II SA/Rz 1045/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Zięba-Drymajło po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej -skargę oddala- Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego stwierdzenia wygaśnięcia decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, wydana m. in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 i art. 162 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Rozstrzygnięcie to wydano w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] cofnął W. B. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii A, B i C, wydane przez ten organ dnia 13 sierpnia 2004 r. Przyczyną było niepoddanie się przez wymienionego sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami mechanicznymi w formie egzaminu państwowego (wobec przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego). Po złożeniu przez W. B. wniosku o wydanie prawa jazdy kategorii A Prezydent Miasta [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], stwierdził, że wymieniony spełnia warunki powyższego i zwrócił mu prawo jazdy kategorii A. We wniosku z dnia 8 grudnia 2015 r. W. B. zwrócił się do Starosty [...] o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji cofającej mu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi. W uzasadnieniu podniósł, że przeprowadził się na teren Republiki Słowackiej, gdzie skoncentrował swoje interesy życiowe i w dniu 25 czerwca 2014 r. uzyskał prawo stałego pobytu na terenie tego kraju. W takiej zaś sytuacji, to organy tego państwa właściwe są do rozstrzygania o uprawnieniach do kierowania pojazdami. Dlatego też, wydana przez polskie władze decyzja cofająca przedmiotowe uprawnienia stała się bezprzedmiotowa. Wnioskodawca podkreślił ponadto, że legitymuje się słowackim prawem jazdy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił stwierdzenia wygaśnięcia swojej decyzji z [...] lutego 2010 r., a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją SKO z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego, nie została spełniona przesłanka z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. Strona nie zdała bowiem egzaminów umożliwiających odzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B i C, a orzeczony brak uprawnień w tym zakresie jest aktualny. Zmiana miejsca zamieszkania wnioskodawcy nie spowodowała braku skuteczności decyzji cofającej uprawnienia, bowiem jej zasięg terytorialny obejmuje wszystkie państwa UE. We wniosku z dnia 9 lutego 2018 r. W. B. wystąpił do Prezydenta Miasta [...] o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z [...] lutego 2010 r. w części dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi: z datą 26 maja 2011 r. w stosunku do pojazdów mechanicznych kategorii A oraz z datą 27 października 2015r. w stosunku do pojazdów mechanicznych kategorii B. Z tymi datami wnioskodawca ponownie uzyskał bowiem uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w przypadku kategorii A na terytorium Polski, zaś w zakresie uprawnień kategorii B na terytorium Republiki Słowackiej. Prezydent Miasta [...], decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], umorzył postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z [...] lutego 2010 r. Organ stwierdził, że wniosek strony był już rozpatrzony w postępowaniu administracyjnym zakończonym prawomocnym rozstrzygnięciem (decyzja SKO z [...] marca 2016 r.). Organ podkreślił, że - wbrew twierdzeniom strony – nie zmieniły się okoliczności faktyczne w sprawie, bowiem uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii A i B nastąpiło w czasie poprzedzającym poprzednie prawomocne rozstrzygnięcie. Zmienił się zaś tylko zakres wniosku poprzez jego zawężenie (poprzednio obejmował kategorie A, B i C). W. B. złożył od powyższej decyzji Prezydenta Miasta [...] odwołanie. Zakwestionował ustalenie organu, iż okoliczność w postaci odzyskania przez niego uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B z dniem 27 października 2015 r. była znana organom obydwu instancji rozpoznającym jego wniosek z 8 grudnia 2015 r. Zdaniem odwołującego się, jest to nowa okoliczność, która stanowi opisaną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. przesłankę wznowienia postępowania. SKO, decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2018 r. uznając, że w sprawie zaistniała res iudicata, bowiem jest ona tożsama ze sprawą już rozstrzygniętą przez organy decyzjami z dnia [...] stycznia 2016 r. i [...] marca 2016 r. Strona obydwu postępowań jest ta sama tj. W. B. Ich przedmiot jest również tożsamy tj. stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z [....] lutego 2010 r. w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Ponadto, stan faktyczny od wydania pierwszego rozstrzygnięcia w sprawie do chwili obecnej nie uległ zmianie. Tylko zakres wniosku strony uległ zawężeniu, bowiem nie obejmuje on prawa jazdy kategorii C, co nie pozbawia jednak wszczętej sprawy cechy tożsamości z postępowaniem administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją. Kolegium zaznaczyło, że stan faktyczny sprawy jest kategorią obiektywną, niezależną od wiedzy organu. Odzyskanie przez odwołującego się uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B nastąpiło przed wydaniem decyzji z [...] stycznia 2016 r. o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, a zatem nie stanowi nowej okoliczności zmieniającej stan faktyczny sprawy w postępowaniu administracyjnym wszczętym wnioskiem z dnia 9 lutego 2018 r. SKO uznało za błędne oczekiwanie odwołującego się rozpatrzenia jego wniosku jako żądania wznowienia postępowania. Przedmiotowy wniosek z dnia 9 lutego 2018 r. dotyczy bowiem ewidentnie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w trybie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. i taka podstawa prawna została w nim powołana. Poza tym, został on sformułowany przez profesjonalnego pełnomocnika i jego treść odnosi się wyłącznie do instytucji stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie W. B. wniósł o uchylenie decyzji Kolegium z dnia [...] czerwca 2018 r. oraz usunięcie z obrotu prawnego decyzji cofającej mu uprawnienia do kierowania pojazdami w części naruszającej jego interes prawny tj. co do kategorii A i B. Skarga zawiera także wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Podniesiono w niej następujące zarzuty: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w zakresie, w jakim organ stwierdził, że okoliczność, iż w dniu 27 października 2015 r. odzyskał on uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii B nie stanowi nowej okoliczności stanu faktycznego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., uzasadniającej wznowienie postępowania, 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 222 w zw. z art. 235 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez zaniechanie dokonania oceny zawartości jego pisma z 9 lutego 2018 r. pod kątem oceny możliwości jego rozpoznania w trybie wznowienia postępowania prowadzonego uprzednio z jego wniosku z 8 grudnia 2015 r., a w konsekwencji nierozpoznanie sprawy we właściwym trybie i umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. pomimo przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania zarówno na żądanie strony, jak i z urzędu, 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 5 ust. 6 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 7 K.p.a. polegające na zaniechaniu podjęcia czynności niezbędnych do wyeliminowania z obrotu prawnego wydanej względem niego decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A i B, pomimo wynikającego z naruszonego przepisu prawa obowiązku respektowania praw jazdy wydanych przez kraje członkowskie Unii Europejskiej przy równoczesnym ustaleniu, że odzyskał on uprawnienia do kierowania pojazdami w wymienionych kategoriach. Skarżący podkreślił, że okoliczność, iż odzyskał on uprawnienia do prowadzenia pojazdami nie stanowiła przedmiotu oceny organów. Jego zdaniem, w sytuacji uznania, że wystąpiła tożsamość spraw, organ winien podnoszony we wniosku z dnia 9 lutego 2018 r. fakt zakwalifikować jako nową okoliczność stanu faktycznego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Powinno to nastąpić bez względu na treść wniosku i fakt reprezentowania strony przez zawodowego pełnomocnika. Ponadto, organ ma w tym zakresie możliwość działania z urzędu. Skarżący podkreślił też, że skoro odzyskał uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, co nastąpiło na terytorium Słowacji, to fakt ten powinien być respektowany w Polsce. SKO wniosło o oddalenie skargi z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Decyzja administracyjna stanowi jedną z form działalności administracji publicznej podlegającą kontroli sądowej, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Kontrolę tę sąd sprawuje pod względem legalności, a zatem zgodności z prawem materialnym i procesowym, na które to kryterium wskazuje art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107). Aby wyeliminować decyzję z obrotu prawnego i uchylić ją sąd musi stwierdzić naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). Analizując sprawę niniejszą w zakresie wyżej wskazanym Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, których konsekwencją musiałoby być uchylenie wydanych przez nie rozstrzygnięć. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] o umorzeniu - na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. - postępowania administracyjnego dotyczącego stwierdzenia wygaśnięcia decyzji tego ostatniego organu cofającej skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w części dotyczącej kategorii A i B. W świetle powołanego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przedmiotowa regulacja dotyczy sytuacji wystąpienia przeszkody uniemożliwiającej merytoryczne rozpoznanie sprawy. Akt wydawany w oparciu o powyższy przepis zamyka więc drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron postępowania. Należy przy tym podkreślić, że ustawodawca nie pozostawił kwestii umorzenia postępowania uznaniu organu. W przypadku zatem stwierdzenia przez organ bezprzedmiotowości postępowania, zobowiązany jest on do jego umorzenia. Okoliczności, które świadczą o tej bezprzedmiotowości winny być wskazane i należycie umotywowane w decyzji o umorzeniu postępowania tak, by strona mogła się przekonać o zasadności przedmiotowego rozstrzygnięcia (art. 11 K.p.a.), jak też celem umożliwienia ewentualnej jego kontroli w toku instancji administracyjnej, a następnie na drodze sądowej. Warunkiem uznania postępowania za bezprzedmiotowe jest jednoznaczne ustalenie przez organ administracyjny braku istnienia podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w danej sprawie, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu tak pozytywne jak i negatywne staje się wówczas prawnie niedopuszczalne. Jednym z przykładów takiej bezprzedmiotowości jest sytuacja, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje już decyzja administracyjna rozstrzygająca sprawę zainicjowaną kolejnym wnioskiem strony, a zatem tzw. res iudicata. W postępowaniu administracyjnym niedopuszczalne jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej, jeśli wcześniej sprawa tożsama została rozstrzygnięta decyzją ostateczną i decyzja ta nie została następnie uchylona, czy też zmieniona w sposób prawem przewidziany, jak też nie stwierdzono jej nieważności, czy też nie wyeliminowano ją w drodze wznowienia postępowania. Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Nieakceptowalna więc przez ustawodawcę jest sytuacja, gdy w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje rozstrzygające tożsamą sprawę. Owa tożsamość spraw administracyjnych zachodzi wówczas, gdy zaistnieje zgodność podmiotowa i przedmiotowa tj. gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Dopóki więc orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym takiego aktu otwiera możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczyła prawidłowości zastosowania przez organ instytucji umorzenia postępowania administracyjnego, a zatem kluczowa była ocena, czy rzeczywiście zachodzi tożsamość spraw, która stanowiła podstawę tego rodzaju rozstrzygnięcia. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Prezydent Miasta [...] cofnął W. B. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. A, B oraz C. We wniosku z dnia 8 grudnia 2015 r. W. B. zwrócił się do Starosty [...] - który to wniosek przekazany został do Prezydenta Miasta [...] - o wydanie decyzji w trybie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. W uzasadnieniu zwrócił m. in. uwagę na zmianę okoliczności faktycznych, bowiem legitymuje się on prawem jazdy wydanym w Słowacji. Żądanie to zostało rozstrzygnięte decyzją organu I instancji z [...] stycznia 2016 r. o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia powołanej decyzji tego organu z [...] lutego 2010 r. Z kolei, SKO – decyzją z dnia [...] marca 2016 r. – utrzymało w mocy wymienione rozstrzygnięcie z [...] stycznia 2016 r. W piśmie z dnia 9 lutego 2018 r. W. B. ponownie wystąpił o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z 15 lutego 2010 r. precyzując, że w stosunku do pojazdów mechanicznych kategorii A winno to nastąpić z datą 26 maja 2011 r., zaś w stosunku do pojazdów mechanicznych kategorii B z datą 27 października 2015 r. W tych bowiem datach powtórnie uzyskał przedmiotowe uprawnienia. Tym samym, zaistniała zdaniem strony, zmiana okoliczności faktycznych uzasadniająca jej żądanie. Ze stanowiskiem wnioskodawcy nie zgodził się Prezydent Miasta [...], który decyzją z [...] maja 2018 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w części dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii A i B. Zwrócił bowiem uwagę, że żądanie W. B. z 9 lutego 2018 r. jest w istocie ponownym wnioskiem w sprawie, która została zakończona wskazanymi wyżej rozstrzygnięciami organów I i II instancji z [...] stycznia i [...] marca 2018 r. Jedyną zmianą jest zawężenie obecnego żądania do kategorii A i B w stosunku do wcześniejszych kategorii A, B oraz C. Okoliczność w postaci odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami miała zaś miejsce jeszcze przed ostatecznym załatwieniem sprawy i nadal jest ona aktualna. Motywację powyższą powtórzyło Kolegium w rozstrzygnięciu utrzymującym w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2018 r. Stwierdziło, że strona obydwu postepowań jest ta sama tj. W. B., przedmiotem spraw jest stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z [...] lutego 2010 r., zaś stan faktyczny od momentu wydania pierwszego rozstrzygnięcia w sprawie do chwili obecnej nie uległ zmianie. Nastąpiło tylko zawężenie wniosku trony, który nie obejmuje już prawa jazdy kategorii C, co nie pozbawia jednak wszczętej obecnie sprawy tożsamości ze sprawą zakończoną ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2018 r. Sąd uznaje stanowisko organów za prawidłowe. Jak już bowiem wyżej zaznaczono, występowanie tożsamości spraw stanowi przeszkodę uniemożliwiającą ponowną konkretyzację praw i obowiązków strony, a zatem powtórne merytoryczne rozstrzyganie. Tego rodzaju sytuacja wystąpiła właśnie w niniejszej sprawie, na co słusznie zwróciły uwagę organy. Nie ulega wątpliwości, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja SKO z [...] marca 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2018 r. o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji tego ostatniego organu cofającej skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami. Powołane rozstrzygnięcie Kolegium nie zostało bowiem uchylone w następstwie postępowania nadzwyczajnego. Przedmiot sprawy rozstrzygniętej tą decyzją jest zaś taki sam jak sprawy zainicjowanej obecnym wnioskiem skarżącego tj. z dnia 9 lutego 2018 r. Jedyna różnica to zawężenie tego żądania do kategorii A i B, podczas, gdy poprzedni wniosek obejmował również kategorię C. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie doszło także do zmiany stanu faktycznego, bowiem okoliczności w postaci uzyskania przez stronę uprawnień do kierowania pojazdami nastąpiły jeszcze przed wydaniem decyzji załatwiających poprzednią sprawę tj. przed 28 stycznia i 16 marca 2018 r. Natomiast, to czy fakty te były znane Prezydentowi oraz Kolegium nie jest dla niniejszej sprawy istotne i nie może rzutować na sposób jej rozpatrzenia. Jak zasadnie wskazało SKO w odpowiedzi na skargę, stan faktyczny sprawy jest okolicznością obiektywną, niezależną od wiedzy organu administracyjnego. Skoro więc żądanie W. B. wszczęcia postępowania dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją administracyjną, to jest to ewidentna przeszkoda do uruchomienia kolejnego postępowania w tej samej sprawie (res iudicata). W konsekwencji, za właściwe należy uznać umorzenie obecnego postępowania. Zarzuty skargi koncentrują się wokół kwestii zaniechania przez organy uznania, iż fakt uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B stanowi przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., która winna była doprowadzić do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] stycznia 2016r. Zdaniem składającego skargę, do powyższego obligowały organ art. 222 i art. 235 K.p.a. Odnosząc się do tego problemu należy podnieść, że przedmiot postępowania określa strona w żądaniu jego wszczęcia, a zadaniem organu, do którego żądanie to jest skierowane, jest rozpoznanie wskazanej przez stronę sprawy. To zatem strona decyduje, czym będzie zajmował się organ na skutek jej wniosku. Oczywiście, w związku z tym, że wniosek taki nie jest sformalizowany, bowiem K.p.a. nie określa w odniesieniu do niego szczególnych wymogów, żądanie takie może być sformułowane w taki sposób, że będzie dla organu niejasne. Wówczas, by strona nie poniosła szkody w związku z brakiem dostatecznej wiedzy prawnej, organ winien podjąć czynności mające na celu poznanie rzeczywistej jej woli, tak by wydane w sprawie rozstrzygnięcie odpowiadało kwestii faktycznie poddanej przez stronę ocenie. Powołany przez skarżącego art. 222 K.p.a. stanowi, że o tym, czy pismo jest skargą albo wnioskiem, decyduje treść pisma, a nie jego forma zewnętrzna. Z kolei, wedle również wskazanego art. 235 K.p.a., skargę w sprawie, w której wydano decyzję ostateczną, uważa się zależnie od jej treści za żądanie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany, które może być uwzględnione, z zastrzeżeniem art. 16 § 1 zdanie drugie. W obydwu tych unormowaniach zwraca się więc uwagę na treść pisma strony. Ta zaś w przypadku obu wniosków W. B. była jednoznaczna. Skarżący wprost już we wstępnej ich części podał, że domaga się stwierdzenia wygaśnięcia decyzji cofającej mu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi. Dodatkowo, strona wskazała nawet podstawę prawną swojego żądania tj. art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., co nie budzi zdziwienia z uwagi na fakt bycia reprezentowaną przez zawodowego pełnomocnika – radcę prawnego. W takich uwarunkowaniach trudno byłoby przyjąć, że faktycznie intencją strony było wznowienie postępowania. Nie można oprzeć się wrażeniu, że w związku z negatywnym dla skarżącego rozstrzygnięciem, zmienił on teraz treść swojego żądania tj. na wznowienie postępowania i zmierza do obciążenia organu odpowiedzialnością za brak rozpoznania sprawy w tym kierunku. Tego rodzaju praktyki nie sposób jednak zaaprobować. Poza tym, okoliczność, że organ mógłby wznowić postępowanie z urzędu, nie może mieć jakiegokolwiek wpływu na sposób zakończenia sprawy będącej obecnie przedmiotem oceny Sądu, w której zaistniały podstawy do umorzenia postępowania. Mając to wszystko na uwadze uznano, że skarga nie mogła zostać uwzględniona z uwagi na swoją bezzasadność, dlatego została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a.