II SA/Rz 105/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2010 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2008r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na skutek zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 września 2010r., sygn. akt II SA/Rz 105/09 - postanawia - odrzucić zażalenie. J. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 22 września 2010r., które odrzucało jego zażalenie na postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 10 sierpnia 2010r. odrzucające z kolei zażalenie wyżej wymienionego na postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2010r. To ostatnie rozstrzygnięcie odrzucało zażalenie J. S. na postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 13 lipca 2009r., które z kolei odrzucało zażalenie wyżej wymienionego na postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2010r. odrzucające skargę kasacyjną J. S. na postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2009r. o odrzuceniu skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2008r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W związku z faktem, iż zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 22 września 2010r. dotknięte było brakami, wezwano składającego je do ich usunięcia poprzez uiszczenie kwoty 100 zł tytułem wpisu oraz przedłożenie 8 egzemplarzy odpisów tego zażalenia. W obydwu wypadkach wskazano termin 7 dni na wykonanie wezwania i zaznaczono, iż niezastosowanie się do jego treści skutkować będzie koniecznością odrzucenia zażalenia. Wezwanie to doręczone zostało skarżącemu w dniu 12 października 2010r., na co wskazuje podpis adresata na zwrotnym potwierdzeniu jego odbioru. W dniu 18 października 2010r. J. S. odpowiadając na powyższe wniósł o zwolnienie go z obowiązku uiszczenia kwoty wpisu oraz podniósł, że zażalenie sporządził w jednym egzemplarzu, który złożył do tut. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jak każde pismo procesowe powinno spełniać przewidziane dlań prawem wymogi, na co wskazuje art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej następnie P.p.s.a. Z kolei art. 47 P.p.s.a. wskazuje, iż wymogiem takim jest m. in. obowiązek dołączenia do pisma odpowiedniej ilości jego odpisów celem doręczenia uczestnikom postępowania. Nieprzedłożenie stosownej liczby odpisów zażalenia, mimo wezwania w tym zakresie, skutkuje obowiązkiem jego odrzucenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż zażaleniu J. S. nie można nadać dalszego biegu. Składający je nie nadesłał bowiem do tut. Sądu 8 egzemplarzy jego odpisów, mimo, iż do dokonania tej czynności był wzywany z zaznaczeniem rygoru w postaci odrzucenia tego środka zaskarżenia na wypadek niezastosowania się do treści wezwania. Dla rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie ma znaczenia fakt, iż skarżący sporządził zażalenie tylko w jednym egzemplarzu. J. S. miał bowiem świadomość, iż środek zaskarżenia należy złożyć wraz ze stosowną liczbą jego odpisów, jako że wynikało to wprost z treści zapadających uprzednio w niniejszej sprawie orzeczeń sądowych, w których odrzucano poprzednio składane przez wyżej wymienionego zażalenia wobec nieprzedłożenia właściwej liczby ich odpisów. Odnosząc się natomiast do wniosku J. S. o zwolnienie od wpisu od przedmiotowego zażalenia Sąd wskazuje, iż wniosek ten nie będzie podlegał merytorycznemu rozpoznaniu. Kwestia związana z przyznaniem skarżącemu prawa pomocy została już bowiem załatwiona. Orzeczenia w tym zakresie wydał zarówno tut. Sąd (postanowienie z dnia 15 kwietnia 2009r. i z dnia 7 grudnia 2009r.) jak też Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 15 września 2009r. i z dnia 22 stycznia 2010r.) i nie stwierdzono w nich, by J. S. spełniał przesłanki przyznania takiej pomocy. Z podanych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2, art. 194 § 3 i art. 47 P.p.s.a.