II SA/Rz 1044/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2023 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 8 lipca 2022 r. nr I-III.7721.1.21.2022 w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę - skargę oddala – Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji") z 8 lipca 2022 r., nr I-III.7721.1.21.2022, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Organ I instancji", "Prezydent") z 22 marca 2022 r. nr AR-P.6741.10.1.2022.MP wydaną w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.; dalej: "P.b."). Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu. W wyniku rozpatrzenia wniosku P. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "Inwestor", "Wnioskodawca"), decyzją z [...] marca 2022 r. nr [...], Prezydent Miasta [...], działając w oparciu o art. 28 ust. 1-2, art. 31, art. 32 i 33 P.b. oraz o art. 104 k.p.a. udzielił P. S.A. z siedzibą w [...] pozwolenia na rozbiórkę sieci elektroenergetycznej SN 15kV w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa linii kablowej od mufy przy ul. [...] do linii napowietrznej [...]" na działkach nr [...] i [...] Obr. [...] w [...], według przedłożonych materiałów do rozbiórki, z zachowaniem następujących warunków, zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 pkt 1-4 P.b. Od powyższej decyzji T. W. (dalej: "Skarżący") złożył odwołanie, wnosząc o jej całkowite uchylenie. W odwołaniu Skarżący poinformował, że w tej samej sprawie wyrokiem z 20 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1474/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu jego skargi na decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2019 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2019 r. nr. [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten stał się prawomocny z uwagi na niewniesienie przez Wojewodę środka odwoławczego od ww. wyroku. Skarżący poinformował również, że mylnie doręczono mu zarówno zawiadomienie z 16 marca 2022 r. o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę, jak również decyzję przez Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2022 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę, gdyż żadna z wymienionych działek nie dotyczy jego własności. Wojewoda Podkarpacki, po rozpatrzeniu złożonego odwołania, opisaną na wstępie decyzją z 8 lipca 2022 r., nr I-III.7721.1.21.2022 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę linii elektroenergetycznej SN 15 kV. Przedłożona przez Inwestora dokumentacja jest kompletna, zawiera szczegółowy opis zakresu i sposobu wykonania kolejno następujących po sobie czynności rozbiórkowych, z uwzględnieniem konstrukcji obiektu i jego lokalizacji. W ocenie Organu odwoławczego przedstawiony przez Inwestora opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych nie narusza prawa. Inwestor zobligowany jest do prowadzenia robót budowlanych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zasadami bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, w tym z poszanowaniem interesów osób trzecich. Wojewoda wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego wezwał Inwestora do uzupełnienia projektu rozbiórki, poprzez przedłożenie kopii decyzji o nadaniu projektantowi uprawnień budowlanych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez sporządzającego projekt wraz z zaświadczeniem o przynależności do Izby Inżynierów Budownictwa aktualnego na dzień opracowania projektu. W odpowiedzi na ww. wezwanie Inwestor przedłożył uzupełniony projekt rozbiórki. W ocenie Organu odwoławczego także zarzuty podniesione przez Skarżącego w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, gdyż niniejsze postępowanie nie dotyczy budowy sieci elektroenergetycznej tylko rozbiórki sieci elektroenergetycznej SN 15 kV. Natomiast w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego inwestor nie musi legitymować się zgodą właściciela nieruchomości, na której znajduje się podlegający rozbiórce obiekt, aby uzyskać pozytywną decyzję w zakresie złożonego wniosku. Warunkiem wydania pozwolenia na rozbiórkę jest przedłożenie zgody właściciela obiektu na rozbiórkę (lub jej kopii) i wymóg ten został w sprawie spełniony. Odnosząc się z kolei do błędnie wpisanego numeru działki [...] zamiast numeru [...] w zaskarżonej decyzji, Organ II instancji wyjaśnił, że omyłka ta została sprostowana z urzędu postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2022 r. Wojewoda wyjaśnił ponadto, że przedmiotem niniejszego postępowania jest rozbiórka sieci elektroenergetycznej, a zatem powołany przez Skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1474/19 o uchyleniu zaskarżonej decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w ramach realizacji inwestycji celu publicznego nie dotyczy analizowanego przez niego pozwolenia, w związku z tym wyrok ten nie został uwzględniony w przedmiotowej sprawie. Końcowo Wojewoda podkreślił, że decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę ma charakter związany, co oznacza, że warunkiem jej wydania przez Organ jest ustalenie, czy w realiach konkretnej sprawy spełnione zostały przesłanki materialnoprawne do podjęcia takiej decyzji. Działalność organów administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie udzielania pozwoleń na rozbiórkę określają przepisy ustawy - Prawo budowlane, rozporządzenia wykonawcze do tej ustawy, a także ustawa - Kodeks postępowania administracyjnego. W sytuacji, gdy Inwestor spełni wymogi określone w przepisach prawa, Organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł T. W., zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: – art. 8 w zw. z art. 9 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości i brak wyjaśnienia stronie postępowania istotnych dla niego kwestii; – art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i przeprowadzeniu całego materiału dowodowego wraz z niepodjęciem przez Wojewodę wszelkich starań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; – art. 6 k.p.a., poprzez działanie organu administracyjnego niemieszczące się w granicach prawa oraz naruszające przepisy prawa, a tym samym naruszenie praworządności; – art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a, poprzez niewyjaśnienie szeregu okoliczności natury faktycznej i prawnej; – art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741; dalej: "u.p.z.p."), poprzez jego błędną wykładnię i brak zastosowania wskazanego przepisu poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która narusza prawo do własności Skarżącego; – art. 1 i art. 2 u.p.z.p., poprzez jego niezastosowanie, a to poprzez wydanie orzeczenia naruszającego określony tymi sposobami i przepisami obowiązek uwzględnienia szeregu innych dogodniejszych sytuacji z zakresu ładu przestrzennego. Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji; o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów opłaty sądowej. W uzasadnieniu Skarżący wyjaśnili, że w odpowiedzi na wniosek Inwestora o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pod nazwą "Budowa sieci elektroenergetycznej SN 15 kV kablowej od mufy przy ul. [...] do linii napowietrznej [...]", Prezydent Miasta [...] ustalił lokalizację dla ww. inwestycji na jego działce nr [...]. Całość dokumentacji w sprawie wejścia w teren prowadziła firma "M.", którą od 2016 r. informował o niewyrażeniu zgody na wykonywanie na jego nieruchomości robót związanych z inwestycją. Skarżący podał, że sugerował i wskazywał, że istnieją inne rozwiązania w zakresie celu publicznego, tj. przyłączenia do innego stabilnego słupa ASA, który znajduje się w ciągu linii przed jego nieruchomością. Inwestor jednak nie próbował innego rozwiązania i nie sporządził kompleksowej mapy do innego rozpoznania i wykonanie analizy planowanej inwestycji, tj. przyłączenia do innego słupa w innej działce. Z kolei Organ I instancji nie brał pod uwagę innego rozwiązania pod kątem stabilności i dokonanego już jednego przyłącza do słupa, ponieważ konsekwentnie podtrzymywał obrany cel. Zdaniem Skarżącego decyzje Organów obu instancji o przyłączeniu do słupa usytuowanego na jego działce, do której już jest jeden przyłącz do radia [...], jest tylko podtekstem do wykorzystania innej kolejnej sytuacji z wykorzystaniem specustawy, tj. zagarnięcie dalszej części działki z wykonaniem drogi koniecznej jako dojazd do konserwacji z wykonaniem drogi publicznej. W ocenie Skarżącego jego działka została niemal w całości rozparcelowana specustawami, ponieważ duża część działki przeznaczona zostanie na obowiązujące odległości i samo pociągnięcie ziemią kabla z wykonaniem rozdzielni w ziemi, skąd zostanie poprowadzony również przyłącz do radia [...]. Skarżący zarzucił brak przeprowadzenia przez Organy obu instancji postępowania w sprawie rozbiórki słupa usytuowanego na jego działce nr [...], natomiast przed doręczeniem zaskarżonej decyzji następowało dokonywanie oględzin i pomiarów przez osoby postronne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko jak również argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 21 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 1044/22 tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, jak wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana przez Sąd kontrola nie wykazał naruszenia prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowią przepisy ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 30b P.b. obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania: 1. Rozbiórkę można rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. 2. Decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę wydaje na wniosek organ administracji architektoniczno-budowlanej. 3. Do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołącza się: 1) zgodę właściciela obiektu budowlanego lub jej kopię; 2) szkic usytuowania obiektu budowlanego; 3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; 4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; 5) pozwolenia, uzgodnienia, opinie i inne dokumenty, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień, opinii i innych dokumentów - nie dotyczy to uzgodnień i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 6) projekt rozbiórki lub jego kopię - w zależności od potrzeb. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że zostały spełnione warunki do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Inwestor P. S.A. w [...] wystąpił o pozwolenie na rozbiórkę sieci elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa linii kablowej od mufy przy ul. [...] do linii napowietrznej [...]". Jako miejsce wykonania rozbiórki wskazano nieruchomości: [...] oraz według załącznika tj. działki [...]. Do wniosku inwestor dołączył projekt rozbiórki zawierający projekt zagospodarowania terenu oraz oświadczenie P., że linia napowietrzna 15 kV, relacji [...] od słupa nr [...] do słupa [...] w [...], osiedle [...], jest własnością P. S.A. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane i legitymującą się stosownym zaświadczeniem. Zawiera wymagany przepisami opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Ponadto projektant dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o których mowa w art. 20 ust. 1 P.b. W świetle powyższego wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na wnioskowaną rozbiórkę nie budziło wątpliwości Sądu. Odnosząc się do najdalej postawionych zarzutów dotyczących przebiegu postępowania Sąd stwierdza, że w sprawie nie może być mowy o naruszeniu względem Skarżącego przepisów postępowania. Skarżący jako właściciel działki [...] był stroną toczącego się postępowania, czego dowodem są składane przez niego pisma procesowe. To, że nie przyniosły one oczekiwanego dla Skarżącego skutku nie może świadczyć o naruszeniu przepisów. Organ zebrał w sprawie wyczerpujący materiał dowodowy, który stanowił podstawę wyciągniętych wniosków, które znalazły się w treści uzasadnienia. Należy w tym miejscu wskazać, że błędnie powołana w sentencji Organu decyzji I instancji działka [...] została sprostowana postanowieniem Organu I instancji z [...] maja 2022 r., Nr [...]. Tym samym Sąd nie zgodził się ze stawianymi zarzutami naruszenia art. 8, 9, 7, 77 § 1, 80, 6, 107 § 3 i 11 k.p.a. Chybiony jest również zarzut dotyczący nieprawidłowej lokalizacji inwestycji celu publicznego przez nieuwzględnienie przebiegu inwestycji w sposób zaproponowany przez Skarżącego. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowadministracyjnego jest rozbiórka obiektów budowlanych i tylko w zakresie tego postępowania można podnosić zarzuty. Nie zmienia powyższego fakt, że rozbiórka stanowi etap realizacji inwestycji polegającej na budowie linii kablowej, zatwierdzonej już ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pn.; "Budowa linii kablowej od mufy przy ul. [...] do linii napowietrznej [...]". Z urzędu, tj. z treści uzasadnienia do wyroku WSA w Rzeszowie z 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1474/19 wynika, że dla planowanego przedsięwzięcia została wydana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] lipca 2018 r., Nr [...] utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] października 2018 r., Nr [...]. Sąd powziął również informację, że wyrokiem z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 35/19 WSA w Rzeszowie oddalił skargę na ostatnio wymienioną decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem 13 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2518 oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Rzeszowie. Wobec powyższego lokalizacja celu publicznego, jakim jest budowa sieci elektroenergetycznej została ostatecznie ustalona i brak jest jakichkolwiek podstaw do jej kwestionowania w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w piśmie procesowym z 3 lutego 2023 r. w tym zarzutu nieprawidłowego uwzględnienia jako uczestników postępowania J. Z., S. Z. oraz M. Ł. na dowód którego Skarżący przedłożył odpis postanowienia SR w [...] o uregulowanie własności nieruchomości działki [...], Sąd stwierdza, że osoby te zostały wpisane do ewidencji gruntów jako współwłaściciele objętej przedmiotem postępowania działki nr [...], w związku z czym prawidłowo zostali ujęci jako strony tego postępowania. Wymieniona w postanowieniu SR działki [...] nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Ponadto Sąd zwraca uwagę, że zarzut pominięcia jako strony w postępowaniu może skutecznie podnieść jedynie osoba, której zarzut ten dotyczy. Podobnie nie można żądać uchylenia decyzji z tego powodu, że inna osoba nieprawidłowo została potraktowana jako strona postępowania. Tego rodzaju uchybienia mogłyby mieć wpływ na ocenę wnoszenia przez osobę, która ewentualnie została nieprawidłowo potraktowana jako strona, środków zaskarżenia. Z taką sytuacją jednak nie mieliśmy do czynienia w związku z powyższym zarzut ten uznać należy za całkowicie chybiony. Mając to wszystko na uwadze Sad orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.