II SA/Rz 1054/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2011r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: "[...]" o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2011r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z wykonywaniem transportu drogowego w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł w sprawie ze skargi na tę decyzję - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania decyzji w zaskarżonej części. B. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2011r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2011r. Nr [...], w której organ stwierdził naruszenie art. 8 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 14 ust. 1 i art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz nałożył na B. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...] karę pieniężną w wysokości łącznie 11 000 zł. Skarżący zakwestionował decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł. W skardze składający ją zawarł wniosek o "zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w zaskarżonej części do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy". Uzasadniając go B. P. podniósł, że nałożona kara pieniężna stanowi nadmierną dolegliwość i nie może zostać uiszczona bez uszczerbku koniecznego do zaspokojenia potrzeb jego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek niniejszy dotyczy decyzji Dyrektora Izby Celnej utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego, która nakłada na skarżącego karę pieniężną za naruszenie wymogów określonych przepisami ustawy o transporcie drogowym. Decyzji organu pierwszej instancji – po myśli art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym - nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, o którego "zawieszenie" ubiega się składający skargę. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011r. Dyrektor Izby Celnej po rozpoznaniu zawartego w odwołaniu od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego wniosku B. P. odmówił wstrzymania wykonania tego rozstrzygnięcia. W złożonej skardze B. P. ponowił taki wniosek, wobec czego podlega on rozpoznaniu przez Sąd Jak wynika z brzmienia art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania objętego skargą aktu wymienione zostały enumeratywnie a są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek umotywowania wniosku spoczywa na składającym go podmiocie, który winien podać konkretne okoliczności, które - w jego ocenie - wskazują na udzielenie mu ochrony tymczasowej. Przedstawienie to powinno być dokładne i wszechstronne tak, aby Sąd mógł w sposób należyty ocenić, czy rzeczywiście w przypadku wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia skutków, o którym mowa w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. Po dokonaniu analizy wniosku B. P. Sąd zauważa, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Składający go ograniczył się bowiem do ogólnikowego stwierdzenia, iż kara pieniężna w kwocie 8 000 zł stanowi dolegliwość i nie może zostać uiszczona bez uszczerbku koniecznego do zaspokojenia potrzeb strony i jej rodziny. W ocenie Sądu, takie uzasadnienie nie jest wystarczające do wstrzymania wykonania skarżonej decyzji, bowiem nie wynikają z niego żadne konkretne okoliczności, które mogłyby świadczyć o niebezpieczeństwie wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto Sąd zwraca uwagę na art. 94 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym w przypadku uchylenia albo stwierdzenia nieważności decyzji, a także uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji lub orzeczenia o zwrocie tej kary. Tymczasem art. 61 § 3 P.p.s.a. znajduje zastosowanie celem zapobieżenia szkodzie, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też przez przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2011r., I FZ 39/2011, LexPolonica nr 2488089). Podkreślenia wymaga, iż wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter tymczasowy i zgodnie z art. 61 § 6 P.p.s.a. upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Ponadto w myśl art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany, rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Mając powyższe na względzie odmówiono wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2011r. w zaskarżonej części, działając w tym zakresie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.