrowych od zabudowań mieszkalnych na odległość 3 km. Potwierdza to dokumentacja planistyczna i protokół z głosowania, a stanowisko to zostało wyartykułowane w załączniku nr 2 do uchwały Rady Miejskiej nr XX/124/2016 Rady Miejskiej w Zaklikowie. Stanowisko Wójta Gminy zawarte w bardzo szczegółowej odpowiedzi na skargę znajduje potwierdzenie w dokumentacji planistycznej. Za niezasadne należy też uznać zarzuty dotyczące naruszenia procedury planistycznej określone w art. 19 i 17 p.z.p. Sąd zwraca uwagę, że aktualnie prowadzona procedura planistyczna była powtórzona na skutek stwierdzenia nieważności przez Wojewodę Podkarpackiego rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 11 stycznia 2016 r. nr P-ll.4131.2.12016, uchwały Nr XV/86/2015 z dnia 20 listopada 2015 r. o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z tej przyczyny, że część obszaru objętego planem - terenów oznaczonych symbolami 12 ZL oraz 5R, nie była objęta obowiązującym studium (dz. nr 319, 320, 321 w obr. Zdziechowice Pierwsze. Ta właśnie sytuacja spowodowała rozdzielenie procedury planistycznej na dwa etapy, co przełożyło się na zmniejszenie powierzchni objętej zaskarżonym planem. W powtórzonej procedurze planistycznej ze względu na brak zmian przedmiotowych funkcji terenu została wykorzystana dokumentacja planistyczna (z poprawkami w zakresie wynikającym z rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody) i stosowne uzgodnienia. Sąd w niniejszej sprawie pominął merytoryczną oceną zarzuty dotyczące naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku wobec wprowadzenia rozwiązań odległościowych masztów z wiatrakami od najbliższych zabudowań w ww. ustawie o realizacji inwestycji w zakresie elektrowni wiatrowych. Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. Wobec odrzucenia skargi niezasadny stał sie też alternatywny wniosek pełnomocnika skarżącego, o stwierdzenie wydania zaskarżonej uchwały z naruszeniem przepisów prawa. Niezasadność tego wniosku wynika również i z tego, że przedmiotem zaskarżenia jest akt prawa miejscowego. Sąd nie mógł uwzględnić wniosku organu o przyznanie kosztów procesu, gdyż te z mocy art. 200 p.p.s.a należą się skarżącemu od organu i to na wypadek uwzględnienia skargi. Odrzucenie skargi na rozprawie nie uprawnia do zwrotu wpisu od skargi, a wynika to z aktualnego brzemienia art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.