II SA/Rz 106/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi HS na postanowienie [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] z dnia [.] grudnia 2016 r. nr [.] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. W dniu 24 stycznia 2017 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo HS określone jako zażalenie na postanowienie [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] z dnia [.] grudnia 2016 r. nr [.] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji tego organu z dnia [.] października 2016 r. Z akt administracyjnych dołączonych do sprawy o sygn. II SA/Rz 59/17 zainicjowanej skargą HS na decyzję [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] z dnia [.] października 2016 r. nr [.] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wynika, że po doręczeniu jej tej decyzji w piśmie z dnia 30 listopada 2016 r., sprecyzowanym na wezwanie organu w piśmie z dnia 12 grudnia 2016 r., skierowała do organu odwoławczego wniosek o natychmiastowe wstrzymanie robót budowlanych na działce nr ewid. 1986/6 w [.] przy ul. [.] – wstrzymanie wykonania decyzji do czasu wniesienia skargi do WSA. Postanowieniem z dnia [.] grudnia 2016 r. nr OA[.][.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] odmówił wstrzymania wykonana swojej decyzji z dnia [.] października 2016 r., powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej zwanej "Ppsa". Rozstrzygnięcie to zostało przez HS zaskarżone do sądu administracyjnego opisanym wyżej "zażaleniem", które Sąd ocenił jako skargę, o której mowa w art. 50 § 1 Ppsa. Przepisy Ppsa przewidują, że taki właśnie rodzaj środka prawnego służy do inicjowania postępowania sądowego w celu poddania kontroli sądowoadministracyjnej aktu organu administracji publicznej. Skarga HS podlega jednak odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zakres właściwości sądu administracyjnego określają w szczególności przepisy Ppsa, w tym art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa. Stanowi on, że kontroli takiej podlegają m.in. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie zostało jednak wydane w postępowaniu administracyjnym, które zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji z dnia 28 października 2016 r., lecz na podstawie przepisów Ppsa normujących postępowanie sądowoadministracyjne. Z uwagi na to, że postanowienie to wydał organ administracji publicznej na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 Ppsa, nie służy na nie zażalenie, o którym mowa w art. 194 § 1 Ppsa. To bowiem służy na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Brak zatem jakiejkolwiek podstawy prawnej, która przewidywałaby możliwość zaskarżenia postanowienia organu wydanego na podstawie art. 61 § 2 Ppsa. Środek taki byłby zresztą zbędny, ponieważ skarżąca ma możliwość w każdym stanie postępowania sądowego zwrócić się do Sądu z wnioskiem o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 Ppsa. Prawo takie wynika wprost z treści tego przepisu; postanowiono w nim bowiem, że odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Mając na względzie powyższe skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa. Z tych przyczyn nie wzywano skarżącej do uiszczenia wpisu, stosownie do art. 222 Ppsa.