II SA/Rz 1052/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Paweł Zaborniak Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej -postanawia- oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na opisaną w sentencji decyzję Wojewody [.] , którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [.] z dnia [.] kwietnia 2013 r. nr [.] /2013, znak: [.], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: Rozbudowa Al. [.] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi oraz przebudowami istniejących sieci uzbrojenia terenu i dróg innych kategorii na szczegółowo wymienionych działkach, zatwierdzono projekt podziału nieruchomości i projekt budowlany oraz określono wymagania w zakresie realizacji inwestycji i której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Na uzasadnienie żądania podał, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, a z uwagi na skalę inwestycji przywrócenie drogi do stanu poprzedniego może okazać się niezwykle utrudnione i wiązać się może z dużymi kosztami. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [.] poinformował, że ww. wniosek nie został przez organ rozpatrzony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwana "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie niebezpieczeństwa wystąpienia okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, jeżeli nie mają one źródła w stanach nie wymagających przeprowadzenia dowodu (faktach powszechnie znanych). Zasadniczo bowiem wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji, która ma przymiot ostatecznej w administracyjnym toku postępowania (zob. art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), a wstrzymanie wykonalności zależy wyłącznie od inicjatywy skarżącego. Ponadto sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy nie prowadząc autonomicznego postępowania dowodowego (por. art. 133, art. 106 § 3 i § 4 Ppsa). Rozpoznanie zgłoszonego wniosku odbywa się również bez badania zasadności skargi. Instytucja ochrony tymczasowej ma na celu niedopuszczenie do spowodowania w czasie trwania postępowania sądowego określonych negatywnych skutków, jakie mogą ewentualnie wyniknąć z wykonania aktu administracyjnego, aby nie zniweczyć ewentualnych efektów tegoż postępowania sądowego. Nie chodzi jednak o normalne, zwykłe konsekwencje wykonania aktu, ale o skutki dodatkowe, które nie stanowią wyłącznie odzwierciedlenia treści aktu, lecz dotyczą okoliczności będących ich następstwem o charakterze niebezpieczeństw kwalifikowanych. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że pierwotnie postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 r. II SA/Rz 1278/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę EG i wobec tego nie rozpatrzono wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskutek jednak uwzględnienia skargi kasacyjnej ww. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 lipca 2014 r. II OSK 1770/14, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania polecając Sądowi I instancji poczynienie dodatkowych ustaleń w kwestii zachowania przez EG terminu do wniesienia skargi w kontekście publicznego zawiadomienia przez organ odwoławczy o wydaniu decyzji w sposób określony w art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Wobec tego podjęto stosowne czynności zmierzające do wyjaśnienia terminu publikacji informacji o wydanej decyzji w Biuletynie Informacji Publicznej. Na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał żądanie rozpatrzenia przez Sąd zgłoszonego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przechodząc do analizy wniosku stwierdzić należało, że brak było podstaw do jego uwzględnienia. Poza posłużeniem się przez skarżącego ogólnymi twierdzeniami o trudnych do odwrócenia skutkach i dużych kosztach przywrócenia stanu poprzedniego drogi, nie wskazano jakichkolwiek, chociażby prawdopodobnych negatywnych skutków wykonania decyzji zezwalających na realizację inwestycji drogowej. Wszak istotą realizacji takiego zezwolenia jest wykonanie obiektu budowlanego, które w zwyczajny sposób powoduje zmianę stanu faktycznego. Samo takie zdarzenie nie może więc świadczyć o skutkach określonych w art. 61 § 3 Ppsa, jeżeli nie wiąże się z nim dodatkowych negatywnych konsekwencji. Skarżący nie wskazał natomiast, w jakich i czyich dobrach wskutek wykonania zezwolenia może zostać wyrządzona znaczna szkoda lub powstaną trudne do odwrócenia skutki. Takich ewentualnych następstw nie można było również ustalić na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Ponadto Sąd zwraca uwagę, że przedmiotowa inwestycja została już faktycznie zrealizowana i jest to fakt nie wymagający dowodu (art. 106 § 4 Ppsa). Dlatego też wstrzymanie wykonania decyzji, która została w rzeczywistości już skonsumowana poprzez podjęcie określonych działań faktycznych, nie mogło mieć miejsca, ponieważ postanowienie Sądu nie mogłoby odnieść jakiegokolwiek skutku. Jeżeli chodzi natomiast o wskazane przez skarżącego koszty przywrócenia stanu poprzedniego drogi to należy zwrócić uwagę, że zaskarżone decyzje dotyczą realizacji inwestycji drogowej, a nie nakazu ich rozbiórki; dlatego argument ten uznano za nietrafny. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.