II SA/Rz 1052/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska NSA Maria Piórkowska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. U. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. U. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 1052/10 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi A. U. było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej zwane SKO lub Kolegium) z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] stwierdzające uchybienie przez A. U. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego o pomieszczenie użytkowe, na działce nr ewid. 585/12 w T. – os. [...], przy ulicy P. W podstawie prawnej organ odwoławczy wskazał art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.). Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej: rozbudowę budynku mieszkalnego o pomieszczenie użytkowe, na działce nr ewid. 585/12 w T. – os. [...], przy ul. P. Decyzja ta zawierała pouczenie, że stronom przysługuje od niej prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium odwoławczego, za pośrednictwem Prezydenta Miasta [...], w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Odwołanie od tej decyzji wniósł A. U. Zostało ono złożone w urzędzie pocztowym w dniu 9 lipca 2010 r. (data stempla). SKO pismem z dnia 3 sierpnia 2010 r. zwróciło się do Prezydenta o uzupełnienie materiału dowodowego o całość akt, tj. o informacje o sposobie i terminie doręczenia decyzji . Wskazało, że z załączonych akt sprawy trudno ustalić w jakim terminie A. U. otrzymał decyzję organu I instancji. W protokole przyjęcia ustnego wyjaśnienia, sporządzonego w dniu 9 sierpnia 2010 r. J. M. - jako doręczyciel oświadczyła, że decyzja organu I instancji została doręczona A. U. w dniu 24 czerwca 2010 r., wskazując przy tym, że decyzję tę odebrała jego żona. Wyjaśniła, że z przeoczenia data została napisana na odwrocie zwrotki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., opisanym na wstępie stwierdziło uchybienie przez A. U. terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. - do wniesienia odwołania. W uzasadnianiu Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji została doręczona A. U. w dniu 24 czerwca 2010 r., zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy - protokołem przyjęcia wyjaśnienia wniesionego ustnie o terminie doręczenia. Natomiast odwołanie od decyzji A. U. złożył w Urzędzie Pocztowym w dniu 9 lipca 2010 r., a więc z uchybieniem terminu, gdyż ostatnim dniem do wniesienia odwołania był dzień 8 lipca 2010 r., przy czym strona nie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł A. U. wnosząc o jego uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych oraz przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, poprzez podanie przez urzędnika nieprawdy do protokołu (tj. daty doręczenia decyzji). W uzasadnieniu skarżący podał, że na skutek odwołania Kolegium wezwało organ I instancji do uzupełnienia materiału o informację o sposobie i terminie doręczenia decyzji. Wskazał, że jego żona odebrała decyzję organu I instancji bez wpisania daty 28 czerwca 2010 r. Na skutek wezwania doręczająca przybyła i ustaliła z nim i jego żoną datę doręczenia jako 28 czerwca 2010 r., choć jak zarzucił, ani on, jak i jego żona nie podpisali żadnego oświadczenia o dacie doręczenia. Skarżący podniósł, że doręczająca podała do protokołu nieprawdę, tj., że decyzję doręczono dnia 24 czerwca 2010 r. W związku z tym skarżący ocenił, że zaskarżone postanowienie zostało najprawdopodobniej wydane na skutek poświadczenia nieprawdy przez osobę doręczającą niniejszą decyzję. Skarżący wyjaśnił, że on i jego żona w dniu 24 czerwca 2010 r. bezpośrednio po pracy udali się do szpitala w T., celem przygotowania swojej teściowej do transportu do szpitala w L., dlatego też nie mogli oni odebrać decyzji tego dnia. Poddał w wątpliwość okoliczności, że w dniu 24 czerwca 2010 r. Prezydent wydał decyzję, a następnie jeszcze tego samego dnia została ona doręczona odwołującemu. Wyraził zainteresowanie kiedy w takim razie doręczono ją pozostałym stronom. W końcowej części skarżący wskazał na pismo z dnia 20 lipca 2010 r. kierowane do SKO , w którym zostało stwierdzone, że "odwołanie zostało złożone w ustawowym terminie". SKO odpowiadając na skargę wniosło o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podstawa ewentualnego odrzucenia nie została bliżej doprecyzowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zauważył co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sądu rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.) Dokonując badania sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu nie zostały bowiem dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności związane z ustaleniem daty doręczenia decyzji organu I instancji A. U., a w konsekwencji czy został zachowany w tym wypadku termin do wniesienia odwołania. Takie stanowisko wynika z okoliczności, które zostały przez skarżącego podniesione w skardze tut. Sądu, ale też z faktu, iż SKO bezkrytycznie przyjęło jako dowód treść wyjaśnienia doręczyciela – J. M. Kwestią oczywistą jest przy tym, że fakty opisane w skardze związane z brakiem możliwości doręczenia do rąk żony skarżącego decyzji w dniu 24 czerwca 2010 r. nie musiały być organowi znane, ale też A. U. nie miał powodu ich wykazywania przed tym organem jeśli w istocie dopiero z zaskarżonego postanowienia dowiedział się o tym, iż doręczenie miało nastąpić tego dnia – co jak twierdzi nie miało miejsca w rzeczywistości z powodów przez niego podnoszonych. Na tę ostatnią okoliczność A. U. podał jako dowód zeznania świadków, które wobec brzmienia przepisu art.106 § 3 P.p.s.a. nie mogły być przeprowadzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Sąd może bowiem przeprowadzić jedynie – w określonych okolicznościach – dowody uzupełniające z dokumentów. W podnoszonych w skardze okolicznościach, które miały czynić niemożliwym fakt doręczenia do rąk żony skarżącego decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2010 r. konieczna będzie także ocena wiarygodności dwóch dowodów, które już znajdują się w aktach administracyjnych a to: właśnie oświadczenia doręczyciela J. M. oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru (z.p.o.) decyzji przeznaczonej dla A. U. w kontekście zapisów na z.p.o. Faktem niekwestionowanym bowiem przez skarżącego jest okoliczność, że to jego żona potwierdziła odbiór w/w decyzji organu I instancji. Tymczasem na z.p.o. doręczyciel zaznaczył, iż doręczenie nastąpiło do rąk adresata, którym był przecież A. U. a nie jego żona. Wątpliwości co do rzeczywistej daty doręczenia może budzić także i to, iż jeśli chodzi o pozostałe strony postępowania, w tym wnioskującego o wydanie warunków zabudowy, to stronom tym doręczono decyzję najwcześniej dnia 28 czerwca 2010 r. Powyższe może wynikać z przyczyn, które są racjonalnie wytłumaczalne, lecz w tej sytuacji powinny one być wyjaśnione i ewentualnie wskazane w uzasadnieniu postanowienia. Wszystko to w ocenie Sądu przemawia za stwierdzeniem, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w razie ustalenia późniejszej – wskazanej w skardze daty doręczenia skarżącemu decyzji SKO byłoby zobligowane do rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego przez A. U. odwołania. Dlatego Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wobec powyższego SKO powinno przeprowadzić dowody wskazane w skardze, ewentualnie przesłuchać wnoszącego odwołanie i jego żonę, skonfrontować treść z. p. o. z treścią wyjaśnienia doręczyciela oraz w razie takiej konieczności ustalić zapisy w odpowiednich księgach Urzędu Miasta. W pkt. II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.