II SA/Rz 1047/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. C. o ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jej skargi na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy obejmujące ustanowienie radcy prawnego. K. C. po wniesieniu skargi na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...], wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF zwróciła się o ustanowienie radcy prawnego. Wg uzasadnienia wniosku i zawartego w nim oświadczenia, mimo wspólnego zamieszkiwania z mężem, z uwagi na wzajemne relacje, prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe, utrzymując się z renty w wysokości 1473 zł. brutto (1235 zł. netto). Posiada orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności i ze względu na zły stan zdrowia pozostaje w stałym specjalistycznym leczeniu (potwierdza to załączona do wniosku kserokopia dokumentacji medycznej). W skali miesiąca na zakup leków przeznacza ok. 150 – 200 zł., zaś na utrzymanie mieszkania o pow. 57 m² - stanowiącego jedyny wartościowy składnik majątkowy – ok. 400 zł. (kwota ta obejmuje połowę opłat z tytułu czynszu, energii elektrycznej i telefonu; drugą połowę pokrywa mąż). Ze złożonego przez wnioskodawczynię dodatkowego oświadczenia i kserokopii pism wynika ponadto miesięczna kwota wydatków na zakup żywności (ok. 400 zł.), opłat za telefon komórkowy (ok. 40 zł.) i internet (35 zł.). Wskazała w nim także na już wymuszone oszczędności w zakupach środków czystości, rezygnację z telefonu stacjonarnego, zakupów odzieży i obuwia. Rachunek bankowy nie wykazuje żadnych oszczędności. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje: Wniosek K. C. o ustanowienie radcy prawnego dotyczy przyznania częściowego prawa pomocy, czego niezbędnym warunkiem jest wykazanie braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Ocena sytuacji materialnej i możliwości płatniczych wnioskodawczyni wskazuje, że przesłanka ta została przez nią spełniona. Mimo braku obowiązku ponoszenia – z uwagi na przedmiot sprawy - związanych ze sprawą kosztów sądowych (wynika to z regulacji art. 239 pkt 1c w/w ustawy), bez wątpienia nie posiada ona ani nie jest w stanie wygospodarować wystarczających środków finansowych, z których mogłaby pokryć wydatki związane z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Znajduje to potwierdzenie w wyszczególnionych przez nią wydatkach, którym co do zasady należy przypisać miano niezbędnych i służących zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych, a wyczerpujących praktycznie całość pobieranego przez nią świadczenia rentowego (wyjątek w tym zakresie stanowią opłaty za internet, niemniej jednak nie są one na tyle znaczące, by mogły w decydujący sposób wpłynąć na uznanie zdolności ustanowienia przez skarżącą pełnomocnika we własnym zakresie). Wg udzielonych informacji, wnioskodawczyni nie korzysta co prawda ze wsparcia pomocy społecznej, niemniej jednak brak jakichkolwiek oszczędności i poczynione już ograniczenia w wydatkach świadczą o postępujących po jej stronie trudnościach w zaspokojeniu bieżących potrzeb, zwłaszcza wobec konieczności wydatkowania znacznych środków na leczenie (wśród przedstawionych załączników znajduje się kserokopia wystawionej na nią 24 października 2013 r. faktury za zakup leków na kwotę 400 zł.). Brak możliwości weryfikacji informacji o prowadzeniu przez wnioskodawczynię - mimo wspólnego zamieszkiwania - odrębnego z mężem gospodarstwa domowego (motywowany wzajemnymi relacjami), wobec bardzo prawdopodobnego wpływu tej sytuacji na jej możliwości finansowe, także nakazuje uznać złożone w tym zakresie oświadczenie za wiarygodne i pośrednio przemawiające za ustanowieniem dla niej wnioskowanego radcy prawnego. Wynikające z powyższego pozytywne ustosunkowanie się do złożonego przez skarżącą wniosku pozostaje w ścisłym związku z celem prawa pomocy, jakim jest zapewnienie osobie ubiegającej się o jego przyznanie szeroko rozumianego prawa do sądu i możliwości skorzystania bez względu na sytuację materialną z wszystkich przysługujących stronie postępowania uprawnień. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.