II SA/Rz 1054/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata S. J. z Kancelarii Adwokackiej [...] wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 / słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/. Sygn. II SA/Rz 1054/12 Uzasadnienie Decyzją z dnia [..] maja 2012 r. nr [..] Burmistrz Miasta [..] po rozpoznaniu wniosku J.P. przyznał wnoskodawcy zasiłek celowy na leczenie - dofinansowanie do zakupu okularów w kwocie 50,00 zł. Organ ustalił, że wnioskodawca jest osobą długotrwale niepełnosprawną, ciężko chorą i ubogą. Dochód samotnie gospodarującego wynosi 477,00 zł. Jego źródłem jest zasiłek stały i dodatek mieszkaniowy. Nie przekracza to kryterium dochodowego, dlatego były podstawy do przyznania zasiłku celowego. Natomiast wartość przyznanego świadczenia została uzasadniona wysokością środków, jakimi dysponował Ośrodek Pomocy Społecznej (OPS) w miesiącu rozpoznania wniosku. Przyznawana pomoc mieściła się w możliwościach pomocy społecznej. Po rozpatrzeniu odwołania J. P. decyzją z dnia [..] lipca 2012 r. nr [..] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w [..] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedno. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej: k.p.a., w związku z art. 2, art. 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 38 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), dalej: u.p.s. Cytując art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 3 u.p.s. organ odwoławczy wyjaśnił, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc ta powinna umożliwiać życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Z kolei rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Podkreślono również, że organy pomocy społecznej dysponują ograniczonymi środkami finansowymi i obowiązane są uwzględniać także interes innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej i potrzebujących wsparcia. Następnie SKO w [..] podało, że stosownie do art. 39 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Zasiłek ten jest świadczeniem przyznawanym w ramach tzw. uznania administracyjnego, którego granice nie zostały przez organ I instancji przekroczone. OPS w [..] wyjaśnił bowiem, dlaczego nie mógł przyznać wnioskodawcy środków w wyższej kwocie. Wskazał na ograniczone możliwości finansowe jakimi dysponował. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł J.P., który domagał się właściwego rozpatrzenia jego sprawy. W odpowiedzi na skargę SKO w [..] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Skarga nie może być uwzględniona, gdyż objęta nią decyzja nie narusza przepisów prawa. Sąd kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcie może uwzględnić skargę tylko w przypadku, gdy decyzja wydana jest z naruszeniem prawa materialnego albo procesowego, o ile mogło mieć ono wpływ na rozstrzygnięcie. W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo ustaliły san faktyczny sprawy. W ocenie Sądu te ustalenia mogą być podstawą faktyczną wyrokowania. Podzielić należy stanowisko organów pomocy społecznej, że zasiłek celowy jako pomoc w przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania. Kontrola tego typu rozstrzygnięć ogranicza się tylko do oceny poprawności zastosowania przesłanek uznania, a nie oceny merytorycznej poprawności samego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie może być zakwestionowana wysokość przyznawanej skarżącemu pomocy, a tylko okoliczności w jakich organ przyznał taką pomoc. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że decyzje objęte skargą wydane zostały zgodnie z prawem. Zwrócić należy uwagę, że organy przyznały skarżącemu pomoc, z tym tylko, że w jego ocenie jej wysokość jest niezadowalająca. Subiektywne niezadowolenie z wysokości zasiłku celowego nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia objętych nią decyzji. Organy pomocy społecznej przekonująco wskazały, że przyznana skarżącemu pomoc odpowiada możliwościom finansowym MOPS w D.. Sąd dokonując oceny skażonych decyzji stwierdza, że organy przyznając skarżącemu zasiłek celowy w wysokości 50 złotych nie przekroczyły granic uznania. Wskazały, że ta wysokość zasiłku jest niezbędnym wsparciem potrzeby skarżącego wynikającym z możliwości finansowych ośrodka. Z tych powodów przyjęć należy, że skarżona decyzja odpowiada prawu, a to oznacza, że na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu.