II SA/Rz 1042/12

St. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. E. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 1042/12 oddalającego skargę L. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zalewania budynku ściekami z kanalizacji sanitarnej postanawia przyznać pełnomocnikowi skarżącej adw. E. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych 60/100), na które składa się należna tytułem wynagrodzenia opłata w wysokości 120 zł i naliczone od niej 23 % podatku od towarów i usług, tj. 27,60 zł. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę L. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...], przyznając nim także adw. E. S. - ustanowionej pełnomocnikiem skarżącej w ramach prawa pomocy - wynagrodzenie tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 295,20 zł. Wniesiona od powyższego wyroku przez adw. E. S. skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2015 r. II OSK 1480/13. W uzasadnieniu wyroku, odnosząc się do zawartego w tej skardze wniosku o zasądzenie kosztów pomocy prawnej, NSA wskazał, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa, przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym art. 258 – 261 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Wnioskiem z dnia 23 marca 2015 r., ponowionym 29 lipca 2015 r., adw. E. S. zwróciła się do WSA w Rzeszowie o przyznanie kosztów udzielonej skarżącej pomocy prawnej z urzędu w postaci sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Oświadczyła przy tym, że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Stosownie do treści art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z regulacją zawartą w § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.), koszty tej pomocy obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiła 240 zł. W drugiej instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej – o ile sprawę prowadził ten sam adwokat, jest to 50 % tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b w/w rozporządzenia). Uwzględniając nakład pracy pełnomocnika związany ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej, pozostający w związku z reprezentowaniem skarżącej w postępowaniu I-instancyjnym oraz charakter sprawy i stopień jej skomplikowania, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 120 zł, podwyższoną na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia o należny podatek od towarów i usług, tj. 27,60 zł. Pełnomocnik skarżącej nie wykazała żadnych poniesionych przez siebie, a związanych z postępowaniem II-instancyjnym wydatków. Stosownie do powyższego, na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.