II SA/Rz 1043/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi F. sp. j. z siedzibą w R. na postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia 26 maja 2025 r. nr I-III.7722.15.2.2024 w przedmiocie wznowienia postępowania - oddala skargę - Zaskarżonym postanowieniem z 26 maja 2025 r. nr I-III.7722.15.2.2024, Wojewoda Podkarpacki (dalej: Wojewoda lub Organ II instancji), po rozpatrzeniu zażalenia H. J. (dalej: wnioskodawca), uchylił w całości postanowienie Starosty [...] (dalej: Starosta lub Organ I instancji) z 25 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Organowi I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach: Decyzją nr [...] z 4 września 2023 r. Starosta zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą: przebudowa, rozbudowa, nadbudowa i zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku biurowo-produkcyjnego z przeznaczeniem na budynek mieszkalny wielorodzinny wraz z budową przyłącza kanalizacji sanitarnej; budowa 31 stanowisk postojowych dla samochodów osobowych; budowa placu zabaw; rozbiórka budynku stacji transformatorowej i zbiornika przeciwpożarowego na terenie obejmującym nieruchomości nr ewid. gr.: [...] położone w miejscowości [...] na rzecz F. Sp. J. z/s w [...] (dalej: Skarżący lub Inwestor). 8 lutego 2024 r. wnioskodawca wystąpił do Organu I instancji z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego w/w decyzją Starosty nr [...] z 4 września 2025 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. dalej: K.p.a.). Postępowanie w przedmiocie wniosku było prowadzone odrębnie w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Niniejsza sprawa dotyczy wniosku wniesionego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a. Opisanym na wstępie postanowieniem z 25 listopada 2024 r. Starosta - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a - odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją własną z 4 września 2023r. W uzasadnieniu podkreślił, że postanowieniem z 12 marca 2024r. wydanym w równoległym postępowaniu - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a - wznowił postępowanie administracyjne w sprawie, ale w toku tego postępowania nie doszukał się potencjalnej możliwości oddziaływania inwestycji zatwierdzonej decyzją nr [...] z 4 września 2023 r. na działkę wnioskodawcy tj. działkę o nr ew. [...] w [...]. Nie znajdując zatem podstawy prawnej do uznania wnioskodawcy za stronę przedmiotowego postępowania - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - odmówił uchylenia decyzji własnej nr [...] z 4 września 2023 r. Wobec tego, skoro przesądzone zostało, że wnioskodawca nie posiada statusu strony w zakończonym postępowaniu, organ I instancji uznał, że nie jest władny do składania wniosku o wznowienie tego postępowania na podstawie 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a. Po rozpoznaniu zażalenia wnioskodawcy, opisanym na wstępie postanowieniem z 26 maja 2025 r. Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. uchylił postanowienie Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Organ I instancji. Wojewoda uznał ocenę Organu I instancji, co do braku po stronie wnioskodawcy przymiotu strony przedmiotowego postępowania - za przedwczesną. Jednocześnie bowiem decyzją z 20 maja 2025 r. nr [...] Wojewoda uchylił decyzję Starosty z 22 listopada 2024 r. nr [...], o odmowie uchylenia decyzji własnej z 4 września 2023 r., stwierdzając że ewentualny udział wnioskodawcy- współwłaściciela działki nr [...], jako strony postępowania zakończonego decyzją Starosty z 4 września 2023 r. nie został w sposób rzetelny wyjaśniony na etapie postępowania przed organem I instancji. W ocenie Wojewody organ I instancji dokonał błędnej wykładni art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm. dalej: P.b.) oraz naruszył przepisy postępowania - art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. - co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, uniemożliwiając prawidłowe rozpoznanie wniosku o wznowienie. Wobec powyższego, nie zgadzając się z organem I instancji w kwestii przymiotu strony postępowania po stronie wnioskodawcy, Wojewoda postanowił uchylić także postanowienie organu I instancji wydane na podstawie art 145 §1 pkt 5 i 6 K.p.a., zobowiązując ten organ do ponownej analizy zgromadzonego materiału oraz wydania stosownego rozstrzygnięcia merytorycznego, po dokonaniu pełnych ustaleń. W skardze na to postanowienie, Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące uchyleniem postanowienia organu I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania podczas gdy, postanowienie organu I instancji nie było obarczone uchybieniami wskazanymi przez organ odwoławczy; - art. 147 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wnioskodawca winien zostać uznany za legitymowanego do wniesienia podania o wznowienie postępowania w oparciu o przesłanki określone w art. 145 §1 pkt 5 i 6 K.p.a. podczas gdy do chwili obecnej nie posiada on przymiotu strony postępowania o pozwolenie na budowę zakończonego decyzją Starosty z 4 września 2023 r. nr [...], co stwierdził Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia (str. 5), a tym samym Starosta nie był władny wydać innego rozstrzygnięcia niż postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. Mając na uwadze powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, jedynie wtedy gdy dotknięte są wadami w postaci: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach, Sąd nie stwierdził aby zaskarżone postanowienie naruszało prawo. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody z 26 maja 2025r. o uchyleniu poprzedzającego je postanowienia Starosty [...] z 25 listopada 2024r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] nr [...] z 4 września 2023r. Argumentem merytorycznym stojącym za rozstrzygnięciem Starosty był brak po stronie wnioskodawcy – współwłaściciela działki nr [...] - przymiotu strony postępowania w postępowaniu zakończonym decyzją z 4 września 2023r. Organ I instancji, działając na podstawie art. 145 §1 pkt 4 K.p.a. przesądził o braku przymiotu strony po stronie wnioskodawcy, a zatem uznał za konieczne stwierdzenie, że wnioskodawca nie może wnosić również wniosków o wznowienie tegoż postępowania na postawie art. 145 §1 pkt 5 i 6 K.p.a. Wojewoda nie zakwestionował tej argumentacji, ale podkreślił że kwestia samego przymiotu wnioskodawcy jako strony zakończonego postępowania jest wciąż otwarta. Przeprowadzone bowiem, do daty wydania decyzji organu odwoławczego, postępowanie w trybie wznowienia na postawie art. 145 §1 pkt 4 K.p.a. zawierało błędy wynikające z zarówno wadliwie dokonanej przez organ I instancji wykładni przepisów prawa materialnego, jak i niedostatecznie skrupulatnie przeprowadzonego postępowania dowodowego. W treści zaskarżonego postanowienia Wojewoda odwołał się wyraźnie do okoliczności mającej wpływ na wynik przedmiotowego postępowania - tj. do decyzji własnej z 20 maja 2025r. o uchyleniu w całości decyzji Starosty [...] z 22 listopada 2024 r. tj. decyzji rozstrzygającej w przedmiocie istotnego dla przedmiotowej sprawy statusu wnioskodawcy jak strony zakończonego postępowania. W ocenie Sądu tego rodzaju postępowanie i argumentacja prawna Wojewody, na dzień wydania decyzji nie naruszają prawa. Uznanie bowiem sposobu rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 5 i 6 K.p.a. za uzależnione od sposobu rozpoznania tegoż wniosku na podstawie art. 145 §1 pkt 4 K.p.a. jest logiczne i zasadne w okolicznościach przedmiotowej sprawy, na dzień wydania zaskarżonego postanowienia. Należy również zauważyć że na dzień kontroli przedmiotowego postanowienia nadal nieustalona pozostaje, istotna dla rozstrzygnięcia okoliczność, czy wnioskodawca w sposób zasadny rości sobie prawo do udziału w zakończonym postępowaniu administracyjnym, dotyczącym zabudowy trenów sąsiadujących. Jeśli kwestia ta postała nierozstrzygnięta ostatecznie, to kwestia dopuszczenia do rozpoznania wniosku złożonego na podstawie art. 145 §1 pkt 5 i 6 K.p.a. nadal pozostaje otwarta. Zaskarżone postanowienie Wojewody nie narusza zatem prawa, gdyż w dacie jego podjęcia charakter wnioskodawcy jako strony postępowania nie został ostatecznie przesądzony, a zatem uznanie orzeczenia organu I instancji za przedwczesne – w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy – należy zaaprobować. Kwestia sporna zaistniała w przedmiotowej sprawie jest bowiem częścią większej całości. Wnioskodawca rości sobie prawo do udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] z 4 września 2023 r. po tym jak w toku postępowania przed sądem administracyjnym, w sprawie II SA/Rz 1983/23 dotyczącej kolejnej zabudowy, wyszło na jaw, że Inwestor dokonał etapowania planowanej inwestycji budowlanej, uzyskując dwie ostateczne decyzje na zagospodarowanie tego samego terenu w odmienny, sprzeczny ze sobą sposób. Chodzi o będącą przedmiotem postępowania decyzję Starosty [...] z 4 września 2023 r. oraz decyzję Starosty [...] z 16 lutego 2023 r., nr [...]. Ujawniony na rozprawie w sprawie II SA/Rz 1983/23 stan faktyczny skłonił sąd do wniosku, że ewentualne oddziaływanie planowanej inwestycji budowlanej należy badać przez pryzmat obszaru całej inwestycji, a nie wyłącznie poszczególnych jej etapów. Wytyczne te stały się powodem złożenia przez wnioskodawcę żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z 4 września 2023 r. Na chwilę obecną, stan faktyczny sprawy uległ dalszym zmianom. Po orzeczeniu WSA w Rzeszowie z 17 kwietnia 2024r. II SA/Rz 1983/23, Wojewoda uchylił decyzję Starosty [...] z 16 lutego 2023 r., nr [...] i odmówił Inwestorowi zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu. Oceniając nowy stan faktyczny - WSA w Rzeszowie w sprawie II SA/Rz 910/25 ze sprzeciwu Inwestora od decyzji Wojewody Podkarpackiego z 20 maja 2025 r. nr [...] - uchylił tę decyzję. Niewątpliwie treść tego orzeczenia jak i argumenty zawarte w uzasadnieniu wyroku mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie wniosku o wznowienie w przedmiotowej sprawie. Nie zmienia to jednak faktu, że na chwilę obecną istotna dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność nie została w sposób ostateczny przesądzona. Wobec uchylenia decyzji Wojewody Podkarpackiego z 20 maja 2025 r., nie istnieje w obrocie prawnym orzeczenie przesądzające o przymiocie wnioskodawcy w myśl art. 145 §1 pkt 4 K.p.a. ani o braku takiego przymiotu, a zatem zaskarżone postanowienie Wojewody, uznające za przedwczesne przesądzenie przez organ I instancji o braku zasadności wniosku wniesionego na postawie art. 145 §1 pkt 5 i 6 K.p.a., w sytuacji niepewności, co do zasadności twierdzeń wnioskodawcy o przysługującym mu prawie do wzięcia udziału w postępowaniu w charakterze strony - nie narusza prawa. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.