II SA/Rz 1063/10

13 grudnia 2010 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi wyżej wymienionej na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] października 2010 r., nr [...], wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, -postanawia- przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Wnioskiem o dacie wpływu 9 grudnia 2010 r., E. S. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA w Rzeszowie) o zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek ten złożono do sprawy o sygn. II SA/Rz 1063/10. Dotyczy ona skargi E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2010 r. wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sprawa o podanej sygnaturze nie została zakończona do chwili obecnej wyrokiem Sądu. Na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Pozostałe prawdopodobne ciężary fiskalne mogą wiązać się z wpisem od środków odwoławczych oraz wynagrodzeniem za sporządzenie środków odwoławczych pobieranym przez fachowego pełnomocnika (tj. radcę prawnego lub adwokata). Stwierdzono, co następuje : W pierwszej kolejności wypada zauważyć, iż wniosek rozpoznawany w niniejszej sprawie dotyczy jednej z instytucji składających się na prawo pomocy - zwolnienia od kosztów. Według art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jest możliwe jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść opłat i wydatków sądowych bez uszczerbku na swym utrzymaniu oraz utrzymaniu pozostałych osób tworzących gospodarstwo domowe. Oświadczenie strony skarżącej E. S. zawarte we wniosku PPF nie budzi wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistością. Dlatego też istnieją podstawy do rozpoznania jej żądania w sposób merytoryczny, poprzez odniesienie opisanej we wniosku sytuacji majątkowej i rodzinnej do warunków uzyskania prawa pomocy w pełnym zakresie tego prawa, tj. do treści unormowania art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jak już wspomniano wyżej, E. S. ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Według treści wniosku, wnioskodawczyni wraz z mężem utrzymuje się z dochodów o łącznej wysokości 1372 zł brutto. Kwota ta musi wystarczyć do utrzymania dwuosobowej rodziny. Miesięczne dochody członków gospodarstwa są przeznaczane na pokrycie kosztów zakupu energii elektrycznej, gazu oraz usług telekomunikacyjnych. Znaczące wydatki rodziny S. wynikają z potrzeby zakupu leków oraz niezbędnych wizyt lekarskich. Wydatki te zostały dokładnie wyszczególnione w pkt 11 wniosku PPF. Na zakup niezbędnych medykamentów strona wydaje 300 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni ponosi także koszty przejazdu na zabiegi rehabilitacyjne w wysokości 30 zł, dziesięć razy w ciągu miesiąca. Ponieważ jej stan zdrowia utrudnia chodzenie, większość spraw musi załatwiać telefonicznie co także generuje wydatki. E. S. oraz K. S. zamieszkują we własnym domu, jednakże bez elementarnego wyposażenia w postaci łazienki czy bieżącej wody. Według oświadczenia strony brak wystarczających dochodów powoduje, że rodzina nie jest w stanie zakupić niezbędnej żywności. W świetle stwierdzonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności należy stwierdzić, że wnioskodawczyni nie będzie w stanie pokryć kosztów sądowych (opłat i wydatków). Wypada podkreślić, iż znaczną część swych dochodów rodzina S. zmuszona jest przeznaczać na zakup niezbędnych lekarstw oraz wizyty u lekarzy specjalistów. Pokrycie kosztów postępowania w sytuacji, w jakiej znajduje się skarżąca, skutkowałoby nieakceptowanym przez ustawodawcę obniżeniem poziomu życia rodziny. Kwota łącznych dochodów dwuosobowego gospodarstwa oscyluje na poziomie wysokości wynagrodzenia minimalnego. Dochody te przy obecnym poziomie cen za usługi i dobra o charakterze podstawowym trudno uznać za wystarczające do pokrycia wpisu sądowego jak i pozostałych wiążących się ze sprawą ciężarów finansowych. Nie można oczekiwać od skarżącej, że będzie w stanie z tej kwoty "wykroić" na potrzeby postępowania sądowego wpis sądowy, jak również pozostałe opłaty i wydatki sądowe. . Wobec zobrazowanych wyżej okoliczności zostały spełnione przez stronę przesłanki przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W analogiczny sposób sytuację majątkową strony E. S. ocenił WSA w postanowieniu z 16 marca 2006 r., sygn. II SA/Rz 1114/05, a także w postanowieniu z 3 grudnia 2009 r., sygn. II SO/Rz 7/09. Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o przepis art. 246 § 1 pkt 2 oraz 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.