II SA/Rz 1048/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. W. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisów skargi w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji własnej - p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1048/17 WSA w Rzeszowie odrzucił skargę M. W. w sprawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji własnej. Powodem powyższego było nieuzupełnienie braków formalnych skargi, w zakreślonym przez Sąd terminie, tj. nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi, zamiast 2 egzemplarzy, do czego skarżąca została zobowiązana na mocy wezwania z dnia 3 października 2017 r. Powyższe postanowienie zostało doręczone m. in. skarżącej i odebrane przez nią 9 grudnia 2017 r. W piśmie z dnia 15 grudnia 2017 r. (data stempla pocztowego) stanowiącym zażalenie na ww. postanowienie skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do przedłożenia odpisu skargi. W załączeniu przedłożyła brakujący odpis skargi. Wnioskodawczyni podała, że uchybienie terminu nie nastąpiło z jej winy, gdyż zarządzenie Przewodniczącego nie dotyczy wezwania do uzupełnienia braków , tj. przesłania skargi, lecz stanowi doręczenie odpowiedzi na skargę. Nadto w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 3 października 2017 r. przesłała 2 egzemplarze skargi z dnia 20 sierpnia 2017 r., co potwierdza jej pismo z 25 października 2017 r. W dalszej części zakwestionowała rozdzielenie przez Sąd jej skargi i rozpoznawanie jej pod odrębnymi sygnaturami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – zwana dalej "P.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.) Warunki przywrócenia terminu określa art. 87 P.p.s.a., który stanowi, że wniosek wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Warunki powyższe muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Na wstępie należy wskazać, że tut. Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony z zachowaniem 7-dniowego terminu (o uchybieniu terminu strona dowiedziała się w dniu 9 grudnia 2017 r. otrzymując postanowienie Sądu z 28 listopada 2017 r.). Wraz z wnioskiem strona skarżąca dopełniła czynności, której uchybiła. Natomiast wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Wykazanie okoliczności braku winy w uchybieniu terminu spoczywa zgodnie z treścią przepisu art. 87 § 2 P.p.s.a. na stronie, która uchybiła terminowi do dokonania czynności. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II GZ 47/2009, system LexPolonica). Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu, a dokonana ocena powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy, w tym obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od dbającej należycie o własne interesy strony. Z brakiem winy można mieć jedynie do czynienia w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, niemożliwych do przezwyciężenia trudności z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego terminu. Argumentacja zawarta we wniosku nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Przede wszystkim wbrew twierdzeniom skarżącej zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Rzeszowie z dnia 27 września 2017 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie jej 2 odpisów (k. 1 akt sądowych). Następnie wykonując ww. zarządzenie, pismem z dnia 3 października 2017 r. (k. 10) wezwano skarżącą do nadesłania 2 egzemplarzy odpisów skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Tymczasem przy piśmie z dnia 25 października 2017 r. (stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu z dnia 3 października 2017 r.) M. W. nadesłała wyłącznie 1 egzemplarz odpisu skargi. Dowodem powyższego jest uczyniona na piśmie prezentata wraz z adnotacją pracownika Sądu: "1x odpis skargi" (k. 14 akt sadowych). W ocenie Sądu skarżąca nie wskazała żadnych przeszkód mających wpływ na uchybienie terminu, których nie byłaby w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności. M. W. w treści wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi została prawidłowo pouczona o sposobie i terminie nadesłania 2 egzemplarzy odpisów skargi oraz o skutkach niezastosowania się do wskazanych w wezwaniu wymogów. Wykonując wezwanie Sądu przedłożyła 1 odpis, zamiast żądanych 2 odpisów skargi. Subiektywne stanowisko wnioskodawczyni o braku prawidłowego wezwania oraz o braku winy w uchybieniu terminu, nie może odnieść zamierzonego skutku. Odbierając kierowaną z Sądu przesyłkę skarżąca winna dokładnie zapoznać się z całą dokumentacją przesłaną jej przez Sąd i wykonać w całości skierowane do niej wezwanie. Zdaniem Sądu uchybienie terminu było następstwem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw a skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oraz że uchybienie terminu było od niej niezależne i nie wynikało z zaniedbania. Końcowo wyjaśnić należy, że skarga M. W. na decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2017 r. ([...]) została zarejestrowana pod sygn. II SA/RZ 1049/17 i zostanie rozpoznana przez Sąd. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.